ตอนที่ 265

เฉาซื่อถอนหายใจยาว พูดอย่างจริงจังว่า "เสี่ยวจือ เจ้ายังเด็กเกินไป เจ้าไม่เข้าใจแม่ก็ไม่โทษเจ้า เจ้าไม่มีใจโหดร้าย แม่ก็ไม่โทษเจ้า เจ้าถูกรังแกแล้วอดทนได้ แม่ก็ไม่โทษเจ้า แต่เจ้าจะอดทนก็อดทนคนเดียว อย่าให้พวกเราต้องอดทนตามเจ้าไปด้วย!"

"วันนี้ดึกเกินไปแล้ว เจ้ากลับบ้านไปกับข้าก่อน พรุ่งนี้เช้า ข้าจะไปหาผู้ใหญ่บ้าน เรื่องนี้ต้องไปเจรจากับพวกเขาให้รู้เรื่อง เจ้าไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เจ้าเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลหู ข้าขอพูดตรงๆ เลยว่า หากข้าไม่ยอมปล่อย ชาตินี้เจ้าก็ต้องเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลหู เป็นคนตระกูลหูตอนมีชีวิต ตายไปก็เป็นผีตระกูลหู บิดามารดาเจ้าทำร้ายเจ้าแบบนี้ ไม่ใช่แค่ทำร้ายเจ้า แต่ยังทำให้ตระกูลหูของข้าขายหน้า เป็นการดูถูกทั้งข้าและพวกเด็กๆ ถ้าหากข้านิ่งเฉยอดทนไว้ แล้วครอบครัวเราจะย้ายมาอยู่หมู่บ้านหนานซานแห่งนี้ทำไม? อยู่กับญาติพี่น้อง อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่กล้าลงมือแบบนี้"

พูดจบ เฉาซื่อก็จูงซูเสี่ยวจือกลับบ้าน

นางดีกับซูเสี่ยวจือมาตลอด ดังนั้นซูเสี่ยวจือจึงไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้

นางไม่เคยถูกแม่สามีรังแก จึงไม่รู้ว่าการเป็นแม่สามีนั้นจะทำอะไรได้บ้าง!

ซูเสี่ยวจืออดทนได้ แต่นางจะไม่มีวันปล่อยเรื่องผ่านไปแบบนี้เด็ดขาด

การพาครอบครัวมาอยู่ที่หมู่บ้านหนานซาน ก็เพื่อหวังจะมีชีวิตที่สงบสุข รอให้หูฉางโซ่วกับหูฉางหยางโตขึ้นแต่งงานและตั้งตัวได้ แล้วค่อยกลับไปหมู่บ้านเสี่ยวหู จะได้ไม่ถูกญาติพี่น้องรังแก

ถ้ามาอยู่ที่นี่แล้ว ต้องทนถูกคนตระกูลซูรังแก นางจะมาที่นี่ทำไมกัน?

ซูเสี่ยวจือรู้สึกมึนงง ไม่สามารถรวบรวมสติได้ในทันที จิตใจของนางสับสนมาก เพราะสิ่งที่เฉาซื่อพูดกับสิ่งที่หวังซื่อพูดนั้นตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง

หวังซื่อบอกนางว่า เจ้าเป็นบุตรที่ข้าคลอดออกมา เจ้าก็คือบุตรสาวตระกูลซู หูต้าหนิวตายแล้ว เจ้าไม่มีทางอยู่กับตระกูลหูไปตลอดชีวิตได้หรอก เมื่อถึงเวลาแต่งงานใหม่ก็ต้องออกจากบ้านเดิม

กับตระกูลหูไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว เจ้าอยากแต่งงานใหม่ คนตระกูลหูคงเกลียดเจ้าแทบตาย ตอนนั้นคนที่เจ้าจะพึ่งพาได้ก็มีแต่ตระกูลซูเท่านั้น"

ซูเสี่ยวจือรู้สึกสับสนวุ่นวายในใจ ตั้งแต่นางแต่งเข้ามา เฉาซื่อไม่เคยเข้มงวดกับนางเช่นนี้ ไม่เคยพูดคำแรงๆ แบบนี้มาก่อน

นางรู้สึกสับสนและหวาดกลัวยิ่งนัก จึงเรียกเฉาซื่อด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า "ท่านแม่"

เฉาซื่อไม่ตอบรับ นางรู้ว่าซูเสี่ยวจือกำลังลองใจนาง

นางคิดว่าซูเสี่ยวจือจะสามารถจัดการเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน แต่เห็นได้ชัดว่าทำไม่ได้ ซูเสี่ยวจือไม่เพียงแต่จัดการไม่ได้ แต่กลับถูกทำร้าย และยังถูกตีแล้วยังคิดจะปล่อยเรื่องผ่านไป นางไม่สามารถปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้อีกต่อไป

ตอนที่หูต้าหนิวบุตรชายยังอยู่ ซูเสี่ยวจือสามารถดูแลบ้านได้

แต่ตัวซูเสี่ยวจือเอง ไม่มีความมั่นคงพอ จิตใจหวั่นไหวง่าย ถ้านางไม่แสดงความเด็ดเดี่ยวออกมาบ้าง ครอบครัวนี้ก็จะถูกคนตระกูลซูกลืนกินจนไม่เหลืออะไร

เมื่อเฉาซื่อไม่ตอบรับ ซูเสี่ยวจือก็รู้สึกหวาดหวั่นในใจ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉาซื่อพูดเสียงเรียบว่า "เสี่ยวจือ บ้านหลังนี้ ตราบใดที่ข้ายังไม่ตาย ต่อไปข้าจะเป็นคนดูแล ค่าแรงของเจ้า ต่อไปก็ต้องมอบให้ข้า เจ้าเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลหู เงินที่หาได้ก็เป็นของตระกูลหู ข้าเป็นแม่สามีของเจ้า การที่ข้าดูแลเจ้าเป็นเรื่องที่สมควร เมื่อมีเวลาข้าจะไปบอกซูซานหลาง ต่อไปให้จ่ายค่าแรงของเจ้าให้ข้า"

"ฉางโซ่วฉางหยางต่อไปก็ต้องแต่งงาน พอดีเจ้าจะได้เรียนรู้จากข้าว่า ต่อไปจะเป็นแม่สามีอย่างไร"

เมื่อนึกถึงหลานชายทั้งสอง เฉาซื่อก็ยิ่งมีความมั่นใจ นางไม่อาจปล่อยให้ซูเสี่ยวจือเป็นแบบนี้ต่อไปได้

ขืนซูเสี่ยวจือยังเป็นแบบนี้ต่อไป ทุกอย่างจะยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ