บทที่ 117

“ซ่งฮูหยิน เซี่ยงเหิงสำนึกผิดแล้วจริงๆ เรื่องนี้พวกข้าเป็นฝ่ายผิดต่อพวกท่าน ขอเพียงสามารถชดใช้ความผิด ไม่ว่าพวกท่านจะให้พวกข้าทำอันใด พวกข้าล้วนยินดีทำ หวังเพียงพวกท่านคลายโทสะ” กู้อวิ๋นเวยขอร้อง

“อี้อัน เจ้ากับเซี่ยงเหิงรู้จักกันมาหลายปี เป็นสหายร่วมสำนักที่ดีต่อกันมาตลอด ที่เขาทำเรื่องเหลวไหลพรรค์นี้ออกมาล้วนเป็นเพราะถูกจ้าวซูหว่านล่อลวง”

“ยามนี้เขาสำนึกผิดแล้ว รู้สึกผิดต่อเจ้า เจ้าช่วยเห็นแก่มิตรภาพในอดีต ให้อภัยเขาสักครั้งได้หรือไม่?”

ซ่งอี้อันมีสีหน้าเย็นชา “มิตรภาพในฐานะสหายร่วมสำนักระหว่างข้ากับฉินเซี่ยงเหิง จบสิ้นไปตั้งแต่ตอนที่เขาลักลอบมีสัมพันธ์กับจ้าวซูหว่านลับหลังข้าแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องให้อภัยหรือไม่ให้อภัย ต่อไปก็คงไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดต่อกันอีก”

ฉินเจิงยังคงหวดแส้ไม่หยุด

รอยเลือดบนแผ่นหลังฉินเซี่ยงเหิงมีมากขึ้นทุกที กระทั่งเสียงร้องก็เปลี่ยนจากเสียงโหยหวนในตอนแรกมาเป็นอ่อนแรงลงทีละนิด ราวกับกำลังจะถูกโบยจนตายกระนั้น

“ในเมื่อซ่งฮูหยินกับคุณชายซ่งไม่ยินดีให้อภัย ข้าก็จะตีเจ้าลูกทรพีนี่ให้ตายเสีย!” ฉินเจิงไม่ยั้งมือเลยสักนิด แต่ดวงตาทั้งคู่กลับแดงก่ำ

ผู้คนรอบข้างเห็นภาพเปื้อนเลือดตรงหน้าก็รู้สึกเห็นใจอย่างไม่อาจเลี่ยง

“เรื่องที่ฉินเซี่ยงเหิงทำน่าละอายจริงๆ แต่คิดว่าคงเป็นเพราะจ้าวซูหว่านยั่วยวนเขาก่อน ถ้าจะตีเขาจนถึงที่ตายเพราะเรื่องนี้จะเกินกว่าเหตุไปหน่อยหรือไม่?”

“คุณชายรองซ่งตาบอดสองข้างก็น่าสงสารจริงๆ แต่ก็ไม่ถึงขั้นต้องเอาชีวิตคุณชายฉินเลยนี่?”

“หากไม่ใช่เพราะคุณชายรองซ่งไม่รอบคอบเอง ปล่อยให้ทั้งคู่ได้พบกันบ่อยๆ เรื่องราวก็คงไม่บานปลายมาจนถึงขั้นนี้”

เห็นว่าเสียงวิจารณ์รอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป กู้อวิ๋นเวยตระหนักว่าโอกาสมาถึงแล้ว ถ้ายังไม่เอ่ยปากอีก เซี่ยงเหิงจะรับไม่ไหวแล้วนะ!

สกุลซ่งช่างใจดำโดยแท้ พวกนางทำถึงขั้นนี้แล้ว แต่กลับไม่ยอมเอ่ยปากให้อภัยอีก?

หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ถึงไม่ตาย แต่ได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้จะเข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ผลิอย่างไร?