บทที่ 98

“นี่มิใช่สหายซ่งหรอกหรือ? ตั้งแต่เจ้าสูญเสียการมองเห็นก็ไม่เคยพบเจอกันอีกเลย ข้ายังคิดว่าเจ้าคงไม่อยากพบผู้คนไปตลอดชีวิตเสียแล้ว”

“คุณชายรองซ่งเป็นผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ ช่างน่าเสียดายนัก ในยามนั้นท่านมีภารกิจมากมายจนเหล่าคนธรรมดาเช่นพวกข้าไม่มีแม้แต่โอกาสจะเอ่ยปากสนทนาด้วย”

“แต่ตอนนี้เกรงว่าคงอยากให้พวกเราพูดด้วยสักคำสองคำบ้างกระมัง? อยู่ในจวนทั้งวันไม่มีผู้ใดพูดคุยคงน่าอึดอัดน่าดู!”

เฉียนเหว่ยมองซ่งอี้อันด้วยสายตาเย็นชา ย้อนกลับไปในอดีต เขาเคยพยายามประจบสอพลอซ่งอี้อัน แต่อีกฝ่ายกลับทระนงในพรสวรรค์ของตนและไม่ยอมรับเขา ทำให้เฉียนเหว่ยต้องเก็บความขุ่นเคืองไว้ในใจมาโดยตลอด

ยามนี้เมื่อเห็นซ่งอี้อันตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เขาก็รู้สึกสะใจยิ่งนัก!

“เป็นถึงบัณฑิต แต่กลับเอาแต่ประจบสอพลอผู้ที่มีอำนาจและเหยียดหยามสหายร่วมสำนัก หรือว่าเอาความรู้ในตำราไปให้สุนัขกินหมดแล้วหรืออย่างไร?”

สวีเฮ่ออันที่เพิ่งจัดเตรียมทุกอย่างบนเรือเสร็จ เมื่อออกมารับซ่งอี้อันก็ได้ยินคำพูดเย้ยหยันเหล่านี้ ใบหน้าของเขาพลันเย็นชา

“คุณ...คุณชายสวี?”

เฉียนเหว่ยกับพรรคพวกไม่คาดคิดว่าวันนี้ซ่งอี้อันจะร่วมเดินทางมากับสวีเฮ่ออัน แต่ละคนทำได้เพียงเอ่ยขอโทษด้วยความกระดากใจ

“เฉียนเหว่ย ข้าจำได้ดีว่าเจ้าเคยประจบสอพลอสหายซ่งเช่นไร วันนี้เจ้ากลับมาเย้ยหยันซ้ำเติมในความทุกข์ของผู้อื่นเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเจ้าเป็นคนใจคด ช่างไร้ซึ่งศักดิ์ศรีของบัณฑิตเสียจริง!”

ดวงตาของอวิ๋นเฉิงเจ๋อเย็นเยียบ วันนี้พวกเขาชวนซ่งอี้อันมาล่องเรือเพื่อให้อีกฝ่ายได้ผ่อนคลาย แต่กลับต้องมาเจอคำพูดเย้ยหยันเหล่านี้ เกรงว่าจะทำให้ซ่งอี้อันรู้สึกเจ็บปวดใจ

“อวิ๋นเฉิงเจ๋อ เจ้าเป็นเพียงบุตรชายของญาติในสกุลอวิ๋น หากมิใช่เพราะความกรุณาของใต้เท้าอวิ๋นและอวิ๋นฮูหยิน เจ้าคงไม่มีสิทธิ์อยู่ในเมืองหลวงนี้ด้วยซ้ำ”

“เจ้ากล้าพูดหรือไม่ว่าการที่เจ้าติดตามคุณชายสวีตลอดเวลานั้นไม่ได้เป็นเพราะต้องการประจบประแจง? วัน ๆ เอาแต่ดูแลคุณหนูสกุลอวิ๋น ข้าว่าเจ้าก็เป็นเพียงบ่าวของจวนสกุลอวิ๋นเท่านั้นแหละ!”

“ไอ้คนบ้าปากพล่อย หยุดพูดจาเหลวไหลเสียที ข้าว่าเจ้านั่นแหละที่เป็นคนรับใช้!”

อวิ๋นเนี่ยนชูโกรธจัดจนต้องมายืนขวางหน้าอวิ๋นเฉิงเจ๋อ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อวิ๋นเฉิงเจ๋อได้ยินคำพูดเช่นนี้ สมัยที่ยังอยู่ในสำนักศึกษา เฉียนเหว่ยและพรรคพวกก็เอ่ยวาจาเช่นนี้บ่อยครั้ง

เขาเคยชินกับมันแล้ว