ตอนที่ 236

"ข้าจะดูแลท่านแม่ให้ดี ดูแลนางจนถึงวาระสุดท้าย ข้าจะเลี้ยงดูลูกๆ ของพวกเราให้ดี ดูพวกเขาแต่งงานมีบุตร เจ้าต้องเดินช้าๆ นะ มิฉะนั้นข้าจะตามเจ้าไม่ทัน"

ซูเสี่ยวจือกล้ำกลืนความเจ็บปวดในลำคอ กลืนความเศร้าในใจ

ในช่วงเวลาสุดท้ายนี้ นางต้องเข้มแข็งขึ้นมา

นางมองบุตรทั้งสามคนอย่างอ่อนโยน เช็ดน้ำตาให้พวกเขาอย่างอ่อนโยนพลางกล่าวว่า "อย่าร้องไห้กันเลย ซวงซวงไปต้มน้ำ เรามาช่วยกันอาบน้ำแต่งตัวให้ท่านพ่อกันเถอะนะ"

หูซวงซวงพยักหน้า

หูต้าหนิวมองไปที่หูฉางโซ่ว พูดกำชับอย่างอ่อนโยนว่า "เสี่ยวโซ่ว เจ้าเป็นบุตรชายคนโต หลังจากพ่อจากไป เจ้าก็จะเป็นบุรุษน้อยแล้ว เจ้าต้องปกป้องท่านแม่ของเจ้าแทนพ่อ ปกป้องพี่สาวกับน้องชายของเจ้าด้วย เข้าใจหรือไม่?"

หูฉางโซ่วเช็ดน้ำตา ตอบเสียงดัง "ท่านพ่อ ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะทำให้ได้ขอรับ"

หูต้าหนิวพยักหน้าด้วยความปลื้มใจ "เด็กดี พ่อเชื่อว่าเจ้าทำได้"

หูฉางหยางยังเล็กมาก เขาร้องไห้พลางพูดว่า "ท่านพ่อ ต่อไปข้าจะเป็นเด็กดี ท่านพ่อไม่ไปได้หรือไม่ ข้าไม่อยากให้ท่านพ่อไป"

หูต้าหนิวรู้สึกปวดใจ เขาถอนหายใจพลางปลอบหูฉางหยาง "เสี่ยวหยางอย่าร้องไห้ พ่อไม่ได้จากไปไหน พ่อแค่ไปอยู่อีกที่หนึ่ง พ่อจะคอยปกป้องพวกเจ้าจากที่นั่น"

หูต้าหนิวมองหูฉางโซ่ว พูดอย่างจริงจังว่า "เสี่ยวโซ่ว หลังจากพ่อจากไป เจ้าต้องกตัญญูต่อท่านแม่ให้ดี ท่านแม่ของเจ้าลำบากมาก หากวันหน้ามีบุรุษคนใดเต็มใจจะปกป้องท่านแม่ของเจ้า เจ้าต้องพิจารณาแทนพ่อให้ดี ถ้าเขาดีกับท่านแม่ของเจ้าจากใจจริง ก็ให้เจ้ามอบท่านแม่ให้เขาดูแล เข้าใจหรือไม่? พ่อหวังว่าแม้ไม่มีพ่อแล้ว ก็จะมีคนรักแม่ของเจ้าแทนพ่อ"

"ต้าหนิว ข้าไม่ยอมให้เจ้าพูดแบบนี้"

ซูเสี่ยวจือได้สติ รีบพูดเสียงเคร่งขรึมทันที

หูฉางโซ่วพยักหน้าทั้งน้ำตา เขามองซูเสี่ยวจือแล้วหันไปพูดกับหูต้าหนิวว่า "ท่านพ่อวางใจได้ ลูกจำได้แล้ว"

ซูเสี่ยวจือน้ำตาไหลพลางส่ายหน้า "ต้าหนิว ข้าไม่ยอมให้เจ้าพูดแบบนี้ ข้าจะไม่รักใครอีกแล้ว"

หูต้าหนิวมองซูเสี่ยวจือด้วยสีหน้าอ่อนโยน "เสี่ยวจือ ข้ารักเจ้า แต่ชีวิตข้าในชาตินี้สั้นเกินไป เจ้ายังมีเวลาใช้ชีวิตอีกยาวไกล ถ้ามีคนมารักเจ้าแทนข้า ข้าก็ดีใจกับเจ้าด้วย"

"เสี่ยวจือ ที่ยังสามารถลืมตามองเจ้า มองท่านแม่และมองลูกๆ ได้ ข้าก็ไม่มีอะไรให้เสียดายแล้ว ช่วยหวีผมให้ข้าหน่อย ในเวลาสุดท้ายนี้ ข้าอยากอยู่กับเจ้าสักครู่ เสี่ยวโซ่ว พาน้องชายของเจ้าออกไปก่อนนะ"

หูต้าหนิวมองซูเสี่ยวจือด้วยความอ่อนโยน พลางเอ่ยช้าๆ

หูฉางโซ่วพยักหน้าด้วยท่าทีเชื่อฟัง แล้วพาหูฉางหยางออกไป

ซูเสี่ยวจือน้ำตาคลอ ลุกขึ้นไปหยิบหวีไม้มา คุกเข่าที่หัวเตียงหวีผมให้หูต้าหนิว

ใบหน้าซีดขาวของหูต้าหนิวเผยรอยยิ้มแห่งความสุข เขาพูดช้าๆ ว่า "ราวกับย้อนกลับไปตอนที่พวกเราแต่งงานกันเลยนะ"

ซูเสี่ยวจือเป็นคนอ่อนโยนและขยันขันแข็ง นางเหมือนทะเลสาบอุ่นๆ อยู่ข้างกายนางแล้วรู้สึกอบอุ่น สตรีที่แสนดีเช่นนี้เป็นภรรยาของเขา ช่างทำให้เขามีความสุขและดีใจเหลือเกิน

ครอบครัวไม่ได้ร่ำรวย พ่อตาแม่ยายชอบดูถูกและเหน็บแนมเขา ด้วยเหตุนี้ ซูเสี่ยวจือจึงไม่ให้เขาต้องไปพบพวกท่าน