บทที่ 133

“พวกเจ้าถ่ายหนักในนี้งั้นรึ?”

ผู้คุมปิดจมูกทำท่าอยากจะอาเจียน “เป็นคุณชายกับคุณหนูตระกูลใหญ่ไม่ใช่หรือไร? ไฉนจึงไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้?”

คนทั้งสามสงบอารมณ์ลงได้แล้วก็รู้สึกอับอาย ใบหน้าร้อนผ่าว พอมาได้ยินคำพูดเช่นนั้น สีหน้าก็ยิ่งปั้นยากกว่าเดิม

“พวกข้า...พวกข้าเปล่านะ”

“ข้าไม่สนหรอกว่าพวกเจ้าได้ถ่ายหนักหรือไม่ได้ถ่าย ใต้เท้าเรียกพวกเจ้าไปสอบสวน ตามพวกข้ามาเถอะ!”

ฉินซวงซวงกับหลินจือเยว่มองหน้ากัน ถ้าไปสอบสวนในสภาพนี้ คนอื่นเห็นเข้าจะคิดอย่างไร?

“ท่านผู้คุม หาสถานที่ให้พวกข้าอาบน้ำผลัดอาภรณ์ก่อนได้หรือไม่?” ฉินซวงซวงสางผมพลางเอ่ยถาม

“เจ้าคิดว่าคุกเป็นบ้านเจ้างั้นหรือ? ยังต้องให้พวกเจ้าอาบน้ำอีก ฝันหวานไปหรือไม่?”

ผู้คุมปิดจมูกเอ่ยด้วยสีหน้ารังเกียจ “ปล่อยราดตัวเองโดยไม่สนใจหน้าตาขนาดนี้ ยังจะสนเรื่องพวกนี้อีก ข้าว่าพวกเจ้าดูไม่เหมือนคนห่วงหน้าตาสักเท่าไหร่ รีบไปดีกว่า!”

ฉินซวงซวงกำหมัดแน่น โมโหจนกัดฟันกรอด อดจะร้อนใจไม่ได้

“จือเยว่ ท่านรีบหาวิธีเข้าสิ ถ้าถูกคนอื่นเห็นในสภาพนี้ พวกเราจบเห่แน่!”

หลินจือเยว่มีสีหน้าเคร่งขรึม เขาไม่เคยต้องอับอายขายหน้าเพียงนี้มาก่อน “เมื่อครู่ข้าห้ามพวกเจ้าแล้ว ทำไมพวกเจ้าถึงไม่ฟัง! เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วยังจะทำอันใดได้?”

ฉินเจิงและกู้อวิ๋นเวยมาสอบถามข่าวคราวของฉินเซี่ยงเหิงที่ศาลาว่าการซุ่นเทียน หลังจากถูกนำตัวมาเมื่อวานนี้ก็ไม่มีข่าวอีกเลย ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร

คาดไม่ถึงว่าตอนมาถึงก็เจอกับหลินรั่วหลานที่ถูกจับกุมตัวมาพอดี คนสองฝ่ายล้วนตกใจ

“แม่เขย ไยท่านจึงถูกจับกุมมาที่ศาลาว่าการได้?”

ระหว่างทาง หลินรั่วหลานทราบจากเจ้าหน้าที่ว่าเงินเหล่านี้คือเงินที่ทุจริตมา หาไม่เจอมาโดยตลอด วันนี้กลับถูกค้นเจอในจวนตระกูลหลิน