บทที่ 124

“จับตาดูเอาไว้ให้ดี ว่าพวกเขาจะนำทรัพย์สินเหล่านั้นไปซ่อนไว้ที่ใด และวันพรุ่งนี้มีแผนการจะทำสิ่งใดต่อไป”

น้ำเสียงเยือกเย็นทว่าหนักแน่นของฉู่จวินถิงแฝงด้วยอำนาจทำให้คนเชื่อมั่น “หากพวกเขารายงานแก่ราชสำนัก ก็ถือว่าพวกเขาบริสุทธิ์ใจ หากนำไปซุกซ่อนไว้เอง ก็ถือเสียว่าสมคบคิดเป็นพวกเดียวกันกับพวกเลวทราม”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”

จ้าวเหวินซูพลันเข้าใจขึ้นมา

หากก่อนหน้านี้ตรวจพบหลักฐานแล้วว่าหลินจือเยว่กับฉินซวงซวงมีส่วนเกี่ยวข้อง ย่อมเข้าจับเอาทั้งคนทั้งทรัพย์สินได้โดยตรง

ทว่าหลายสิ่งหลายอย่างที่เคยตรวจสอบ ต่างไม่พบสิ่งที่เกี่ยวโยงไปยังหลินจือเยว่ หากลงมือเสียตอนนี้กลับเป็นการเปิดโอกาสให้พวกเขาได้ตลบตะแลงพลิกลิ้น

เช่นนั้นรออีกสักคืนจะดีกว่า จะได้คาหนังคาเขากันไปเลย

“ฟ้ามืดแล้ว ข้าจะส่งเจ้ากลับจวนก่อน ทางครอบครัวเจ้าจะได้ไม่ต้องเป็นกังวล”

ฉู่จวินถิงหันมองไปยังซ่งรั่วเจิน ดวงตาราวหินอัคนีทมิฬจับจ้องอยู่ที่นาง “วันนี้ต้องขอบคุณเจ้า ถึงช่วยให้ข้าพ้นจากสถานการณ์ใหญ่ได้”

“ท่านอ๋องเกรงใจเกินไปแล้ว เรื่องพัดในวันนี้ ก็ทำให้หม่อมฉันสะใจมากเช่นเดียวกัน”

อานุภาพของพัดนั่นปรามาศไม่ได้เชียว มันพุ่งเข้าโจมตีใบหน้าของฉินเซี่ยงเหิงจนบวมฉึ่ง

คืนนี้บรรลุเป้าหมายแล้ว รอถึงวันพรุ่งนี้ก็จะมีละครดีให้ได้ชมอีก ยามนี้จึงไม่จำเป็นต้องรออยู่ต่อจนพวกเขาขุดสมบัติเสร็จ

จ้าวเหวินซูจำซ่งรั่วเจินได้ในทันที

คืนนี้เขาบังเอิญผ่านไปทางจวนสกุลซ่ง ได้ดูละครดีฉากหนึ่งแล้ว จากนั้นยังได้เห็นเจ้าเมืองศาลาว่าการซุ่นเทียนจับกุมตัวฉินเซี่ยงเหิงกลับออกมา

ไม่นึกว่าจะได้เห็นนางอีกครั้งข้างกายของท่านอ๋อง ฟังจากบทสนทนาแล้ว หรือเรื่องทรัพย์สินที่ถูกเอาไปจะเป็นแม่นางซ่งที่เป็นคนหาพบ?

ท่านอ๋องถึงกับส่งนางกลับจวนด้วยตนเองเช่นนี้ได้ มิใช่พิสูจน์แล้วหรือว่าความสัมพันธ์นี้ไม่ธรรมดา?

จวนสกุลซ่งเพิ่งถอนหมั้นกับจวนสกุลหลินไป หากซ่งรั่วเจินไขว่คว้าปีนป่ายขึ้นไปหาฉู่อ๋องได้ เช่นนั้นนางคงเป็นราวพญาหงส์บนยอดไม้สูงก็มิปาน!

“ได้ยินมาว่าฉินเซี่ยงเหิงถูกจับส่งทางการแล้วใช่หรือไม่?”

ยามนี้ฉู่จวินถิงเองก็รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นหน้าประตูจวนสกุลซ่งแล้ว จวนสกุลฉินวางแผนจะใช้กลยุทธ์แบกหนามรับโทษ กลับนึกไม่ถึงว่าตนจะเสียทั้งฮูหยินและรี้พล[1]

ดูแล้วช่างสมเป็นฝีมือของซ่งรั่วเจินจริงๆ!