บทที่ 145

“ท่านแม่ ท่านแม่สามี หยุดตีกันเถิด!”

ฉินซวงซวงอดร้อนใจไม่ได้ นางยังอยากจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับจือเยว่ สองตระกูลควรสามัคคีปรองดองกันถึงจะถูก

หากปล่อยให้บาดหมางกันต่อไปเช่นนี้ วันนี้สะสางความแค้นเสร็จสิ้น วันหน้าจะคืนดีกันได้อย่างไร?

กู้อวิ๋นเวยกับหลินรั่วหลานต่างไม่อาจระงับโทสะได้ ยิ่งฉินซวงซวงพยายามเข้ามาคั่นกลางขวางกั้น ก็ทำให้เส้นผม ใบหน้า และร่างกายของนางเลอะขี้เลนตามไปด้วย ปิดคลุมกระทั่งดวงตาจนแทบมองไม่เห็น!

“ท่านพี่ ท่านช่วยเกลี้ยกล่อมท่านแม่หน่อยเถิด” ฉินซวงซวงรีบร้อนเอ่ย

หลินจือเยว่ที่ก่อนนี้เคยรู้ซึ้งมาแล้วว่าขี้เลนเหล่านี้สกปรกเพียงใด กลิ่นเหม็นเน่าบนร่างก็แทบทำให้เขาทานทนไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้นครานี้เมื่อเห็นทั้งสองฝ่ายทะเลาะกัน ก็ถอยออกห่างโดยสัญชาตญาณ

“ท่านแม่ หยุดเถิด”

หลินจือเยว่ทำหน้าเคร่ง หันไปทำความเคารพฉินเจิงกับกู้อวิ๋นเวย

“ท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ได้ จือเยว่รู้ดีว่าทำผิดไปไม่น้อย ทว่าอย่างไรเรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว พวกเราควรคิดหาทางออกจากสถานการณ์นี้เสียมากกว่า ไม่ใช่มาทะเลาะเบาะแว้งกันเองอยู่เช่นนี้”

ฉินเจิงโมหะสุมแน่นเต็มท้อง แม้จะไม่พอใจหลินจือเยว่นัก แต่กลับเข้าใจดีว่าที่เขาพูดนั้นถูกต้อง

“พอได้แล้ว!”

เพียงฉินเจิงเปิดปาก กู้อวิ๋นเวยก็หยุดมือลงทันที “ท่านแม่ทัพ แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปดีเล่า?”

“ซวงซวง เจ้าบอกความจริงมาเถิด ว่าเจ้าไปรู้เรื่องนี้มาได้อย่างไร?” ฉินเจิงถามอย่างหนักแน่น

ฉินซวงซวงยังคงยืนยันคำเดิม “ท่านพ่อ ข้ารู้เรื่องนี้จากในความฝันจริง ๆ เจ้าค่ะ”

ตอนแรกเงินจำนวนนี้หาได้ถูกค้นพบเร็วเช่นนี้ ทว่าเป็นช่วงหลังจากฝนตกหนัก บังเอิญกับที่นางเดินผ่านบริเวณนั้นเข้า พบว่าพื้นดินใต้เท้าของตนนั้นดูผิดปกติ จึงได้ค้นพบเข้า

อีกทั้งตอนนั้นคนที่รับผิดชอบพิจารณาคดีนี้หาใช่ฉู่จวินถิง แต่เป็นเจ้ากรมอาญาเหลียงเหยียน

เพราะเหตุอุทกภัย ฉู่จวินถิงจึงต้องไปถึงเจียงหนาน ในขณะที่ยามนั้นนางใจรักมั่นในฉู่อ๋อง จึงหวังใช้เงินก้อนนี้แลกเปลี่ยนทำผลงาน เดิมคิดว่าอาจทำให้ฉู่อ๋องมองนางต่างออกไปได้บ้าง

ใครจะคิดว่าเขาผู้นั้นจะเป็นชายใจแข็งดั่งหินผา ไม่สนใจไยดีนางแม้แต่สักนิด ทั้งยังจงใจให้ผ่านไปหลายเดือนจึงจะกลับมาสักที ทำให้ในใจนางผิดหวังจนถึงที่สุด