ตอนที่ 208

หากเฉินซื่อเชื่อ นางก็จะตั้งใจรักษา หากเฉินซื่อไม่เชื่อ ก็แล้วไป

นางไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตนเองกับผู้อื่น

“เสี่ยวลู่พูดถูก”

เฉียนซื่อยิ้ม ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

จ้าวซื่อแย้มยิ้มบาง เอื้อมมือไปลูบผมของซูเสี่ยวลู่ แล้วจูงมือนางกลับไปด้วยกัน

......

เฉินซื่อปิดประตู สีหน้าหม่นหมองกลับไปยังโถงด้านหน้า

หลินผิงเซิงคิดถึงเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของหลินเหยาเหยา เขาถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ฮูหยิน ภายหน้าอย่าได้พาคนเหล่านั้นมาดูเหยาเหยาอีก นางทนไม่ไหวแล้ว”

เขารู้ว่าเฉินซื่อต้องการรักษาบุตรสาว แต่บางอย่าง ก็ใช่ว่าปรารถนาแล้วจะได้

ทุกครั้งที่มีคนมาดูใบหน้าของหลินเหยาเหยา สำหรับหลินเหยาเหยาแล้ว ล้วนเป็นความเจ็บปวด

หลินเหยาเหยาทนไม่ไหวแล้ว ความหวังที่พังทลายครั้งแล้วครั้งเล่า จะทำร้ายบุตรสาวของเขา

เฉินซื่อน้ำตาไหล นางมองหลินผิงเซิง ในดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว “ข้าก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนี้ แต่หากบังเอิญได้พบหมอเทวดาเล่า? บุตรสาวของข้าอายุเพียงยี่สิบสี่ปี นางทนทุกข์ทรมานมาสิบกว่าปีแล้ว ชีวิตของนาง จะต้องมาพังทลายลงที่นี่หรือ? ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอม”

ตั้งแต่บุตรสาวได้รับบาดเจ็บจนเสียโฉม ทุกวันที่เฉินซื่อมีชีวิตอยู่ ล้วนเต็มไปด้วยความทรมาน

สามีของนางมีความรู้กว้างขวาง สามารถให้นางมีกินมีใช้ ได้รับความเคารพนับถือ

แล้วอย่างไรเล่า เขาก็ยังไม่สามารถปกป้องบุตรสาวเพียงคนเดียวได้ เขาก็ไม่สามารถรับความเจ็บปวดแทนบุตรสาวได้

บุตรสาวของนาง อายุยังน้อยดั่งดอกไม้แต่กลับไม่เคยได้เบ่งบาน นางทำได้เพียงมองดูนางค่อยๆ เหี่ยวเฉาไป หัวใจของนางเจ็บปวดเพียงใด

หลินผิงเซิงไม่กล้าสบตาเฉินซื่อ เขากำหมัดใต้แขนเสื้อแน่น กัดฟันแน่น ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้

เฉินซื่อเจ็บปวด เขาก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน

ในที่สุด เฉินซื่อก็ก้มหน้าลง เช็ดน้ำตา แล้วกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ข้าจะไปทำอาหารเย็น”

หลินผิงเซิงสอนหนังสือ เก็บค่าเล่าเรียนไม่มาก นักเรียนของเขาก็มีไม่มาก รายได้ของครอบครัวมาจากทรัพย์สินที่เคยขายไป และช่วงไม่กี่ปีมานี้ เขาได้สอนหนังสือให้กับบุตรชายฝาแฝดของตระกูลซุน

เฉินซื่อมีฝีมือการปักผ้าเป็นเลิศ มักรับงานปักผ้ามาทำเพื่อหารายได้

สามีภรรยาทั้งสองมีบุตรสาวเพียงคนเดียวคือหลินเหยาเหยา พวกเขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย

หลังจากเฉินซื่อเดินจากไป หลินผิงเซิงจึงค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งพิงโต๊ะและเก้าอี้ เขาถอนหายใจ

......

เมื่อซูเสี่ยวลู่ จ้าวซื่อ และเฉียนซื่อกลับมาถึงร้าน ซูฉงและซูหวาก็มาถึงแล้ว

เฉินต้านิวและเฉินเอ้อร์นิววิ่งไปหาเฉียนซื่อ เฉินต้านิวกล่าวอย่างดีใจว่า “ท่านแม่ พวกท่านมาได้จังหวะพอดี พี่ใหญ่พี่รองก็เพิ่งมาถึง พวกท่านก็กลับมาแล้ว”

มาถึงไล่เลี่ยกันพอดี ทุกคนจะได้กลับบ้านพร้อมกัน

ซูฉง ซูหวา และโจวเหิงมาด้วยกัน