บทที่ 128

“เหลวไหล!”

สีหน้าฉินซวงซวงแข็งกระด้างไป “พี่ชายข้าใกล้จะถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว พวกเจ้าคิดใช้เรื่องนี้ล่ามพี่ชายข้าไว้ในคุก ไม่มีวันเสียหรอก!”

“งั้นหรือ?”

สายตาซ่งรั่วเจินตกลงบนคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาในที่ห่างออกไปไม่ไกล มุมปากยกขึ้นหนึ่งข้างอย่างนึกสนุก

“หลินฮูหยิน ข้าคนนี้ทำนายแม่นยำนัก เห็นแก่เจ้าที่คืนเงินข้า วันนี้ข้าขอทำนายให้เจ้าสักครั้ง พี่ชายของเจ้าจะออกมายามใดนั้นยังไม่อาจรู้ได้ แต่เจ้าจะกลับเข้าคุกยามใด ข้ากลับสามารถบอกเจ้าได้”

“ก็คือวันนี้นี่เอง”

“ซ่งรั่วเจิน เจ้าเสียสติไปแล้วจริงๆ ริษยาแค้นเคืองข้าจนเริ่มพูดเหลวไหลแล้ว!”

ฉินซวงซวงโกรธจนหัวเราะออกมา “เจ้าคิดว่าตนเองเป็นปรมาจารย์ลัทธิเต๋าเก่งกาจกระนั้นหรือ ยังมอบคำทำนายให้ข้า ข้าว่าไม่ช้าก็เร็วพวกเจ้าสกุลซ่งจะต้องตกต่ำเป็นแน่!”

จากนั้น ชั่วขณะเสียงของฉินซวงซวงหยุดลง เสียงเยียบเย็นของจ้าวเหวินซูพลันดังขึ้น

“ท่านหลินป๋อ หลินฮูหยิน ตามพวกเราไปเที่ยวหนึ่งเถอะ!”

หลินจือเยว่มองเห็นจ้าวเหวินซู ยากจะอดกลั้นความงุนงงเอาไว้ได้ “ใต้เท้าจ้าว นี่หมายความว่าอย่างไร?”

“ท่านหลินป๋อทำสิ่งใดไว้หรือว่ายังไม่รู้? ก่อนนี้ยามอยู่ในราชสำนักท่านพูดไปทุกคำว่าคิดเพียงทำงานหนักเพื่อราชสำนัก เป็นขุนนางมือสะอาดสง่างามได้รับคำชื่นชมจากคนไม่รู้กี่มากน้อย?”

“เดิมทีข้าคิดว่าท่านใช้จ่ายเงินของแม่นางซ่งก็ไร้ยางอายมากพอแล้ว กลับคิดไม่ถึงว่าท่านทุจริตบิดเบือนกฎหมาย ท่านไม่ละอายใจต่อราชสำนัก ไม่ละอายใจต่อฝ่าบาทบ้างเลยหรือ?”

เสียงจ้าวเหวินซูหยุดลง ทุกคนในเหตุการณ์ล้วนเผยสีหน้าตกตะลึง

“ทุจริตบิดเบือนกฎหมาย? หลินจือเยว่ถึงขั้นทำเรื่องเช่นนี้?”

“เมื่อครู่แม่นางซ่งยังถามว่าเงินนี้ได้มาอย่างสะอาดถูกต้องหรือไม่ พวกเขาไม่เพียงไม่ยอมรับ ยังพูดว่าแม่นางซ่งจิตใจชั่วร้าย ใครคาดคิดเล่าว่าเงินนี้จะมาจากการทุจริตจริง?”

“บนโลกถึงขั้นยังมีคนไร้ยางอายเช่นนี้อยู่ สกุลซ่งช่างโชคร้ายนัก ถูกฉินเซี่ยงเหิงกับฉินซวงซวงจับจ้องตาเขม็ง เหตุใดกัดไม่ปล่อยคล้ายหมาบ้าอย่างไรอย่างนั้น!”

ทุกคนไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ เพียงฟังคำพูดของจ้าวเหวินซูก็เข้าใจว่าเกินเรื่องอันใดขึ้นแล้ว