บทที่ 120

“จวนจะถึงการสอบฤดูใบไม้ผลิ เซี่ยงเหิงตรากตรำร่ำเรียนมาหลายปีกว่าจะได้เป็นจวี่เหริน[1] เขาไม่อาจพลาดโอกาสในการสอบฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ หวังว่าพวกท่านจะไม่เอาเรื่อง ปล่อยเขาไปสักครั้ง”

ในที่สุดฉินเจิงก็กล่าวจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมา

เจ็ดวันหลังจากนี้ก็จะถึงการสอบฤดูใบไม้ผลิ

ถ้าเกิดคดีความขึ้นในช่วงเวลานี้ เกรงว่าฉินเซี่ยงเหิงคงไม่มีกระทั่งสิทธิ์จะเข้าร่วมการสอบ นั่นไม่ได้เด็ดขาด!

หลิ่วหรูเยียนได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็ต้องตกตะลึงในความหน้าด้านไร้ยางอายของฝ่ายตรงข้าม

“ฉินเซี่ยงเหิงตรากตรำร่ำเรียนมาหลายปี แล้วอี้อันเล่า?!”

“ตอนเขาทุบอิฐก้อนนั้นลงมาไยไม่คิดบ้างว่าอี้อันก็ตรากตรำร่ำเรียนมาหลายปี เกรงว่าคงเป็นเพราะอี้อันมีความรู้ลึกซึ้งกว้างขวางกว่าเขาถึงได้ลงมือหนักขนาดนี้ใช่หรือไม่ คงเสียดายละสิที่อี้อันยังไม่ตาย?”

ฉินเจิงเห็นหลิ่วหรูเยียนยังไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเสียทีก็เอ่ยเสียงต่ำ “เซี่ยงเหิงเขาสำนึกผิดแล้ว เรื่องนี้ก็เกิดขึ้นแล้ว ถึงตอนนี้จะเสียใจอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์

ซ่งฮูหยิน ท่านมองไปข้างหน้าหน่อยไม่ได้หรือ? พวกข้าละอายใจ วันหน้าหากมีเรื่องใดต้องการความช่วยเหลือ พวกข้าจะต้องช่วยเหลือเท่าที่จะทำได้แน่นอน ไยจะต้องทำลายเซี่ยงเหิงให้ได้ด้วย?”

หลิ่วหรูเยียนโมโหจนหัวเราะออกมา คนสกุลฉินหาคนดีไม่ได้สักคนจริงๆ ด้วย หน้าด้านไร้ยางอายกันทุกคน!

“ข้าทำลายฉินเซี่ยงเหิงหรือ? ถ้าเขาไม่ได้ทำความผิด ผู้ใดจะทำลายเขาได้?”

“แม่ทัพฉินไม่จำเป็นต้องพูดมาก การชดใช้จากครอบครัวท่าน ข้ารับไว้แล้ว เรื่องอื่นข้าไม่สนใจ ส่วนเรื่องทางการ...”

สายตาของหลิ่วหรูเยียนกวาดไปอีกฝั่ง “เกรงว่าคงไม่ต้องให้ข้าออกหน้าแล้วเช่นกัน”

ฉินเจิงได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง ครั้นหันไปมองก็เห็นเจ้าหน้าที่จากศาลาว่าการซุ่นเทียนกำลังตรงมาทางนี้ด้วยท่าทางขึงขัง

“ได้ยินว่าจับตัวคนร้ายที่ลอบทำร้ายคุณชายรองซ่งได้แล้ว พวกข้าจะนำตัวไปสอบสวน!”

กู้อวิ๋นเวยเห็นว่าเจ้าหน้าที่มาแล้ว สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป ไฉนจึงรวดเร็วเช่นนี้?