บทที่ 122

“ข้าจะไปกับเจ้า”

ฉู่จวินถิงตอบรับโดยไม่ลังเล

ซ่งรั่วเจินยกยิ้มขึ้นน้อยๆ โดยไม่รีรอ จากนั้นหันกายเดินออกไปด้านนอกทันที

“พวกเจ้าไปแจ้งจ้าวเหวินซูแห่งกรมอาญา ว่าข้าจะทิ้งสัญลักษณ์ตามทางเอาไว้ ให้พวกเขาตามมาโดยเร็ว เคลื่อนไหวให้เงียบเชียบ อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น”

“ขอรับท่านอ๋อง”

ซงฉือกับซงป่ายไม่รอช้า ต่างรีบไปแจ้งใต้เท้าจ้าว

ซ่งรั่วเจินรอฉู่จวินถิงมอบหมายคนในปกครองแล้ว ก็พบเข้ากับฉู่อวิ๋นกุยเดินตรงมาหา

ฉู่อวิ๋นกุยเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ เมื่อเห็นแม่นางที่อยู่เบื้องหน้าอย่างชัดเจน ก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนหยุดฝีเท้าลง เรือนคิ้วไม่ปิดบังความตื่นตกใจ “แม่นางซ่ง?”

“คารวะอวิ๋นอ๋อง”

ซ่งรั่วเจินทำความเคารพไปหนึ่งกระบวน

ฉู่อวิ๋นกุยเปี่ยมด้วยความประหลาดใจ ตั้งแต่เสด็จพี่สามห้ามไม่ให้สวีเฮ่ออันไปเที่ยวทะเลสาบ เขาก็คาดหวังจะได้เห็นความคืบหน้าของคนทั้งคู่

เสียก็เพียงหลายวันมานี้กิจธุระในท้องพระโรงรัดตัว เขากับเสด็จพี่สามล้วนยุ่งเสียจนไม่อาจขยับกาย ย่อมไม่อาจคิดถึงเรื่องพวกนี้ได้ นึกไม่ถึงว่าแม่นางซ่งกลับรุกเข้าหาเสด็จพี่สามถึงที่

หรือว่า...จะแอบมีใจ?

ฉู่จวินถิงกำลังกล่าวกำชับก็เจอฉู่อวิ๋นกุยเข้ามาหา ทิ้งท้ายเสร้จก็เดินไปอยู่ข้างกายซ่งรั่วเจิน

“เสด็จพี่สาม พวกท่านคิดจะไปที่ใดกันหรือ?” ฉู่อวิ๋นกุยขยิบตาแฝงแววเย้าหยอกไปที

“มีธุระสำคัญต้องจัดการ เจ้ารอที่จวนไปก่อน” ฉู่จวินถิงหันมอง “ไปกันได้หรือยัง?”

ซ่งรั่วเจินขานรับ คำนวณเวลาดูแล้ว เพื่อไม่ให้พลาดโอกาสจับหัวขโมยและตรวจค้นทรัพย์สินที่ถูกเอาไป พวกเขาจำต้องรีบไปแล้วจริงๆ

ฉู่อวิ๋นกุยเห็นทั้งสองหันกายจะเดินจากไป ก็อดสงสัยไม่ได้ “ธุระสำคัญหรือ? เสด็จพี่สามกับแม่นางซ่งจะมีกิจธุระอะไรให้ทำได้เล่า?”