ตอนที่ 224

ทำไมนางถึงได้ให้กำเนิดลูกที่เลวทรามเช่นนี้?

ยังมีอะไรอีกบ้างที่เขาทำไม่ได้?

“ไปหาพ่อใหญ่บ้าน ไปหาหัวหน้าตำบล ต้องไล่ตัวกาฝากพวกนี้ออกไปจากหมู่บ้าน ข้าทนเห็นพวกเขาไม่ได้ ใจข้ามันเจ็บไปหมด แสบตาเหลือเกิน!”

หวังซื่อบีบตุ๊กตาผ้าในมือแน่น เค้นคำพูดออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว

พ่อเฒ่าซูมีสีหน้าเคร่งเครียด

ตอนนี้หากไปหาพ่อใหญ่บ้าน เกรงว่าจะสายเกินไป ครอบครัวผู้ใหญ่บ้านสนิทสนมกับครอบครัวซูซานหลางอย่างมาก ความสัมพันธ์แนบแน่นจนเหมือนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน จะให้ผู้ใหญ่บ้านตัดสัมพันธ์กับซูซานหลาง คงเป็นไปไม่ได้

หวังซื่ออัดอั้นตันใจจนแน่นอก เจ็บปวดจนแทบทนไม่ได้

แต่เมื่อนางรู้สึกไม่สบายใจ สิ่งที่ทำได้คือไประบายความโกรธใส่หลี่ซื่อและโจวซื่อ

หลี่ซื่อและโจวซื่อทำได้เพียงกัดฟันทน เจ็บช้ำอยู่ในใจ หวังเพียงว่าเมื่อหวังซื่อแก่จนทำอะไรไม่ไหวแล้ว พวกนางจะได้มีโอกาสตอบแทนความทุกข์ทรมานที่ได้รับคืนไปบ้าง

เรื่องความกตัญญูกตเวทีหรือไม่กตัญญูนั้น เมื่อคนแก่ทำอะไรไม่ไหวแล้ว ปิดประตูบ้านไว้ ใครเล่าจะรู้ได้

เสียงประทัดที่ดังมาจากปลายหมู่บ้าน ทำให้ทุกคนในบ้านจมอยู่ในความรู้สึกสับสน

ทั้งที่เมื่อไม่กี่ปีก่อนยังดูไม่มีอะไรพิเศษ แต่ทำไมตอนนี้ซูซานหลางถึงกลายเป็นคนที่พวกเขาไม่อาจตามทันได้อีกแล้ว

...

วันนี้ ซูซานหลางและเฉินหู่ไม่ได้เข้าตัวเมืองเพื่อเปิดร้านขายของ ทั้งสองครอบครัวมุ่งมั่นเตรียมงานเลี้ยงอย่างเต็มที่

ซูซานหลางได้เชิญครอบครัวของผู้ใหญ่บ้านมาช่วยทำอาหารในงานเลี้ยง ซึ่งพ่อเฒ่าหวางก็ตอบรับด้วยความยินดี เขาแอบถอนหายใจด้วยความชื่นชมอยู่หลายครั้ง พลางพูดว่า “ซูซานหลางนี่โชคดีจริงๆ ราวกับมีฟ้าดินคอยคุ้มครอง”

ซูฉงและซูหวาได้ฝากตัวเป็นศิษย์กับบัณฑิตอันดับสามในเมืองหลวง หากพวกเขาประสบความสำเร็จในอนาคต ก็จะกลายเป็นเกียรติของหมู่บ้านหนานซานอย่างแน่นอน

สำหรับงานเลี้ยงครั้งนี้ ต้องจัดให้อย่างสมเกียรติ การทำอาหารและดูแลครัวถูกมอบหมายให้เป็นหน้าที่ของผู้หญิงในหมู่บ้าน ซูซานหลางอธิบายเหตุผลนี้ให้หวางซื่อฟัง ซึ่งหวางซื่อก็พยักหน้าเข้าใจ นางจึงนำลูกสะใภ้และญาติพี่น้องมาช่วยงานด้วยความเต็มใจ ทุกคนล้วนตื่นเต้นและกระตือรือร้นกับหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ครอบครัวตระกูลหวาง ทุกปียังได้กำไรจากซูซานหลางไปตั้งหลายตำลึงเงิน

ซูซานหลางยังอุตส่าห์ส่งข่าวไปถึงซูเสี่ยวจือ ให้นางหาเวลามาร่วมดื่มฉลองด้วย

คนในครอบครัวซูซานหลางต่างสวมเสื้อผ้าใหม่ เอ่ยเชิญแขกทุกคนที่มาถึงบ้านด้วยความกระตือรือร้น ส่วนใหญ่เป็นคนในหมู่บ้าน บางคนก็นำเงินสิบกว่าเหวินมาเป็นของขวัญ

เมื่อผู้คนเห็นซูฉงและซูหวา ต่างรู้สึกตกตะลึงอย่างแท้จริง

ทั้งที่อยู่หมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ แต่ก็ไม่ได้พบหน้าพวกเขามานาน เมื่อตอนนี้ได้เห็น พวกเขากลายเป็นหนุ่มที่สง่างาม ดูดีมีเสน่ห์ อ่อนโยน และสุภาพ แต่งกายแบบนักเรียน ใครเห็นก็ต้องชื่นชม

ชาวบ้านในตอนนี้ไม่ใช่คนโง่อีกต่อไป ซูฉงอายุสิบห้าปี ซูหวาอายุสิบสี่ปี ถือเป็นวัยที่สามารถพูดเรื่องหมั้นหมายได้แล้ว

ช่วงเวลานี้เหมาะที่สุดสำหรับการหมั้นหมาย ทั้งสองได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของบัณฑิตทั่นฮวา ยังกลัวว่าต่อไปจะไม่มีอนาคตอีกหรือ?

แม้แต่ซูเสี่ยวหลิงและซูเสี่ยวลู่ก็ถูกจับตามองอย่างไม่วางตา ผู้คนจึงเพิ่งตระหนักได้ว่า จ้าวซื่อมีหน้าตางดงาม ลูกๆ ที่นางให้กำเนิดก็ล้วนแต่ดูดีทุกคน