บทที่ 123

น่าเสียดายที่เจอนางเข้าให้

“หลินจือเยว่กับฉินซวงซวงมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยงั้นหรือ?”

ฉู่จวินถิงขมวดคิ้วมุ่น เบาะแสที่เคยสืบหามาได้ก่อนหน้านี้ไม่พบจริงๆ ว่าโยงใยไปถึงพวกเขาสองคน ดูท่า...จะยังสืบค้นได้ไม่ถึงที่สุด!

“หม่อมฉันก็ไม่คาดคิดเช่นกันว่าพวกเขาจะอยู่ที่นี่ ศาลาว่าการซุ่นเทียนบอกเองมิใช่หรือว่าฉินซวงซวงป่วยหนักจนเกือบสิ้นชีพ?”

ซ่งรั่วเจินพิเคราะห์แล้วเอ่ยขึ้น “เกรงว่าจะจงใจปั้นแต่งข้ออ้างขึ้นมา เป็นไปได้ไหมว่าเพื่อโยกย้ายทรัพย์สิน?”

ฉู่จวินถิงคิดอย่างถี่ถ้วน พบว่าทุกอย่างล้วนเข้าที่เข้าทางแล้ว!

ฉินซวงซวงจงใจอ้างว่าตนป่วย ยามที่เขาได้ยินข่าวก็สงสัยเช่นกัน เพียงแต่สองวันมานี้กลับยุ่งเกินกว่าจะตรวจสอบได้ นึกไม่ถึงว่าเรื่องทั้งหมดจะเชื่อมโยงกันเช่นนี้เอง

เห็นคนทั้งสองขุดค้นสมบัติขึ้นมาหีบแล้วหีบเล่า ก่อนออกแรงขนย้ายไปยังรถม้าด้านหลัง เพียงเห็นจำนวนเข้าก็ชวนตกใจมากทีเดียว

“ท่านอ๋อง ไม่จับหัวขโมยเอาทรัพย์สินที่ถูกเอาไปคืนมาหรือเพคะ?” ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วขึ้น

สีหน้าฉู่จวินถิงสงบดังเดิม “ไม่รีบ ดูไปก่อน”

ว่าพลางมองสบไปยังสายตาของนาง ก่อนจะอธิบาย “ในเมื่อเจอของแล้ว ก็ดูไปก่อนว่าพวกเขาคิดจะทำสิ่งใดต่อ ปล่อยให้พวกเขาได้ใจ ไม่แน่ว่าอาจจับตัวการอื่นมาได้อีก”

“ความคิดดียิ่ง”

ซ่งรั่วเจินยิ้มบาง นางก็คิดเช่นกันว่ายามนี้ยังไม่ใช่เวลาที่ดีสำหรับจับหัวขโมย เพียงแค่ลองเชิงถามดูเท่านั้น

หากพวกเขาพุ่งออกไปโดยตรงเช่นนี้ ด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบายของฉินซวงซวงกับหลินจือเยว่แล้ว จะต้องรีบอ้างเป็นอื่นแน่ เช่นร้องว่าพวกตนต่างหากเป็นผู้หาทรัพย์สินที่ถูกเอาไปจนพบและได้ความดีความชอบไป

ไม่สู้รออีกหน่อยจะดีกว่า รอจนหลักฐานมัดตัวแน่นหนาแล้วค่อยลงมือก็ยังไม่สาย

สมกับเป็นฉู่อ๋องผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือไกล ฉลาดเฉลียวเกินผู้ใด ดูท่านางไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงกับเรื่องนี้อีกต่อไป เพียงเป็นผู้คอยนำทางก็พอ

ด้านหลังค่อยๆ เกิดเสียงฝีเท้าก้าวเดินดังขึ้นน้อยๆ

เมื่อจ้าวเหวินซูจากกรมอาญาได้ยินข่าวจากทางท่านอ๋องก็ไม่รีรอแม้แต่นิด เขาควบม้าอย่างไม่หยุดพักตามสัญลักษณ์ระหว่างทางมาจนถึงที่แห่งนี้