บทที่ 1014

ซ่งรั่วเจินหลุบดวงตาคู่งามลงเล็กน้อย สตรีนั้นก็มักแบกรับแรงกดดันอันใหญ่หลวงมาแต่ไหนแต่ไร โดยเฉพาะเมื่อแต่งเข้าสู่เชื้อพระวงศ์ สิ่งที่ต้องแบกรับคือเกียรติยศของตระกูลทั้งตระกูล

คิดไปแล้ว สกุลเจียงนำทุกสิ่งทุกอย่างมาสนับสนุนองค์ชายใหญ่ อย่างไรเสียก็เป็นบุตรสายตรง ความเป็นไปได้ที่จะช่วงชิงราชบัลลังก์ในภายหน้าไม่น้อยเลยทีเดียว

ฉู่มู่เหยาตกอยู่ในความเงียบ นางเติบโตในพระราชวัง แท้จริงแล้วก็เห็นเล่ห์กลลับลวงที่มิอาจเปิดเผยเหล่านั้นมาไม่น้อย เพียงแต่เสด็จแม่ปกป้องนางเอาไว้เป็นอย่างดีมาโดยตลอด

แม้นจะพบพานปัญหาใด ๆ ก็ไม่เคยทำให้นางต้องเป็นทุกข์เลย บัดนี้เมื่อเห็นสถานการณ์ของพี่สะใภ้ใหญ่เช่นนี้ นางก็รู้สึกว่าตนช่างอยู่ในความสุขโดยมิรู้คุณค่าของความสุขนั้นเสียเลย

เจียงฉิงหลานเมื่อเห็นว่าเจียงลู่เสวี่ยมิได้ปฏิเสธตรง ๆ ก็พลันปลื้มปีติอยู่ในใจ “ท่านพี่ แท้จริงแล้วที่ข้ามาบอกท่านก่อนนั้น ก็เพราะหวังดีต่อท่าน”

“ท่านก็รู้ดีถึงอุปนิสัยของท่านพ่อ เรื่องใดที่เขาตัดสินแล้ว ใครก็มิกล้าโต้แย้ง พวกเรามีใจผูกพันกันที่สุดมาแต่เยาว์ ข้าเองก็มิประสงค์ให้ท่านถูกตำหนิยามกลับไป ด้วยเหตุนี้ข้าจึงตั้งใจมาหาท่าน”

“ครั้นเมื่อกลับไปแล้ว สู้ท่านเป็นฝ่ายเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นต่อพวกเขาเสียก่อนไม่ดีกว่าหรือ หากทำเช่นนี้ พวกเขามิเพียงแต่จะมิขุ่นเคือง กลับจะชมว่าท่านเป็นคนรู้ความ จะมีสิ่งใดดียิ่งไปกว่านี้ได้อีก?”

เจียงลู่เสวี่ยเงียบอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะเงยหน้ามองเจียงฉิงหลานอย่างแน่วแน่ “เจ้าเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของข้า ตลอดหลายปีมานี้ ข้าปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีที่สุดมาตลอด หาเคยปฏิบัติอย่างอยุติธรรมไม่”

“เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าข้ามีใจให้ท่านอ๋อง ท่านอ๋องจะรับสตรีอื่น ข้าก็จนปัญญา จึงได้แต่จำใจยอม แต่เจ้าคือน้องสาวแท้ ๆ ของข้า ไยเจ้าจึงยืนกรานจะมาแทงใจข้าเสียเองเล่า?”

นางตาแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

สามปีที่ผ่านมา นอกจากความสุขในช่วงที่เพิ่งแต่งงานกันแล้ว หลังจากนั้นก็มีเสียงเล่าลือแพร่สะพัดไปทั่วว่านางมิอาจตั้งครรภ์ได้ มิอาจช่วยให้กำเนิดทายาทแก่ท่านอ๋องได้ หลายสิ่งหลายอย่างก็พลันแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

นางร้องขอต่อเทพเจ้า กราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ พบหมอนับไม่ถ้วน แม้แต่ยาตำรับสมุนไพรพื้นบ้านก็กินไปไม่น้อย แต่ก็มิเห็นผลอันใดเลย