บทที่ 99

“สหายฉิน ซ่งอี้อันเคยหยิ่งผยองในความสามารถของตนเอง พวกเราก็รู้กันดีอยู่แล้ว เจ้าจะเกรงใจเขาไปไย? คนตาบอดเช่นนี้ ไม่แน่ว่าเมื่อใดอาจจะสะดุดล้มตายไปเองก็เป็นได้!”

“ซ่งอี้อัน สหายฉินต่างหากที่เป็นคนถ่อมตนจริง ๆ เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้ทั้งเมืองหลวงกำลังชื่นชมเรียงความที่สหายฉินเขียน?”

ซ่งอี้อันแสร้งทำเป็นงุนงง “เรียงความอะไรหรือ?”

ฉินเซี่ยงเหิงกำลังจะห้ามเฉียนเหว่ย แต่แล้วก็ได้ยินเฉียนเหว่ยอ่านประโยคที่เป็นจุดสำคัญของเรียงความนั้นออกมา

สีหน้าของซ่งอี้อันเปลี่ยนไปเล็กน้อย “นี่มันเรียงความที่ข้าเขียนชัดๆ!”

เมื่อสิ้นประโยค ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ซ่งอี้อัน เจ้ายังมียางอายอยู่หรือไม่? นี่เป็นเรียงความที่สหายฉินเขียนชัด ๆ พวกเราเห็นกับตาว่าสหายฉินเขียนขึ้นเอง เจ้าคิดจะมาทึกทักว่าเป็นของตัวเองหรือ?”

“ใช่แล้ว พวกเราทุกคนเห็นกันหมด หรือว่าสหายฉินท่องบทความของเจ้ามาแล้วค่อยเขียนใหม่อย่างนั้นหรือ?” เฉียนเหว่ยเย้ยหยัน

หัวใจของฉินเซี่ยงเหิงสะท้านขึ้นมา เขาอยากจะฉีกปากเฉียนเหว่ยให้ขาดเสียจริง

ไอ้โง่!

“ใช่แล้ว”

ซ่งอี้อันเผยใบหน้าสงบนิ่งและเยือกเย็นเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ตั้งแต่ข้าสูญเสียการมองเห็น ฉินเซี่ยงเหิงกับจ้าวซูหว่านเคยไปเยี่ยมข้า ทั้งยังเข้าไปในห้องหนังสือของข้าด้วย บังเอิญว่าหลังจากนั้นเรียงความที่ข้าเขียนก็หายไป เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาไม่ได้ขโมยไป?”

เฉียนเหว่ยกับคนอื่น ๆ มองหน้ากันอย่างประหลาดใจ แม้ว่าพวกเขาจะไม่เชื่อ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับซ่งอี้อัน พวกเขากลับรู้สึกด้อยกว่าอย่างประหลาด

แม้แต่คำพูดที่ใช้ตั้งคำถามก็ไม่กล้าเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ

จ้าวซูหว่านตกใจมาก หากซ่งอี้อันรู้ความจริงขึ้นมาแล้วจะทำอย่างไรดี?

“ข้า...ข้าไม่ได้ทำ!” จ้าวซูหว่านเอ่ยออกมาโดยไม่คิด นางเพียงต้องการปฏิเสธความเกี่ยวข้องทั้งหมด

ซ่งอี้อันขมวดคิ้ว “ซูหว่าน เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่?”