บทที่ 118

“สกุลฉินพร่ำพูดขอโทษ แต่ไม่เห็นว่ามีความจริงใจสักแค่ไหน คุณชายรองสกุลซ่งตาบอดสองข้าง อนาคตพังทลาย พวกเขาแค่โบยลูกชายตัวเองยกเดียวก็พอแล้วงั้นรึ?”

“บาดแผลอาจดูสาหัส แต่รักษาไม่นานก็หายดี คุณชายรองซ่งกลับต้องมองไม่เห็นไปชั่วชีวิต”

“นั่นน่ะสิ ทำร้ายคนอื่นต้องชดใช้คืนถึงจะถูก โบยแค่ยกเดียวจะมีความหมายอะไร?”

ซ่งรั่วเจินสบตากับคนในหมู่คนมุงแล้วเก็บสายตากลับมาอย่างพึงพอใจ

ในเมื่อสกุลฉินผิดต่อพี่รองก็ต้องชดใช้คืนมาอย่างสมน้ำสมเนื้อ อาศัยแค่ลมปาก จะมีเรื่องดีที่ไร้ราคาแบบนั้นได้อย่างไร?

กู้อวิ๋นเวยกับฉินเจิงสบตากัน สีหน้าล้วนไม่สู้ดี พูดมาถึงขั้นนี้ พวกเขาขึ้นหลังเสือยากจะลง เกรงว่าถ้าไม่นำสิ่งของที่มีราคาสักหน่อยออกมาก็คงจะไม่ได้

“ซ่งฮูหยิน เซี่ยงเหิงทำลายอนาคตคุณชายรอง ข้ารู้ว่าไม่ว่าสิ่งใดก็ไม่สามารถชดเชยบาดแผลของคุณชายรองได้ แต่พวกข้าก็อยากพยายามให้ถึงที่สุด...”

ว่าแล้ว กู้อวิ๋นเวยก็ยื่นโฉนดในมือออกมาอย่างสุดแสนเสียดาย

ก่อนจะออกเดินทาง นางตั้งใจเตรียมโฉนดมาทำพอเป็นพิธีไปอย่างนั้น นางเชื่อว่าขอแค่แสดงให้ดี หลิ่วหรูเยียนจะต้องไม่กล้ารับไว้แน่นอน

ใครจะคาดคิดว่าจะมาติดขัดอยู่ตรงนี้ คิดจะไม่เอาออกมาก็ไม่ได้

“นี่คือร้านค้าบนถนนตงหัวทั้งสาย เซี่ยงเหิงทำผิดใหญ่หลวงนัก พวกข้าละอายใจเหลือเกิน หวังว่าพวกท่านจะยอมรับไว้”

ได้ยินเช่นนั้น คนทั้งหลายก็ฮือฮาขึ้นมา

ถนนตงหัวเป็นถนนที่รุ่งเรืองอย่างมากในบรรดาถนนทั้งหลายในเมืองหลวง ร้านค้าบนถนนตลอดทั้งสายแค่คิดก็สามารถรู้ได้ว่ามีราคาล้ำค่าเทียมฟ้าเลยทีเดียว!

แต่สกุลซ่งก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินเช่นกัน

หลายปีมานี้ กิจการของสกุลซ่งเจริญรุ่งเรือง ทุกคนที่มีตาย่อมจะรู้ดี

“ได้ยินว่าร้านค้าบนถนนตงหัวเป็นสินเดิมตอนซ่งฮูหยินออกเรือนมา คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะนำออกมาด้วย”