บทที่ 100

จ้าวซูหว่านถูกสายตาของซ่งรั่วเจินจ้องมาก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาทันที ราวกับว่าถูกมองอย่างทะลุปรุโปร่ง

“ตั้งสติหน่อย! เจ้าถอนหมั้นกับซ่งอี้อันแล้ว จะกลัวอะไรอีก?” ฉินเซี่ยงเหิงพูดด้วยเสียงต่ำ

จ้าวซูหว่านได้สติกลับมา ใบหน้าก็แสดงความไม่พอใจออกมา “รั่วเจิน เจ้าถอนหมั้นแล้วก็ยังออกมาล่องเรือชมทะเลสาบได้มิใช่หรือ แล้วเหตุใดข้าจะมาไม่ได้?”

ซ่งรั่วเจินยิ้มเยาะ “ข้าถอนหมั้นแล้วก็จริง แต่ข้าไม่เสียใจ กลับเป็นเจ้าเสียอีก ที่ไม่กี่วันก่อนวิ่งแจ้นมาที่จวนของเรา ร้องห่มร้องไห้พร่ำบอกว่าเสียใจต่อพี่รองของข้า”

“อย่าบอกนะว่าเจ้าแค่แสร้งทำ เพื่อที่จะได้เข้าไปขโมยเรียงความในห้องหนังสือของพี่ชายข้าน่ะ?”

จ้าวซูหว่านตกใจ “ข้า...ข้าไม่ได้...”

แต่คำพูดของนางยังไม่ทันจบก็ถูกซ่งรั่วเจินขัดขึ้น

“ข้าเคยคิดว่าเจ้าเป็นเพียงคนที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนเท่านั้น ไม่คิดว่านิสัยใจคอของเจ้าจะเลวร้ายยิ่งกว่า โชคดีนักที่เจ้าไม่ได้แต่งกับพี่รองของข้า ไม่เช่นนั้นคงเป็นเคราะห์ร้ายของตระกูลข้าอย่างแท้จริง”

พูดจบ ซ่งรั่วเจินก็พยุงซ่งอี้อันหันหลังเดินเข้าห้องโดยสารเรือไป ไม่แม้แต่จะชายตาแลอีก

จ้าวซูหว่านโกรธจนขบฟันแน่น แต่สายตาเย็นชากับอำนาจที่แผ่ออกมาจากซ่งรั่วเจินเมื่อครู่ ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว จึงไม่อาจเอ่ยวาจาโต้แย้งออกมาได้ในขณะนั้น

เกิดอะไรขึ้นกับสตรีผู้นี้กันแน่?

ทั้งที่เมื่อก่อนควบคุมนางได้ง่ายดาย เพียงแค่พูดจาอ่อนหวานไม่กี่คำและทำท่าทางน่าสงสาร นางก็เชื่อจนหมดใจ แต่ตอนนี้กลับจัดการยากเย็นยิ่งนัก!

ฉินเซี่ยงเหิงกลับมองดูแผ่นหลังของอวิ๋นเนี่ยนชู ดวงตาของเขาสว่างขึ้นเล็กน้อย

เมื่อวานตอนที่เขากลับจวนก็ได้ยินมารดาพูดถึงคุณหนูจากสกุลอวิ๋น ตั้งใจจะให้เขาแต่งงานกับนาง เพียงแต่เขาไม่คุ้นเคยกับหญิงสาวจากสกุลอวิ๋นมากนัก และคิดว่าน่าจะเป็นอวิ๋นซีหว่าน

แต่เมื่อครู่นี้ หญิงสาวที่อยู่กับซ่งรั่วเจินคงจะเป็นอวิ๋นเนี่ยนชูสินะ?

ช่างเป็นคนงามโดยแท้

เมื่อเข้ามาในห้องโดยสารของเรือแล้ว เรือที่ล่องลอยอยู่บนผืนน้ำระยิบระยับ ทำให้อารมณ์ที่เคยขุ่นเคืองค่อย ๆ ผ่อนคลายลงบ้าง

“ฉินเซี่ยงเหิงช่างต่ำช้า ขโมยเรียงความของเจ้าไปแล้วยังไม่รู้จักอาย เอามาอวดว่าตนเองเก่ง ซ้ำยังไม่รู้สึกผิดสักนิดเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้า”