บทที่ 147

“เข้าใจแล้ว ตอนนี้ใต้เท้าเหลียงกับใต้เท้าจ้าวไปที่คุกแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานก็จะรู้ผล”

……

ณ จวนสกุลซ่ง

ซ่งรั่วเจินเพิ่งกลับมาก็พบอวิ๋นเนี่ยนชูที่กำลังเร่งรีบออกจากจวน “เนี่ยนชู นี่เจ้ากำลังจะไปที่ใด?”

“รั่วเจิน เจ้ากลับมาแล้ว!” อวิ๋นเนี่ยนชูเผยสีหน้าตกตะลึงระคนดีใจ “เดิมทีวันนี้ข้าอยากมาคุยเล่นกับเจ้า ใครคิดเล่าว่าเจ้าจะไปศาลาว่าการซุ่นเทียน ข้ากำลังจะไปหาเจ้าน่ะ”

“เจ้าเล่าให้ข้าฟังทีสิ วันนี้ศาลาว่าการซุ่นเทียนสอบสวนคดีของฉินเซี่ยงเหิงแล้วใช่หรือไม่? มีความคืบหน้าไหม?”

ซ่งรั่วเจินส่ายหน้า “ไม่มี”

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?” อวิ๋นเนี่ยนชูเผยสีหน้าไม่พอใจ “เรื่องใหญ่โตเพียงนี้ ไม่ว่าอย่างไรศาลาว่าการซุ่นเทียนก็สมควรมอบคำชี้แจงให้พวกเจ้า ไม่สามารถไม่สนใจไยดีเช่นนี้ได้หรอกกระมัง?”

“วันนี้เกิดเรื่องกับสกุลฉินและสกุลหลิน เกรงว่าไม่มีเวลามาใส่ใจฉินเซี่ยงเหิงแล้ว”

อวิ๋นเนี่ยนชูเบิกตากว้าง “เกิดเรื่องอันใดกับสกุลฉินรึ?”

ซ่งรั่วเจินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ทั้งหมด อวิ๋นเนี่ยนชูเพียงรู้สึกเหลือเชื่อ ไม่รู้ว่าสมควรพูดอย่างไร

“ฉินซวงซวงใจกล้าเกินไปแล้ว ถึงขั้นกล้าละโมบแม้แต่เงินพรรค์นี้ โชคดีเมื่อแรกเจ้าไม่ได้แต่งเข้าสกุลหลิน หาไม่แล้วเรื่องนี้ยังต้องเดือดร้อนมาถึงเจ้าด้วย”

อวิ๋นเนี่ยนชูรู้สึกดีใจมาก แต่ต่อมาก็เผยสีหน้าผิดหวัง “แต่หากกุลฉินเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เช่นนั้นก็ไม่มีงานแต่งงานของซีหว่านแล้วใช่หรือไม่?”

ซ่งรั่วเจินเห็นท่าทางมีความสุขในคราวเคราะห์ของผู้อื่นของอีกฝ่าย ก็สามารถคาดเดาได้ว่าเกิดเหตุการณ์อย่างไรหลังอวิ๋นซีหว่านกลับถึงจวนสกุลอวิ๋นแล้ว

“เรื่องของอวิ๋นซีหว่านเป็นเช่นไรหรือ?”

“เรื่องนี้พูดไปแล้วสนุกยิ่งนัก อวิ๋นซีหว่านมั่นใจว่าฉินเซี่ยงเหิงมีความสามารถ จะต้องถูกเลือกในการสอบฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้เป็นแน่”