ตอนที่ 237

เฉาซื่อชะงัก หัวใจเหมือนถูกมีดกรีด ริมฝีปากสั่นระริก คำว่ารับปากสองคำพูดออกมาไม่ได้เลย

หูต้าหนิวมองเฉาซื่อ ยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านแม่ เสี่ยวจือเพิ่งอายุสามสิบเอ็ดเท่านั้น การให้นางต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวหลายสิบปีเพื่อข้า ข้าทำใจไม่ได้หรอก ซวงซวงจะโตขึ้นและออกเรือน เสี่ยวโซ่วกับเสี่ยวหยางก็จะโตขึ้นและมีครอบครัว พวกเขาจะมีครอบครัวของตัวเอง เสี่ยวจือจะไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน เหงาจนไม่มีใครให้คุยด้วย ข้าจะให้นางลำบากเช่นนั้นได้อย่างไรกัน"

ซูเสี่ยวจือจริงใจต่อเขา หลายปีมานี้ดูแลบ้านช่องและเลี้ยงดูลูกๆ ตอนนี้เขาต้องจากไปก่อน เขาจะทนเห็นซูเสี่ยวจือต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในบั้นปลายชีวิตได้อย่างไร

การที่เขาตื่นขึ้นมาได้สั่งเสียเช่นนี้ นับเป็นโชคดีที่สุดสำหรับเขาแล้ว

เฉาซื่อมองหูต้าหนิว เห็นบุตรชายจริงใจ สุดท้ายนางก็พยักหน้าพูดว่า "ได้ แม่รับปากเจ้า ถ้านางได้พบบุรุษที่จริงใจต่อนางเหมือนเจ้า แม่จะอวยพรนาง จะไม่ขัดขวางนางเป็นอันขาด"

เมื่อได้ยินเฉาซื่อรับปาก หูต้าหนิวก็วางใจ เขายิ้มพลางพยักหน้า "ดี ดี เช่นนี้ข้าก็สบายใจแล้ว"

เฉาซื่อเจ็บปวดในใจ นางค่อยๆ ลูบใบหน้าของหูต้าหนิวอย่างทะนุถนอม พูดเสียงสะอื้นว่า "ลูกแม่ แม่ไม่อยากให้เจ้าจากไปเลย"

การจากลาในชาตินี้ จะไม่มีวันได้พบกันอีก

แม้จะมีเส้นทางสู่ปรโลก แต่เมื่อสายสัมพันธ์แม่ลูกสิ้นสุด ถึงมีชาติหน้า ยืนอยู่ตรงหน้าก็ไม่อาจจำกันได้

ในตอนนั้น นางก็ไม่รู้ว่าจะเป็นภรรยาหรือบุตรของใคร เขาก็ไม่รู้ว่าจะเป็นสามีหรือบุตรของใคร

หูต้าหนิวยิ้มอ่อนโยนให้เฉาซื่อ เขาค่อยๆ พูดว่า "ท่านแม่ ชาติหน้าขอเป็นบุตรของท่านอีก ชาตินี้ ขอท่านแม่โปรดอภัยที่ลูกอกตัญญู"

เขาเป็นบุตรคนเดียวของตระกูลหู ตอนที่บิดายังมีชีวิตอยู่ ก็ทุ่มความรักทั้งหมดให้เขา

ท่านแม่ก็เช่นกัน เป็นเขาเองที่อกตัญญู

เฉาซื่อส่ายหน้าด้วยความเสียใจ

ทุกอย่างล้วนไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ นางเพียงแต่เจ็บปวดเหลือเกิน

หูต้าหนิวพูดมามาก ลมหายใจอ่อนแรงมาก เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะทนได้อีกนานแค่ไหน เขาพูดกับเฉาซื่อว่า "ท่านแม่ ข้าอยากกินบะหมี่ที่ท่านทำ"

การเดินทางครั้งสุดท้ายนี้ เขากำลังจะจากไปแล้ว สิ่งที่ควรพูดก็ได้พูดหมดแล้ว เขาไม่มีความเสียดายอีกแล้ว

เมื่อได้ยินว่าหูต้าหนิวอยากกินบะหมี่ เฉาซื่อก็รีบลุกขึ้นอย่างสั่นเทา นางพูดกับหูต้าหนิวว่า "ได้ เจ้ารอก่อน แม่จะไปทำให้เดี๋ยวนี้ เจ้าวางใจได้ พี่สามกับพี่สะใภ้สามของเสี่ยวจือมา เอาแป้งมาด้วย เจ้าสบายใจได้ พวกเขาจะช่วยเหลือเสี่ยวจือเอง"

เฉาซื่อค่อยๆ เดินออกมา เห็นซูเสี่ยวจือและเด็กๆ กำลังรอด้วยความกังวลอยู่นอกห้อง เฉาซื่อพูดกับซูเสี่ยวจืออย่างอ่อนโยนว่า "เสี่ยวจือ ต้าหนิวอยากกินบะหมี่ที่ข้าทำ ข้าจะไปทำเอง เจ้าพาเด็กๆ เข้าไปอยู่เป็นเพื่อนเขาหน่อยนะ"

ซูเสี่ยวจือพยักหน้า พาหูซวงซวง หูฉางโซ่ว และหูฉางหยางเด็กทั้งสามคนเข้าไปในห้อง

เฉาซื่อกำลังจะขอความช่วยเหลือจากซูซานหลางกับจ้าวซื่อ

จ้าวซื่อก้าวเข้าไปประคองเฉาซื่อพลางพูดอย่างอ่อนโยนว่า "อาสะใภ้ พวกเราจะช่วยท่านทำนะเจ้าคะ"

เฉาซื่อพยักหน้า "ได้ ขอบคุณพวกเจ้านะ"

เฉาซื่อมองซูเสี่ยวลู่ พูดอย่างอ่อนโยนว่า "เสี่ยวลู่ มือของย่าไม่มีแรง เจ้าช่วยฝังเข็มให้ย่าอีกสองเข็มได้หรือไม่? บะหมี่นี้ ต้องมีแรงทำถึงจะอร่อย"