ตอนที่ 266

หากมีใครกล้ามารังแกนาง นางย่อมไม่มีวันนิ่งเฉย นางจะยืนอยู่ข้างหน้านางเพื่อปกป้องอย่างแน่นอน

ส่วนอีกด้านหนึ่ง

ซูฉงได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้ซูซานหลางและจ้าวซื่อฟังแล้ว

เมื่อซูฉงเล่าจบ ซูซานหลางก็ตอบกลับอย่างสงบว่า “ท่านพ่อกับท่านแม่รับรู้แล้ว ดึกมากแล้ว ไปพักผ่อนเถิด”

ซูซานหลางดูเหมือนสงบเพียงภายนอก แต่แท้จริงแล้วเขาแค่พยายามรักษาความเยือกเย็นต่อหน้าบุตรชายเท่านั้น

ซูฉงพยักหน้า ลุกขึ้นและเดินออกไปเงียบ ๆ ก่อนจะปิดประตูให้เรียบร้อย เรื่องนี้เขาได้บอกท่านพ่อท่านแม่เรียบร้อยแล้ว

หลังจากที่ซูฉงเดินออกไป ซูซานหลางถึงได้ผ่อนคลายลง

เขาถอนหายใจยาวด้วยความอึดอัดใจ “แม่ ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายใจ”

เขารู้สึกเจ็บปวดที่ซูเสี่ยวจือต้องทนรับเรื่องเหล่านี้ และยิ่งปวดใจที่คนตระกูลซูไม่มีความผูกพันฉันญาติต่อซูเสี่ยวจือเลย พวกเขาเป็นดั่งปลิงในท้องนา เกาะติดแล้วเอาแต่สูบเลือด สูบจนแทบไม่เหลืออะไร

จ้าวซื่อยื่นมือออกไป ลูบหลังของซูซานหลางเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “พ่อ เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะเข้าไปยุ่งได้ ข้าคิดว่าป้าเฉาพูดถูกแล้ว ตอนนี้เสี่ยวจือเป็นคนของตระกูลหู นางควรตระหนักถึงสถานะของตัวเอง การที่ป้าเฉาช่วยดูแลนางก็นับว่าเป็นเรื่องดี”

เฉาซื่อเป็นคนอ่อนโยน หากไม่ถึงขั้นผิดหวังในตัวซูเสี่ยวจืออย่างมากจริง ๆ เชื่อได้ว่านางคงไม่วางท่าทางในฐานะแม่สามีเช่นนี้

ซูเสี่ยวจือแต่งงานมาเป็นสะใภ้ตระกูลหูได้กว่าสิบปีแล้ว ตลอดสิบปีนี้ แม้แต่ตอนที่หูต้าหนิวเสียชีวิต นางก็ยังไม่เคยวางท่าหรือถืออำนาจ แต่การที่จู่ ๆ เฉาซื่อเข้มงวดกับซูเสี่ยวจือในตอนนี้ คงเป็นเพราะไม่มีทางเลือกจริง ๆ

ก็เหมือนที่เฉาซื่อกล่าวไว้ คนตระกูลซูที่เข้ามารังแกนั้น แท้จริงแล้วคือการรังแกทั้งตระกูลหู

ซูซานหลางถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “เจ้าพูดถูก เรื่องของนางไม่เกี่ยวกับพวกเรา ต่อไปให้นางตั้งใจทำงาน เงินค่าจ้างก็ให้ตามเดิม ส่วนเรื่องอื่นก็ปล่อยไปเถิด”

ซูเสี่ยวจือเคยยื่นมือช่วยเหลือเขาในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด และเมื่อซูเสี่ยวจือประสบความลำบาก เขาก็ได้ตอบแทนกลับไปแล้วเช่นกัน

เช่นนี้ก็ถือว่าไม่ติดค้างกัน หากยังสามารถเข้ากันได้ ก็จะเดินร่วมทางกันต่อไปอีกยาวไกล และเขาก็จะคอยดูแลให้มากขึ้น

เช่นในตอนนี้ ที่ซูเสี่ยวจือนำเงินไปมอบให้ฝั่งนั้น เขาไม่อาจยอมรับได้ เช่นนี้ก็ทำได้เพียงค่อย ๆ ถอยห่างและเย็นชาลงเรื่อย ๆ

“พวกเราเข้านอนเถิด ดึกมากแล้ว”

ซูซานหลางปล่อยวางได้บ้าง ความรู้สึกในใจก็เบาขึ้นเล็กน้อย

จ้าวซื่อพยักหน้า ทั้งสองเอนตัวลงนอน จ้าวซื่อพิงซูซานหลางอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “พ่อ เรื่องของเสี่ยวจือให้ป้าเฉาเป็นคนจัดการเถอะ ต่อไปเสี่ยวจือจะเข้าใจเอง”

อาจเป็นไปได้ว่าในตอนแรก ซูเสี่ยวจือจะรับความเข้มงวดของเฉาซื่อไม่ได้และเกิดความไม่พอใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า นางจะเข้าใจเอง

ในเวลานี้ จึงไม่เหมาะที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวมากเกินไป

ซูซานหลางเอ่ยขึ้นว่า “ข้าเข้าใจ หากป้าเฉามาพูดเรื่องให้จ่ายค่าจ้างให้นาง ข้าก็จะตกลง เสี่ยวจือไม่มีเงินอยู่ในมือก็ดีแล้ว”

เงินที่อยู่ในมือของซูเสี่ยวจือ นางก็ไม่สามารถเก็บรักษาไว้ได้