บทที่ 131

ฉินซวงซวงมีสีหน้าใสซื่อ “จือเยว่ ท่านต้องเชื่อข้านะ ข้ารู้เรื่องนี้จากความฝันจริงๆ คิดว่านี่คือโอกาสดีที่ฟ้าประทานให้พวกเรา”

“ข้ารู้ว่าท่านถูกซ่งรั่วเจินกดดันจนสิ้นไร้หนทาง ต้องการเงินจำนวนมากมาใช้หนี้จึงได้ทำเช่นนี้ ของโจรอะไรกัน ข้าไม่รู้เรื่องเลยสักนิด”

“แต่เงินพวกนี้ไม่เพียงไม่ช่วยคลี่คลายปัญหาเร่งด่วนของพวกเรา แต่ยังทำให้เจ้ากับข้าตกที่นั่งลำบากกว่าเดิม!”

หลินจือเยว่ร้อนรุ่มใจเหลือจะกล่าว เวลาสั้นๆ แค่วันเดียว เขาก็ต้องเปลี่ยนจากความยินดีเป็นบ้าเป็นหลังเมื่อวานนี้มาเป็นติดคุกหัวโต!

ถ้าไม่สามารถอธิบายเรื่องนี้ให้กระจ่าง เกรงว่าคงต้องจบเห่เหมือนที่ผู้คุมสองคนนั้นพูดไว้แล้ว!

“จือเยว่ ข้าคิดว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับซ่งรั่วเจินเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นนางจะคาดเดาทั้งหมดนี้ได้อย่างไร?”

ฉินซวงซวงรีบร้อนแก้ตัว “ไม่แน่ว่า...ไม่แน่ว่านางอาจจงใจให้ข้าฝันเห็นอะไรแบบนี้เพื่อทำให้พวกเราตกที่นั่งลำบากก็เป็นได้ นางช่างชั่วร้ายนัก!”

นางไม่สามารถอธิบายเรื่องนี้ได้จึงโยนความผิดทั้งหมดไปให้ซ่งรั่วเจิน มิหนำซ้ำ หากใคร่ครวญถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของซ่งรั่วเจิน นางยิ่งรู้สึกว่าสตรีผู้นี้จะต้องรู้อะไรบางอย่างแน่นอน!

ชาติก่อนเรื่องนี้ไม่ถูกจับได้แท้ๆ ถ้านางไม่ไปพบเข้าโดยบังเอิญก็คงไม่มีใครรู้

และก็เพราะเหตุนี้เอง นางถึงได้ตัดสินใจฮุบมาเป็นของตน คิดว่าคงไม่มีใครค้นพบ แต่กลับถูกคนจับได้รวดเร็วขนาดนี้ จะต้องมีปัญหาแน่นอน!

หลินจือเยว่อึ้งไป “จะเป็นนางไปได้อย่างไร?”

“ท่านลองคิดดูให้ดีสิ วันนี้พอนางอ้าปากก็ถามพวกเราทันทีว่าที่มาของเงินพวกนี้สะอาดหรือไม่ ทั้งยังบอกว่าวันนี้ข้าจะต้องติดคุก แบบนี้แสดงชัดว่ามีปัญหามิใช่หรือ?”

“ที่นางถามเช่นนี้ก็เพราะนางรู้ดีว่าในจวนข้าไม่มีเงินมากมายปานนั้น ส่วนคำพูดท่อนหลังคงเป็นเพราะไปเจอใต้เท้าจ้าวมากระมัง”

หลินจือเยว่ไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น