บทที่ 144

“ที่ข้าทำเช่นนี้ไม่ใช่เพื่อท่านพี่ของข้าหรอกหรือ? หากไม่ใช่เพราะตระกูลซ่งคอยบีบคั้นจนข้ากลัวว่าเขาจะสูญเสียตำแหน่งขุนนางไป มีหรือข้าจะเสี่ยงทำเช่นนี้ได้!”

ฉินซวงซวงกุมปิดใบหน้าที่ถูกตบ สีหน้าเต็มด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ หากไม่ใช่เพราะนางทำเพื่อทุกคน มีหรือจะต้องทำเช่นนี้?

“เจ้าไร้ทางเลือกจนยอมเสี่ยง เช่นนั้นก็ช่วยพวกเราแก้ไขปัญหานี้เสียสิ ที่เจ้าทำพวกเราถูกจับขังคุกอยู่เช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไร?”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินสายตาเคียดแค้น “ชีวิตนี้ข้ายังไม่เคยเหยียบย่างเข้าคุกเลยด้วยซ้ำ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ตระกูลหลินของข้าจะยังเอาหน้าไปไว้ที่ใดได้?”

“ข้าว่านะฮูหยินผู้เฒ่าหลิน เรื่องนี้ลูกสาวข้าก็ทำไปด้วยเจตนาดี หากไม่ใช่เพราะตระกูลเจ้าไร้ความสามารถ มีหรือจะต้องให้ลูกสาวข้ามากังวลใจถึงเพียงนี้?

จริงอยู่ที่กู้อวิ๋นเวยโกรธฉินซวงซวง ทว่าคนบ้านตนก็หาได้จำเป็นต้องรับผิดชอบไม่ ยามนี้ฮูหยินผู้เฒ่าหลินผลักความรับผิดชอบทั้งหมดมาที่นางมันใช้ได้ที่ไหน?

“หากพวกเจ้าไม่มัวแต่เสวยสุข ใช้จ่ายเงินทองโดยฟุ่มเฟือย บัดนี้มีหรือจะมีหนี้สินล้นพ้นตัวเช่นนี้?”

“ก่อนนี้ข้าได้ยินมาว่าสองปีมานี้เจ้ากินดีอยู่ดี ในจวนหรือก็มีบ่าวรับใช้มากเสียจนน่าตกใจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสมุนไพรราคาแพงลิบอย่างเห็ดหลินจือและโสมคนที่ใช้บำรุงร่างกาย”

“เจ้าหาว่าลูกสาวข้าทำลายชีวิตลูกชายเจ้า มิสู้ลองส่องกระจกดูตนเสียบ้าง!”

“พวกเจ้าเอาแต่เสพสุขฟุ้งเฟ้อ เป็นหนี้สินมากมายกลับอยากให้เด็กรุ่นหลังชดใช้คืนให้ หรือเจ้าไม่รู้สึกละอายแก่ใจบ้าง?”

สองปีที่ผ่านมา หลินรั่วหลานเป็นหนึ่งในคนที่ใช้ชีวิตอย่างฟุ้งเฟ้อที่สุดในเมือง

หลังจากที่อดีตท่านโหวสิ้นชีพ จวนโหวก็เปราะบางไม่เสถียร หากเพียงหลินจือเยว่ไร้ปัญญาจะรักษาจวนโหวให้ดำรงต่อไปได้ เกรงว่าจวนโหวก็จะถูกลบชื่อออกจากเมืองหลวงไป

นึกไม่ถึงว่านับแต่ตระกูลหลินหมั้นหมายกับตระกูลซ่ง พวกเขาก็ต่างได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ไม่ต้องพูดถึงการได้สวมเครื่องทองใส่เครื่องเงิน ทั้งซ่งรั่วเจินยังเอาใจใส่ไม่ขาดตกบกพร่อง ทำเอาหลายคนพากันตาร้อน ต่างคิดกันเพียงว่าตระกูลหลินโชคหล่นทับ เมื่อก่อนนางเองก็ไม่เคยชอบใจเรื่องนี้เช่นกัน

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินมีหรือจะเคยถูกผู้ใดชี้หน้าด่าถึงเพียงนี้?