ตอนที่ 222

ชาวบ้านว่ากันว่า ซูซานหลางคงไม่มีวันเชิญพวกเขาทั้งครอบครัวไปกินเลี้ยงแน่

พ่อเฒ่าซูและจ้าวซื่อจึงรู้สึกหดหู่ถึงที่สุด โดยปกติแล้ว พวกเขาควรได้รับการปฏิบัติอย่างให้เกียรติ ราวกับเป็นแขกทรงเกียรติ หากอาจารย์หลินรับซูฉงและซูหวาเป็นศิษย์ ก็ย่อมต้องแสดงความเคารพต่อพวกเขาด้วย

ในวันที่สิบเอ็ดเดือนแปด บรรดาผู้อาวุโสในตระกูลซูบางคนมารวมตัวกันที่บ้านของพ่อเฒ่าซู พวกเขาพร้อมใจกันเกลี้ยกล่อมให้พ่อเฒ่าซูรับซูซานหลางและครอบครัวกลับเข้าตระกูล

ใบหน้าของพ่อเฒ่าซูดำคล้ำไปหมด คิดว่าเขาไม่อยากทำหรือ?

เมื่อเหล่าญาติสนิทกลับไป ซูต้าหลางและซูเอ้อร์หลางก็ร้อนใจถึงขีดสุด จึงรีบถามพ่อเฒ่าซูว่า

“ท่านพ่อ แล้วเราจะทำยังไงดี? หรือว่าพวกเราต้องไปขอร้องซูซานหลาง?”

ในสายตาของพวกเขา ซูซานหลางไม่เคยมีคุณสมบัติให้พวกเขาต้องลดตัวไปขอร้องมาก่อนเลย

ซูซานหลางควรรู้สึกสำนึกบุญคุณที่พวกเขาเรียกตัวให้กลับเข้าตระกูลด้วยซ้ำ

หากให้พวกเขาต้องไปขอร้องซูซานหลางจริงๆ มันคงทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก

พ่อเฒ่าซูเองก็คิดไม่ต่างกันเลย

จ้าวซื่ออารมณ์เสียจนเกิดตุ่มพุพองในปาก นางสบถอย่างโมโห “ฟ้าดินช่างไร้ตา! เหตุใดคนไร้จิตสำนึกเช่นนั้นถึงได้มีโชคดีนัก? อาจารย์หลินต้องตาบอดแน่ๆ ถึงรับเจ้าโง่เง่าสองคนนั่นเป็นศิษย์ พวกโง่สองคนนั่นจะเทียบเจ้าชิงกับเจ้าซุ่นของข้าได้อย่างไร?”

“ใช่ ทำไมครอบครัวน้องสามถึงโชคดีนัก? ส่วนครอบครัวเรากลับเคราะห์ร้ายมาโดยตลอด เหมือนโชคทั้งหมดถูกเขายึดไป” ซูต้าหลางเอ่ยด้วยความไม่พอใจ

“ฮวงจุ้ยหรือ?”

พ่อเฒ่าซูนิ่งคิด ใบหน้าแสดงความสงสัยออกมาเล็กน้อย ความคิดที่ผุดขึ้นในใจยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

หลี่ซื่อ เมื่อเห็นสีหน้าของพ่อสามีและแม่สามี นางที่ไหวพริบดีจึงรีบพูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าว่าเรื่องนี้ต้องเริ่มต้นตั้งแต่ยัยเด็กนั่นเกิดมาแน่ๆ ฮวงจุ้ยบ้านเราคงถูกนางทำลายหมดแล้ว”

พ่อเฒ่าซูมีสีหน้าเคร่งขรึม ถามเสียงเข้ม “นางเกิดเมื่อไหร่?”

“ดูเหมือนจะช่วงเวลาเที่ยงๆ ข้าจำได้ว่าไปเข้าห้องน้ำ พอออกมาก็นางเกิดแล้ว”

หลี่ซื่อครุ่นคิดก่อนจะตอบ ช่วงเวลาที่จ้าวซื่อให้กำเนิดซูเสี่ยวลู่ดูเหมือนจะเป็นเวลาประมาณเที่ยงๆ แต่ตอนนั้นนางยุ่งเกินกว่าจะสนใจ

ทันทีที่ได้ยินว่ายามเที่ยง หวังซื่อก็สบถ “ยัยเด็กตัวซวย! ทำไมถึงเกิดตอนเที่ยงด้วยล่ะ? มีคำกล่าวว่า ชายไม่เกิดยามจื่อ หญิงไม่เกิดยามอู่ แล้วทำไมนางถึงเกิดตอนยามอู่? นางต้องเป็นตัวทำลายฮวงจุ้ยบ้านเราแน่ๆ ถึงทำให้ครอบครัวเราแตกแยก และยังทำให้ซูซานหลางคนนั้นไม่เห็นหัวพ่อแม่อีก!”

หวังซื่อพูดเช่นนี้ออกมา ซูต้าหลางและซูเอ้อร์หลางก็รีบพยักหน้าเห็นด้วย

พ่อเฒ่าซูถอนหายใจยาวก่อนจะกล่าวเสียงหนัก “ทำตุ๊กตาผ้าขึ้นมา เขียนวันเดือนปีเกิดของนางไว้ แล้วแอบเอาไปฝังไว้ที่มุมหนึ่งของห้องส้วมบ้านนาง”

ทั้งครอบครัวเห็นพ้องต้องกันทันที

หลี่ซื่อจึงลงมือทำตุ๊กตาผ้าในวันรุ่งขึ้น นางเขียนวันเดือนปีเกิดของซูเสี่ยวลู่ลงบนตุ๊กตา จ้าวซื่อใช้เข็มหลายเล่มแทงหัวและกลางอกของตุ๊กตานั้น จากนั้นมอบให้ซูต้าหลางไปจัดการตามแผน