ตอนที่ 310

อิ่นฮูหยินพูดกับอิ่นฉางซุ่นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ด้วยความน้อยใจเช่นนี้ ความรักฉันท์สามีภรรยาได้หมดสิ้นไปนานแล้ว

ทุกครั้งที่อิ่นฉางซุ่นเห็นด้วยกับคำพูดของถังซื่อ ก็เหมือนแทงเข้าไปในหัวใจของนาง

คำพูดของพวกเขา นางไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียว

ถังซื่อแสดงสีหน้าลำบากใจ ดูขัดแย้งในใจ ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะกัดริมฝีปากพูดว่า "พี่สาว ถึงท่านจะไม่ชอบข้า ข้าก็ต้องพูด สตรีในใต้หล้านี้คลอดบุตรล้วนเป็นไปตามธรรมชาติ การผ่าท้องเอาเด็กออก สิบคนตายทั้งสิบ อวี้เหยาก็ยังเล็ก ข้าไม่อยากให้พี่สาวต้องเสี่ยงอันตรายเช่นนี้"

ถังซื่อพูดจบ ก็น้ำตาคลอ ทำสีหน้าราวกับว่า 'ทุกสิ่งที่ข้าทำก็เพื่อเจ้า ต่อให้เจ้าจะเกลียดข้า ไม่ชอบข้า หรือไม่เข้าใจข้า ข้าก็ยังจะทำเพื่อเจ้า'

เมื่อถังซื่อทำเช่นนี้ อิ่นฉางซุ่นก็รู้สึกซาบซึ้งใจ

อิ่นฮูหยินโกรธไม่น้อย สิ่งที่นางเกลียดที่สุดคือท่าทางเช่นนี้ของถังซื่อ และท่าทางแบบนี้นี่แหละที่ทำให้อิ่นฉางซุ่นเห็นว่านางอ่อนโยนและมีน้ำใจ

อิ่นฮูหยินโมโหจนแทบจะกระอักโลหิต

อิ่นฉางซุ่นแสดงสีหน้าเป็นกังวลมองไปที่อิ่นฮูหยินพลางพูดว่า "ฮูหยิน เรื่องนี้ไม่อาจรีบร้อนได้ ต้องพิจารณาให้ถี่ถ้วน"

อิ่นฮูหยินมองอิ่นฉางซุ่น เขาไม่ทำให้นางผิดหวังจริงๆ อีกครั้งที่เชื่อคำพูดของถังซื่อ

อิ่นฮูหยินโกรธจัดถึงขีดสุด นางหัวเราะเยาะ "หึ หึ......"

"มีอะไรให้ต้องถกเถียงกัน ข้ากับอาจารย์จะผ่าท้องเอาทารกออกให้อิ่นฮูหยิน พวกเราไม่ได้มีวิชาเหาะเหินเดินอากาศ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ข้ากับท่านอาจารย์ก็ต้องเอาชีวิตมาชดใช้ให้อิ่นฮูหยิน หนึ่งชีวิตแลกสองชีวิต อิ่นฮูหยินก็ไม่ขาดทุน อีกอย่าง ร่างกายของนางก็ใกล้จะหมดแรงแล้ว ถ้าไม่เอาศิลาทารกออก อย่างมากก็อยู่ได้แค่ปีครึ่ง การผ่าตัดเอาทารกออกไม่ขาดทุนเลยนะ" ซูเสี่ยวลู่วิเคราะห์สถานการณ์อย่างตรงไปตรงมา

"และถ้าสำเร็จ อิ่นฮูหยินก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหลายสิบปี"

ซูเสี่ยวลู่เสริมอีกประโยค

การผ่าตัดเอาทารกออกอาจเป็นเรื่องยากสำหรับหมอคนอื่น แต่สำหรับนางกับตาเฒ่าอู๋แล้วไม่ใช่เรื่องยาก

การใช้เข็มห้ามเลือด สำหรับนางนั้นง่ายดายราวกับการกินข้าวดื่มน้ำ

อิ่นฮูหยินมองตาเฒ่าอู๋กับซูเสี่ยวลู่ พูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า "ข้าตกลงให้ผ่าท้องเอาทารกออก ขอร้องให้ท่านหมออู๋ช่วยชีวิตข้าด้วยเจ้าค่ะ"

อิ่นฮูหยินพูดจบ ก็มองอิ่นฉางซุ่นที่กำลังจะพูด แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถ้าท่านไม่เห็นด้วย เช่นนั้นเราก็หย่ากันเสีย ต่างคนต่างอยู่ เรื่องของข้า ข้าตัดสินใจเอง ไม่จำเป็นต้องได้รับความเห็นชอบจากท่าน"

อิ่นฮูหยินพูดจบก็มองถังซื่อด้วยสายตาเย็นชา เมื่อเห็นประกายดีใจวาบผ่านในดวงตาของถังซื่อ นางก็แสดงสีหน้ารังเกียจ

ถังซื่อขมวดคิ้วเรียวงาม ดวงตามีน้ำตาคลอ กล่าวอย่างอ่อนแรงว่า "พี่สาว ท่านอย่าพูดอย่างนั้นเลย ที่นายท่านเป็นห่วงก็เพราะหวังดีกับท่าน ถ้าหากท่านทำแบบนี้ นายท่านจะเสียใจเอาได้นะเจ้าคะ"

อิ่นฉางซุ่นก็ไม่พอใจอยู่แล้ว พอได้ยินถังซื่อพูดแบบนี้ ก็ยิ่งโกรธแค้นอิ่นฮูหยินมากขึ้น เขากำลังจะพูด อิ่นฮูหยินก็ขัดขึ้นเสียก่อน

อิ่นฮูหยินไม่ปิดบังความรังเกียจของตน ถ่มน้ำลายใส่หน้าถังซื่อ นางพูดเสียงเย็นชาว่า "นังคนต่ำช้า เรื่องของข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์มาชี้นิ้วสั่งการ จำสถานะของเจ้าไว้ด้วย"