บทที่ 121

วันนี้น่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง ได้ร้านค้าดีๆ มาอีกเช่นนี้ เรียกได้ว่าชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่!

ทว่าซ่งรั่วเจินกลับกำลังพินิจเคราะห์เรื่องหนึ่งอยู่ คลับคล้ายคลับคลาว่ามีอะไรบางอย่างที่นางหลงลืมไป

“น้องหญิงห้า เจ้าคิดอะไรอยู่?” ซ่งเยี่ยนโจวเอ่ยถาม

ซ่งรั่วเจินหันมอง “ข้ากำลังคิดว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นเช่นนี้ เหตุใดฉินซวงซวงและหลินจือเยว่จึงไม่ปรากฏตัว?”

นางรู้นิสัยของฉินซวงซวงดี เรื่องราวในหนังสือหลังจากที่นางเกิดใหม่แล้วนางอยากได้อะไรก็ล้วนสมดังใจ กิจธุระใดๆ ของจวนตระกูลฉินล้วนไม่ขาดนางมีส่วนร่วม

เรียกได้ว่า แรกเริ่มเดิมทีนางถูกเพิกเฉยไร้คนตระกูลฉินใดเหลียวแล แต่ภายหลังกลับกลายเป็นที่รักของคนทั้งตระกูลฉิน

ในวันสำคัญเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้ที่นางจะไม่ปรากฏตัว และเป็นไปไม่ได้อีกที่จะพลาดโอกาสงามในการวางแผนร่างอุบาย ดังนั้นต้องมีเหตุผลเป็นแน่

“ฉินซวงซวงเพิ่งกลับจวนสกุลหลินเมื่อวาน จวบจนบัดนี้เงินที่หลินจือเยว่ค้างเอาไว้ยังไม่อาจชำระคืนได้ บ้านตนก็จวนตัวพอแล้ว ย่อมไม่สนจวนสกุลฉินเป็นธรรมดา” ซ่งจืออวี้ว่า

“เงิน...”

ซ่งรั่วเจินนึกถึงยามที่ตนสวนพบกันโดยผ่านๆ กับฉู่จวินถิงในวันนี้ ก็พลันเข้าใจขึ้นมา

“ข้าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย”

หลังออกจากจวนตระกูลซ่งแล้ว ซ่งรั่วเจินดีดนิ้วคำนวณ แล้วตรงไปยังจวนฉู่อ๋อง

“ท่านอ๋อง มีคนมาขอพบขอรับ เป็นแม่นาง...” ซงฉือเอ่ย

ฉู่จวินถิงไม่ได้เงยหน้าขึ้นแม้แต่นิด หากแต่พลิกอ่านม้วนกระดาษในมือไปมา “ข้าบอกไว้แล้ว ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้าพบ!”

“ขอรับ”

ซงฉือถอยกลับ จวบจนมาถึงนอกประตูแล้วถึงได้พูดเอ่ยกับซงป่าย “ไม่รู้เหตุใดแม่นางซ่งจึงมาหาท่านอ๋อง เสียก็แต่วันนี้ท่านอ๋องไม่ยอมพบผู้ใด”

“คุณหนูห้าจวนตระกูลซ่งน่ะหรือ?” ซงป่ายถาม

ซงฉือพยักหน้า “ก็ใช่น่ะสิ ข้าเห็นว่าก่อนหน้านี้ท่านอ๋องกับคุณหนูซ่งเคยพูดคุยกันอยู่หลายครั้งหรอก ข้าถึงได้แจ้งท่าน หากเป็นคุณหนูผู้อื่น ข้าไม่เข้าไปแจ้งหรอก”

เขาติดตามอยู่ข้างกายท่านอ๋องหลายปีดีดักแล้ว ย่อมแจ่มแจ้งในอุปนิสัยท่านอ๋อง หากคุณหนูคนอื่นๆ ขอเข้าพบก็แทบไม่ต้องคิด เพียงปฏิเสธแขกไปโดยตรง เพียงแต่คุณหนูห้าจวนตระกูลซ่งคล้ายจะต่างออกไปเล็กน้อย