บทที่ 129

จ้าวเหวินซูสบถเสียงเย็น “ข้าเองก็ขอเตือนท่านหนึ่งประโยค นักการท่านอื่นไปตรวจค้นจวนของท่านแล้ว เงินที่หายไปของราชสำนักล้วนประทับตราไว้ เพียงมองปราดเดียวก็รู้ได้ว่าใช่เงินชุดนั้นที่หายไปหรือไม่!”

สีหน้าหลินจือเยว่ซีดเผือดลง เขามองทางฉินซวงซวงอย่างว้าวุ่นใจ “ซวงซวง นี่เกิดอันใดขึ้น?”

“ข้า ข้าเองก็ไม่รู้”

ฉินซวงซวงเองก็ว้าวุ่นใจ จู่ๆ นางก็นึกถึงถ้อยคำของซ่งรั่วเจินทั้งหมดขึ้นได้ หันหน้าไปอย่างมีโทสะ “เป็นเจ้า! เป็นเจ้าใช่หรือไม่!”

“หลินฮูหยินกำลังพูดอันใด เหตุใดข้าฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ?”

ซ่งรั่วเจินแกล้งสงสัย หันหน้ามองทางจ้าวเหวินซู “ใต้เท้าจ้าว ยึดตามที่ท่านพูดแล้ว เงินที่พวกเขาคืนข้าก็คือเงินถูกขโมยมาใช่หรือไม่?”

“ใช่แล้ว” จ้าวเหวินซูพยักหน้า

“เช่นนั้นขอมอบตั๋วเงินนี้ให้ใต้เท้าจ้าวก่อนก็แล้วกัน”

ซ่งรั่วเจินมีสีหน้าเสียดาย “ข้าคิดว่าหลินจือเยว่มาคืนเงินจริงเสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่าจะนำเงินที่ขโมยออกจากราชสำนักมาให้ข้า นี่คือต้องการทำร้ายพวกเราสกุลซ่งใช่หรือไม่?”

“ลำบากแม่นางซ่งแล้ว เรื่องนี้ตรวจสอบก็จะรู้ผลได้อย่างว่องไว น้ำลดหินย่อมโผล่ออกมา”

จ้าวเหวินซูเองก็คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะบังเอิญเพียงนี้ เมื่อวานพวกเขาเฝ้าตลอดทั้งคืน มองเห็นหลินจือเยว่กับฉินซวงซวงอาศัยสีท้องฟ้ามืดมิดยามราตรีขนของเข้าจวนและฝังไว้ภายในลานบ้าน

รุ่งเช้าก็วิ่งออกไปแลกเป็นตั๋วเงิน คิดไม่ถึงว่าถึงขั้นนำเงินมาคืนสกุลซ่งที่นี่

น่าขันเหลือหลาย!

“เอาตัวพวกเขาไป!”

จ้าวเหวินซูโบกมือใหญ่ นักการรีบขยับขึ้นมาคุมตัวพวกหลินจือเยว่ทั้งสองไปคล้ายคุมตัวนักโทษก็มิปาน

“น้องหญิงห้า เจ้าช่างทำนายได้แม่นยำโดยแท้ พูดว่าฉินซวงซวงมีเหตุให้เข้าคุก นี่ก็ถูกคนจับตัวไปแล้ว?”

ซ่งจืออวี้มีสีหน้าตกตะลึง เมื่อครู่ได้ยินถ้อยคำของน้องหญิงตนเองเขายังไม่เข้าใจ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นจริง นี่ยอดเยี่ยมเกินไปแล้วกระมัง!