บทที่ 130

“ใต้เท้า นี่ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ แต่ไหนแต่ไรมาลูกชายข้าเป็นขุนนางมือสะอาด ไฉนเลยจะสามารถทำเรื่องทุจริตบิดเบือนกฎหมายได้?”

นางเพิ่งพูดจบ นักการก็ยกเงินบนโต๊ะวิ่งออกมา

“ใต้เท้า ข้าน้อยพบเงินหนึ่งกล่อง ด้านล่างยังประทับตราที่หายไปชุดนั้นด้วยขอรับ!”

เหลียงเหยียนรับเงินไป มองเห็นตราประทับด้านล่าง สีหน้าบึ้งตึง “เอาตัวไป!”

หลินรั่วหลานยังไม่ทันเอ่ยปากต่อก็ถูกคนจับไว้แล้ว แขนสองข้างถูกรวบไว้ด้านหลัง ร้องโอดครวญไม่หยุด

“นี่ต้องเข้าใจผิดไปเป็นแน่ แต่ไหนแต่ไรมาลูกข้าซื่อสัตย์ ไม่มีวันทำเรื่องทุจริตบิดเบือนกฎหมาย ใต้เท้า ท่านต้องสืบสวนให้กระจ่างนะเจ้าคะ!”

“หลักฐานชี้ชัดแล้ว ยังมีอะไรให้แก้ตัวอีกเล่า?”

เหลียงเหยียนมองฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์แวบหนึ่ง ใบหน้าซื่อตรงไม่ประจบสอพลอนั้นเยียบเย็น “หลินจือเยว่กับฉินซวงซวงถูกจับตัวไปแล้ว ข้าชี้แนะพวกเจ้าให้รีบสารภาพออกมาโดยเร็ว ประเดี๋ยวจะเจ็บตัวเอาได้!”

หลินรั่วหลานอึ้งงัน “ลูกชายข้าถูกพวกท่านจับไปแล้ว? นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดใหญ่แล้ว!”

“พวกเจ้าจงค้นหาอย่างละเอียด ห้ามเมินข้ามจุดน่าสงสัยไปเป็นอันขาด!”

เหลียนเหยียนไม่สนใจหลินรั่วหลานอีก หลักฐานถูกหาพบที่จวนสกุลหลิน ยิ่งไปต้องพูดถึงเมื่อวานที่พวกท่านอ๋องเห็นคนทั้งสองขุดเงินขึ้นมาเองกับตา

พูดว่าพวกเขาไม่มีส่วนร่วม ใครจะเชื่อ?

ภายในคุก

บัดนี้ คนที่แต่ไหนแต่ไรมาล้วนอวดดีอย่างฉินเซี่ยงเหิงนั่งอยู่ในคุก รู้สึกอึดอัดคับข้องใจ

ที่แห่งนี้สกปรกวุ่นวายเพียงใด?

กลิ่นเน่าเหม็นชื้นแฉะเจืออยู่ภายในอากาศ ยังเหม็นอับมากอีกด้วย

เมื่อคืนเขากำลังนอนหลับก็ถูกเสียงร้องจี้ดๆ ทำให้ตกใจตื่นขึ้นมา นี่ถึงพบว่าหนูกำลังปีนป่ายบนตัวของเขา เขาไม่อาจทนอยู่ในสถานที่เช่นนี้ต่อไปได้อีกแล้ว!

“เกิดอะไรขึ้นกับท่านพ่อท่านแม่ เหตุใดยังไม่ช่วยข้าออกไปอีก?”