ตอนที่ 182

เฉียนซื่อนึกถึงว่ามีผักดองเปรี้ยวต้องทำอีกมาก จึงให้เฉินต้านิวกับเฉินเอ้อร์นิวช่วยทำอาหาร

ซูซานหลางกับจ้าวซื่อปรึกษากันว่า ช่วงนี้ให้ทุกคนกินข้าวด้วยกันไปก่อน แล้วค่อยว่ากันใหม่หลังจากเฉินหู่รักษาแผลจนหายดีแล้ว

ผักที่ซื้อมาใกล้จะหมดแล้ว และเมื่อทำการค้ากับโรงเตี๊ยม ค่าใช้จ่ายก็เพิ่มมากขึ้น

สูตรอาหารที่เฉียนซื่อสอนให้ ทำให้โรงเตี๊ยมฝูหมั่นไหลมีลูกค้าเพิ่มขึ้นมาก ทุกวันจะมีลูกค้าจำนวนไม่น้อยที่สั่งอาหารเหล่านั้น ความต้องการผักดองเปรี้ยวกับผักดองเผ็ดจึงเพิ่มขึ้น

ดังนั้น ซูซานหลางจึงวางแผนที่จะซื้อผักเพิ่มอีกสองพันชั่ง เพื่อทำผักดองเปรี้ยว

ตอนเย็นระหว่างมื้ออาหาร ได้พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

เฉินหู่พูดว่า "พี่ใหญ่ เช่นนั้นพรุ่งนี้เราไปด้วยกันนะ ข้านอนอยู่บนเตียงมันน่าเบื่อ ข้าจะใช้ไม้ค้ำยันไป"

ขอแค่ไม่ขยับขาข้างนั้นก็พอ

ซูซานหลางหันไปถามซูเสี่ยวลู่ว่า "ซื่อเม่ย อาหูจื่อของเจ้าลงพื้นได้หรือยัง?"

ซูเสี่ยวลู่พยักหน้า "ลงได้เจ้าค่ะ แต่จะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่"

เฉินหู่รู้สึกโล่งใจทันทีและกล่าวพลางยิ้มว่า "ไม่เป็นไร ข้าจะระวังให้มากขึ้น"

ทุกคนยุ่งกันขนาดนี้ เขาไม่อยากนอนอยู่บนเตียงเฉยๆ

กินอาหารมื้อเย็นแล้ว หลังล้างหน้าล้างตาเสร็จ ทุกคนก็เข้านอนทันที

หลังจากเข้านอน จ้าวซื่อพูดกับซูซานหลางว่า "พ่อ ข้าว่าขาของน้องหูจื่อดูยาวขึ้นนะ เจ้าคิดว่าอย่างไร?"

ซูซานหลางพยักหน้า "ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

จ้าวซื่อถอนหายใจและพูดว่า "ไม่รู้ว่าชาติที่แล้วข้าทำบุญอะไรไว้ ชาตินี้ถึงได้มีบุตรสาวอย่างซื่อเม่ย"

ซูซานหลางยิ้มพลางกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ข้าเคยได้ยินซานเม่ยแอบเรียกนางว่าเทพธิดาน้อย บางทีซื่อเม่ยของเราอาจจะเป็นเทพธิดาจริงๆ ก็ได้นะ"

เมื่อหวนคิดถึงช่วงหลายปีที่ผ่านมา ซูซานหลางก็อดถอนหายใจไม่ได้

เส้นทางชีวิตต้องเดินไปทีละก้าว แต่ดูเหมือนว่าหลายๆ ปัญหาที่เคยยากลำบากกลับคลี่คลายลงได้ในที่สุด

จ้าวซื่อยิ้มบางๆ "ไม่รู้ว่าเมื่อนางโตขึ้นจะไปอยู่บ้านใครนะ ตอนนี้แค่คิดก็รู้สึกใจหายแล้ว เผลอแป๊บเดียวนางก็โตขึ้น ส่วนซานเม่ยก็อายุสิบขวบแล้ว......"

เมื่อย้อนคิดดู ก็รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วจริงๆ

ซูซานหลางกอดจ้าวซื่อไว้แน่นและพูดอย่างอ่อนโยนว่า "ต่อไปทุกอย่างจะดีขึ้น นอนได้แล้ว"

จ้าวซื่อพิงอยู่ข้างซูซานหลาง มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

วันรุ่งขึ้น จ้าวซื่อกับเฉียนซื่อพาเด็กๆ เข้าไปในตัวเมืองด้วยกัน