ตอนที่ 209

บนพื้นมีหมวกผ้าโปร่งสีเขียว ฝูงชนมุงดูมากมาย แต่ไม่มีใครหยิบมันขึ้นมาให้นาง

บางคนก็เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย บางคนก็เห็นอกเห็นใจ แต่ไม่มีใครยื่นมือช่วยเหลือ ราวกับว่าหากทำเช่นนั้น จะกลายเป็นเป้าหมายให้ผู้คนชี้หน้าวิพากษ์วิจารณ์

“พวกท่านลองตัดสินดู บุตรชายของข้าเพียงแค่เดินชนนางโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่นางกลับกล่าวหาว่าพวกเราขโมยเงินของนาง พวกเราเป็นครอบครัวที่สุจริต ใครจะทำเช่นนั้น พวกท่านดูเถิด ใบหน้าของนางไม่มีเลย ข้าคิดว่านางก็คงไม่ใช่คนดีอะไร”

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืนเท้าสะเอว ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ข้างๆ นาง มีเด็กชายอายุราวแปดเก้าขวบมองดูผู้คนที่มุงดูด้วยท่าทางไร้เดียงสา เขาเอ่ยปากพูดว่า “ท่านลุงท่านป้า พี่ชายพี่สาวทั้งหลาย พวกท่านเชื่อข้าเถิด ข้าไม่ได้ขโมย ท่านแม่สอนข้ามาตั้งแต่เด็กว่า ตอนเด็กขโมยเข็ม โตขึ้นจะขโมยทอง ดังนั้นตั้งแต่เด็ก ข้าจึงไม่เคยขโมยของใครแม้แต่น้อย”

“พวกท่านลองตัดสินดู ใช่อย่างที่ว่าหรือไม่”

หญิงวัยกลางคนปรบมือเสียงดัง เร้าอารมณ์ร่วมของผู้คนได้อย่างง่ายดาย

หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย

“แม่นางผู้นี้เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเอง ยังมากล่าวหาบุตรชายของข้าอีก พวกท่านลองพูดมา ข้าจะกล้ำกลืนความโกรธนี้ลงไปได้อย่างไร? พวกเราก็ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล แม่นางผู้นี้เพียงแค่ยอมรับผิด แล้วให้เงินสักสองสามอีแปะให้ข้าพาบุตรชายไปกินบะหมี่ เรื่องนี้ก็ถือว่าแล้วกัน”

หญิงวัยกลางคนกล่าวอย่างขุ่นเคือง นางมองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา ไม่กล้าเงยหน้า ในดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจที่แผนการสำเร็จ

ผู้คนมองไปยังหญิงวัยกลางคนที่โกรธเคือง และมองไปยังเด็กน้อยที่ไร้เดียงสา ย่อมรู้สึกว่าเรื่องนี้จะจบลงง่ายๆ ไม่ได้ อย่างไรก็ต้องชดใช้เงินสักสามห้าอีแปะเพื่อเลี้ยงบะหมี่แม่ลูกคู่นี้

มีคนกล่าวว่า “แม่นาง นี่เป็นความผิดของเจ้า ชนคนอื่นแล้วยังใส่ร้ายว่าคนอื่นขโมยเงิน เจ้ายังมียางอายอยู่หรือไม่?”

มีอีกคนกล่าวว่า “ใช่ รีบชดใช้เงินสักสามถึงห้าอีแปะ แล้วขอบคุณที่คนอื่นมีน้ำใจไม่เอาความ”

ส่วนหญิงสาวผู้นั้น เพียงแค่ปิดหน้า ก้มหน้า ไม่พูดจา

ผู้คนต่างไม่พอใจ

ไม่มีใครเห็นน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากร่องนิ้วของนาง

ซูเสี่ยวลู่ขมวดคิ้ว เดินเข้าไปหยิบหมวกผ้าโปร่งขึ้นมาสวมให้นาง

หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองซูเสี่ยวลู่อย่างประหลาดใจ

ซูเสี่ยวลู่เอ่ยปากเบาๆ ว่า “พี่สาว ท่านทำเงินหายไปเท่าไหร่? ต้องการให้ข้าแจ้งทางการหรือไม่? ข้าเชื่อว่าทางการจะต้องสืบสวนเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน”

ต่อให้จะต้องขอโทษ ก็ใช่ว่าแม่ลูกคู่นั้นจะเป็นผู้ตัดสิน

หลินเหยาเหยาน้ำตาคลอเบ้า นางยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกขัดจังหวะ

“โถ่ เรื่องแค่นี้เอง ยังต้องแจ้งทางการอีกหรือ ท่านเจ้าเมืองงานยุ่งจะตาย ไม่ขอโทษก็ช่างเถิด พวกเราก็ไม่ถือสาพวกเจ้าแล้ว”

“ลูก ไปกันเถอะ”

หญิงวัยกลางคนพูดจบ ก็จูงมือเด็กชายที่อยู่ข้างๆ เดินจากไป

แม่ลูกทั้งสองเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็หายลับไปจากสายตา

ผู้คนเห็นว่าไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ก็ค่อยๆ สลายตัวไป