บทที่ 148

“ข้ามีอันใดให้กังวลกัน? ข้ากับญาติผู้พี่รู้จักกันมานานหลายปี เขารู้อุปนิสัยของข้าตั้งแต่แรกแล้ว”

“ส่วนคนภายนอกจะมองข้าอย่างไร ข้าคร้านจะใส่ใจ เป็นเช่นนี้ดียิ่งนัก ประเดี๋ยวตระกูลอื่นมาสู่ขอตระกูลข้าอีก ข้าจะบ่ายเบี่ยงก็ยากแล้ว”

อวิ๋นเนี่ยนชูรื่นเริงใจมาก ถึงขั้นไม่เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ

“รั่วเจิน บัดนี้ข้าไม่แน่ใจความคิดของญาติผู้พี่แล้ว เจ้าเองก็รู้ว่าครั้งก่อนที่ข้ากลับไปเยี่ยมญาติ ก็เมามายจนสารภาพความในใจออกไป”

“ทว่าเขาไม่ตอบกลับเลยแม้แต่น้อย คล้ายไม่เคยเห็นข้าเป็นสตรีมาก่อน ทั้งๆ ที่เขาดีต่อข้ามาโดยตลอด”

“ข้าไม่เชื่อหรอกว่านั่นเป็นเพียงการปฏิบัติต่อน้องสาวเท่านั้น”

อวิ๋นเนี่ยนชูถอนหายใจหนักๆ ท่าทางคล้ายแม่นางน้อยที่กำลังมีปัญหาด้านความรัก

“หากเจ้าอยากรู้ หาโอกาสลองดูก็ใช้ได้แล้วไม่ใช่หรือ?” ซ่งรั่วเจินถามกลับ

อวิ๋นเนี่ยนชูเผยสีหน้าประหลาดใจ “ลองอย่างไร?”

“หากภายในใจเขามีเจ้า ย่อมไม่อาจทนเห็นเจ้าอยู่กับคุณชายผู้อื่นได้ หากเขาไม่มีท่าทีตอบสนองต่อเรื่องนี้ ก็หมายความว่าไม่มีความรู้สึกระหว่างชายหญิง”

ซ่งรั่วเจินยกมุมปาก ในหนังสืออวิ๋นเฉิงเจ๋อไม่ได้แสดงออกอะไรมาโดยตลอด

ไม่ว่าอวิ๋นเนี่ยนชูแสดงความในใจอย่างไร เขาก็มีท่าทีสุขุมเย็นชา ไม่เคยตอบรับ

ทว่ามีเรื่องหนึ่งพูดไปแล้วก็น่าสนใจ

เจ้าของร่างเดิมแต่งงานไม่ถึงหนึ่งปีก็ตาย ทั้งหัวใจอวิ๋นเนี่ยนชูมีเพียงอวิ๋นเฉิงเจ๋อ ดังนั้นจึงปฏิเสธการแต่งงานที่ทางบ้านกำหนดให้อยู่ตลอด

ทั้งที่อวิ๋นเฉิงเจ๋ออายุมากกว่าอวิ๋นเนี่ยนชู สมควรแต่งงานก่อน แต่กลับไม่ได้แต่งงานเฉกเช่นเดียวกัน นี่ก็คือปัญหาที่มีอยู่

“เจ้าพูดถูก เพียงแต่หากข้าทำเช่นนี้จริง ญาติผู้พี่จะไม่คิดว่าคำพูดก่อนหน้านี้ของข้าล้วนโป้ปดหรอกหรือ?”

“หากเขาสงสัยความรู้สึกที่ข้ามีต่อเขาจะทำเช่นไร?”

ใบหน้าเรียวเล็กของอวิ๋นเนี่ยนชูใกล้ขมวดเข้าหากันเป็นก้อนเดียวแล้ว ไม่รู้สมควรทำอย่างไรดี