ตอนที่ 183

พ่อเฒ่าหวางพาซูซานหลางและเฉินหู่ไปส่งเสียงประกาศด้วยกัน

ระหว่างทาง พ่อเฒ่าหวางเอ่ยถามทั้งสองคนว่า “ซานหลาง เสี่ยวหู่ ผักของสองฝั่งทางนั้นพวกเจ้ายังต้องการหรือไม่?”

สิ่งที่พ่อเฒ่าหวางกล่าวถึงว่า ‘สองฝั่งนั้น’ หมายถึงบ้านพ่อแม่ของเฉินหู่และซูซานหลาง

อย่างไรเสีย พวกเขาทั้งสองได้ตัดขาดจากตระกูลไปแล้ว บัดนี้เมื่อมีเรื่องดีเช่นนี้เกิดขึ้น พวกเขาจะใส่ใจหรือไม่ที่จะนำผลประโยชน์กลับไปให้พ่อแม่ที่เคยเลี้ยงดูหรือไม่?

เฉินหู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังซูซานหลาง ท่าทีของเขาชัดเจนว่าเขาจะฟังความเห็นของซูซานหลางเป็นหลัก

ซูซานหลางมองอย่างครุ่นคิดก่อนจะกล่าวว่า “ตราบใดที่พวกเขาทำตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ ข้าก็รับทั้งหมด”

เขาและเฉินหู่ได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับบ้านทั้งสองฝั่งไปแล้ว บัดนี้พวกเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าต่อกันเท่านั้น

บัดนี้ ทุกคนล้วนอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน เขาจึงสามารถปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม สิ่งที่เขาต้องการคือการรักษาความสัมพันธ์อันดีกับชาวบ้าน หากมิใช่ว่าไม่มีทางเลือกจริง ๆ เขาก็จะไม่มีวันไปจากที่นี่

เขาเกิดที่นี่ และที่แห่งนี้จะเป็นรากเหง้าของเขาตลอดไป

พ่อเฒ่าหวางมองซูซานหลางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า “เช่นนี้ก็ดีแล้ว”

ตระกูลเพื่อจากมา หากซูซานหลางสามารถรักษาความสัมพันธ์ที่ดีไว้ได้ ในอนาคตทั้งสองอาจกลับคืนสู่บ้านตระกูลเดิมได้อีกครั้ง

ซูซานหลางก็มิได้เอ่ยวาจาใดอีก

พ่อเฒ่าหวางสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเริ่มเดินไปทั่วหมู่บ้านพลางประกาศว่า “บ้านไหนมีผักกาดเขียวหรือผักกาดขาว ตอนนี้บ้านของซูซานหลางรับซื้อสองพันชั่ง ผักกาดเขียวและผักกาดขาวชั่งละหนึ่งอีแปะ ใครที่อยากขายให้รีบนำไปส่งที่บ้านของซูซานหลาง ผักกาดเขียวต้องไม่มีใบเหลือง ใบมีรูจากแมลงกัด หรือใบอ่อนเกินไป ผักกาดขาวก็เช่นกัน ต้องไม่มีใบแก่หรือใบเหลือง หัวที่ห่อแน่นยิ่งดี บ้านไหนอยากหาเงินให้รีบเก็บผักกาดเขียวและตัดผักกาดขาวส่งมา หากใครคิดจะใช้ของไม่ดีหรือของเน่าเสียหลอกขาย ก็อย่าได้โทษที่เขาจะไม่เกรงใจกันและไม่ซื้อของเสียจากบ้านเจ้า!”

พ่อเฒ่าหวางเดินไปพลางประกาศไป จนมีคนได้ยินเสียงแล้วเปิดประตูออกมาถามว่า “ลุง นี่เป็นเรื่องจริงหรือไม่?”

พ่อเฒ่าหวางชี้ไปที่ซูซานหลางและเฉินหู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนกล่าวว่า “พวกเขายืนอยู่ตรงนี้ เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่เล่า?”

ซูซานหลางเอ่ยขึ้นว่า “เป็นเรื่องจริง”

ได้ยินคำยืนยันจากเจ้าตัว ทุกคนก็รีบหาบตะกร้าสะพายหลังไปเก็บผักกันทันที

เมื่อประกาศทั่วหมู่บ้านเสร็จ พ่อเฒ่าหวางก็เดินกลับพร้อมกับซูซานหลางและเฉินหู่

พ่อเฒ่าหวางประกาศซ้ำอีกครั้งหนึ่ง

เมื่อเดินผ่านบ้านตระกูลซู

หลี่ซื่อและโจวซื่อที่อยู่ในลานบ้านมองเห็นซูซานหลาง ทั้งสองยิ้มให้เขาเล็กน้อย

ซูซานหลางมีสีหน้าไร้ความรู้สึก มองข้ามทั้งสองที่เคยเป็นพี่สะใภ้ของเขาไปอย่างไม่ใส่ใจ

หลี่ซื่อและโจวซื่อรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่พวกนางถูกหวังซื่อและพ่อเฒ่าซูเรียกให้ออกมาสอบถามข่าวสาร เมื่อซูซานหลางไม่สนใจพวกนาง นางทั้งสองจึงรีบร้อนและละทิ้งความเกรงใจ หันไปตะโกนถามพ่อเฒ่าหวาง “ผู้ใหญ่บ้าน พวกเราจะขายผักได้หรือไม่?”

ซูซานหลางและเฉินหู่ต่างมิได้เอ่ยวาจาใดออกมา