บทที่ 146

สวี่อิ๋งเฉียวได้ยินถ้อยคำนี้ แววตาทอประกายระยับ ดวงตาคู่นั้นกลับแดงเรื่ออย่างไม่รู้ตัว

“แม่นางซ่ง ขอบคุณเจ้า ขอบคุณเจ้ามากจริงๆ”

ต่งหานโจวเองก็เข้าใจความนัยของถ้อยคำนี้แล้ว ใบหน้าหล่อเหลาเองก็ยากจะปกปิดความดีใจเอาไว้ได้

“แม่นางซ่ง เจ้าช่างเป็นผู้มีพระคุณของสกุลต่งโดยแท้ ภายภาคหน้ามีเรื่องใดให้พวกเราช่วยเหลือขอให้พูดโดยตรง”

“สกุลต่งสามารถทำได้ ไม่มีวันบ่ายเบี่ยงแน่นอน แม้ว่าสกุลต่งทำไม่ได้ ก็จะหาทางทำให้สำเร็จ”

ถ้อยคำนี้มีความสำคัญมาก หลิ่วหรูเยียนสงสัยอย่างอดไม่ได้ ลูกสาวของตนเพียงอวยพรหนึ่งประโยค เหตุใดสองคนนี้ถึงกระตือรือร้นเพียงนี้เล่า?

“ซ่งฮูหยิน ท่านมีลูกสาวที่ดีคนหนึ่ง ลูกชายเองก็เอาการเอางาน ข้าเชื่อว่าภายภาคหน้าจะต้องดียิ่งขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน” ต่งหานโจวเอ่ย

หลิ่วหรูเยียนมีรอยยิ้มเกลื่อนหน้า “ขอบคุณมากเจ้าค่ะ”

ขณะที่พวกเขากำลังเตรียมออกจากศาลาว่าการซุ่นเทียน กลับได้ยินเสียงฉู่จวินถิงดังขึ้นทางด้านหลัง

“แม่นางซ่ง ช้าก่อน”

ซ่งรั่วเจินหันหน้าก็มองเห็นฉู่จวินถิงเดินเนิบนาบเข้ามา

เห็นเพียงเขาสวมชุดสีดำ รูปร่างเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ รัศมีสูงศักดิ์และกลิ่นอายละเว้นจากสรรพสิ่งผสานรวมกัน คล้ายเดินเข้าไปภายในใจคนได้

“ท่านแม่ ท่านกับพี่สามล่วงหน้าไปขึ้นรถม้ารอข้าก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

“ได้” หลิ่วหรูเยียนพยักหน้า เกิดความสงสัยภายในใจ

ได้ยินมาว่าฉู่อ๋องอุปนิสัยเย็นชา ติดต่อกับสตรีน้อยมาก ได้เห็นฉู่อ๋องในจวนครั้งก่อนก็ตกตะลึงมากพอแล้ว วันนี้ถึงขั้นได้เห็นฉู่อ๋องเป็นฝ่ายมาหาเจินเอ๋อร์ก่อนอีกด้วย?

“ท่านอ๋องตั้งใจมาหาหม่อมฉัน คงไม่ใช่สงสัยหม่อมฉันเรื่องเงินที่ถูกขโมยไปหรอกกระมัง?”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วน้อยๆ อันที่จริงเรื่องนี้ไม่ว่านางหรือฉินซวงซวงก็ล้วนพูดไม่ชัดเจน

ฉินซวงซวงกลับชาติมาเกิด นางย่อมรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในชาติก่อนล่วงหน้า ส่วนนางไม่เพียงอ่านหนังสือส่วนแรกมาก่อน แต่ยังสามารถคำนวณออกมาได้อีกด้วย