ตอนที่ 67

สิ่งที่คนในหมู่บ้านมี เป็นสิ่งที่พวกเขาแลกมาด้วยชีวิตครึ่งหนึ่ง

"ลำบากเจ้าแล้ว"

ซูซานหลางถอนหายใจ เขาโอบไหล่ผอมบางของจ้าวซื่อ เสียงพูดสะอื้นเล็กน้อย

จ้าวซื่อน้ำตาคลอโดยไม่รู้ตัว นางตอบเสียงนุ่มนวลว่า "พ่อ ข้าไม่กลัวความลำบาก ข้าก็ไม่รู้สึกลำบากด้วย ที่จริงข้ามีความสุขนะ"

จ้าวซื่อพิงอกของซูซานหลาง ทุกคำที่นางพูดล้วนมาจากใจ เพราะมีความรักและห่วงใยอย่างสุดหัวใจของซูซานหลาง ความทุกข์ทั้งหมดที่นางเคยประสบมาจะผ่านพ้นไป

บางครั้งนางก็เคยคิดว่า ถ้าไม่ได้พบกับซูซานหลางจะเป็นอย่างไร ในโลกนี้ บางทีนางอาจจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้บ้าง แต่ก็คงไม่ได้ดีมากนัก ความจริงแล้ว สตรีที่ถูกซื้อมา ยากที่นางจะได้รับความเคารพ นางอาจจะมีชีวิตที่ลำบากกว่านี้ก็ได้

ดังนั้นตอนนี้ก็ดีมากแล้ว แม้จะไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว

"นอนหลับให้สบายเถอะ ปีนี้ พวกเราสามารถฉลองปีใหม่ที่ดีได้แล้ว"

ซูซานหลางจุมพิตที่หน้าผากของจ้าวซื่อครั้งหนึ่ง พูดอย่างอ่อนโยน

ช่วงเวลายากลำบากนี้ ในที่สุดครอบครัวของพวกเขาก็ผ่านพ้นมาได้

ในวันที่หนึ่งเดือนสิบสอง จ้าวซื่อเชิญเฉินหู่มา

เฉินหู่มองซูซานหลาง ยิ้มไปยิ้มมาจนดวงตาแดงก่ำ เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบากแล้วเอ่ยปากว่า "พี่ซาน ท่านอยากปลูกสร้างเรือนแบบไหน?"

เฉินหู่ดีใจที่ครอบครัวของซูซานหลางสามารถอยู่ที่นี่และหยั่งรากได้ แต่เมื่อเห็นว่าซูซานหลางเสียตาไปข้างหนึ่ง หัวใจของเขาก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง

ซูซานหลางตบไหล่ของเฉินหู่ แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "สร้างให้ใหญ่หน่อย สร้างห้องใหญ่ให้เจ้าฉงกับเจ้าหวาและซานเม่ยซื่อเม่ย ล้อมรั้วรอบลาน สร้างครัวและห้องโถงให้ใหญ่หน่อย ท้ายเรือนทำคอกไว้เลี้ยงไก่และเป็ด แล้วก็ต้องขุดบ่อน้ำด้วย"

สำหรับบ้านที่จะอยู่ไปตลอดชีวิต ซูซานหลางต้องการสร้างให้ดี เผื่อว่าเมื่อเขาไม่อยู่แล้ว บุตรชายทั้งสองของเขาก็จะสามารถอยู่ในบ้านหลังนี้ไปจนตลอดชีวิตได้

ดังนั้น บ้านจะต้องสร้างให้ดี แข็งแรง และทนทาน

"ได้ ต้องสร้างให้ดีแน่นอน"

เฉินหู่ยิ้มตอบรับ เพราะซูซานหลางมอบงานดีๆ แบบนี้ให้เขา ชีวิตที่บ้านของเฉินหู่ก็ดีขึ้นบ้างแล้ว

วันละสี่สิบเหวิน สามารถหาเงินได้ไม่น้อย และในช่วงหน้าหนาวแบบนี้ ไม่มีงานอะไรให้ทำ มีงานดีๆ แบบนี้ บิดามารดาของเฉินหู่ดีใจจนยิ้มไม่หุบเลย

หลังจากปรึกษากับเฉินหู่ครึ่งวัน ซูซานหลางก็ให้เงินแก่เฉินหู่ แล้วเฉินหู่ก็ไปซื้อวัสดุสำหรับปลูกสร้างเรือน