ตอนที่ 180

ตาเฒ่าอู๋มองซูเสี่ยวลู่ด้วยด้วยความจนใจ แล้วใช้นิ้วจิ้มที่หน้าผากของซูเสี่ยวลู่เบาๆ "นังหนูคนนี้"

ตาเฒ่าอู๋ตรวจดูอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อมั่นใจว่าแขนของซูเสี่ยวลู่ไม่มีปัญหา ก็ปล่อยนางไป

หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง แขนของซูเสี่ยวลู่ก็กลับมาเคลื่อนไหวได้ตามปกติ

ในตอนเย็น ซูเสี่ยวลู่ฝังเข็มให้กับซุนเป่าซ่านกับซุนเป่าเชี่ยน หลังจากถอนเข็มออกแล้ว นางก็หาวหวอดและกลับไปนอนต่อ

ก่อนนอน นางเข้าไปในพื้นที่พิเศษของนางเพื่อดูแปลงสมุนไพร พบว่าสมุนไพรในทั้งสองแปลงเติบโตได้ดีมาก หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางก็ออกจากพื้นที่นั้นแล้วหลับสนิท

วันที่ยี่สิบเดือนสิบสอง เข้าสู่ช่วงปลายเดือนแล้ว

ซูเสี่ยวลู่ตื่นแต่เช้า และเดินทางกลับบ้านพร้อมกับตาเฒ่าอู๋

อากาศหนาว วันนี้ตาเฒ่าอู๋ไม่ได้ทดสอบให้ซูเสี่ยวลู่จำสมุนไพร แต่เขาแบกนางกลับบ้านตลอดทาง ระหว่างทางเมื่อซูเสี่ยวลู่เริ่มง่วง ตาเฒ่าอู๋ก็หยิกขานางและให้นางท่องจุดฝังเข็มและเส้นลมปราณในร่างกาย

ซูเสี่ยวลู่หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

เมื่อกลับถึงบ้าน เฉินหู่กำลังทำผักดองเปรี้ยวอยู่

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มบางๆ ให้เฉินหู่แล้วพูดว่า "ท่านอาหูจื่อ ท่านกลับบ้านไปต้มน้ำแล้วล้างขาก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจัดการเตรียมตัวแล้วจะตามไป"

เฉินหู่ยิ้มพลางพยักหน้า เมื่อคิดว่าซูเสี่ยวลู่กำลังจะรักษาขาของเขา เขาก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย

เมื่อมองไปที่เฉินสือซึ่งเดินออกมาพร้อมกับโจวเหิง เฉินหู่ก็รู้สึกกังวลอยู่บ้าง

โจวเหิงเหมือนจะรู้ความคิดของเขา เขาจึงพูดขึ้นว่า "ข้าจะดูแลเจ้าสือให้ดีเองขอรับ"

เฉินสือเงยหน้ามองโจวเหิง ก่อนจะหันไปมองเฉินหู่และพูดว่า "ข้าจะเชื่อฟัง......"

โจวเหิงลูบผมนุ่มๆ ของเฉินสือเบาๆ และพูดคำว่า ‘เด็กดี" เสียงแผ่วเบา

ซูเสี่ยวลู่หยิบล่วมยาของตาเฒ่าอู๋มาใช้ พร้อมกับนำมีดผ่าตัดชุดหนึ่งติดตัวไปด้วย นี่คือสมบัติล้ำค่าที่สืบทอดกันมาของสำนักหมิงกู่ เช่นเดียวกับเข็มเงินที่นางใช้

ตาเฒ่าอู๋ก็ตามมาด้วย

ซูเสี่ยวลู่มองตาเฒ่าผู้เย็นชาและหยิ่งในศักดิ์ศรีด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ

ตาเฒ่าอู๋พูดด้วยท่าทีเย็นชาและหยิ่งยโส "อาจารย์ก็แค่มาดูว่าเจ้ามีความเหมาะสมที่จะใช้มีดหรือไม่ ถ้าเผลอไปตัดเส้นเลือดใหญ่ของใครเข้า อาจารย์จะได้ช่วยแก้ไขได้ทัน"

ครั้งแรกที่ซูเสี่ยวลู่ใช้เข็ม นางแสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ แต่ครั้งแรกที่ทำอาหารสมุนไพร กลับไม่อร่อย แล้วครั้งแรกที่ใช้มีดเทพจะเป็นอย่างไร?

สิ่งนี้ยังไม่แน่ชัด เป็นเรื่องที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เขาจึงต้องมาดูด้วยตัวเอง

ไม่ว่าภายในใจของตาเฒ่าอู๋จะคิดอย่างไร ซูเสี่ยวลู่ก็ยิ้มแย้ม พลางจับมือตาเฒ่าอู๋และกล่าวขอบคุณเสียงหวานว่า "ขอบคุณอาจารย์ที่แสนดีของข้าเจ้าค่ะ"