บทที่ 149

ซ่งรั่วเจินรู้สึกคลื่นเหียนขึ้นมาอย่างสุดระงับ ก่อนฝานซืออิ๋งจากไปก็ทะเลาะกับท่านแม่ไปแล้วรอบหนึ่ง นำเงินจากห้องบัญชีไปก็ไม่น้อย

เมื่อนั้นเกิดเรื่องกับพี่ใหญ่ เดิมทีภายในบ้านก็วุ่นวายอยู่แล้ว ท่านแม่เองก็ไม่มีใจอยากทะเลาะเช่นเดียวกัน นางอยากไปก็ไปเถอะ ขอเพียงไม่หย่าร้างกับพี่ใหญ่ ทำให้พี่ใหญ่คิดไม่ตกก็พอแล้ว

ในระยะที่ผ่านมานี้ พี่สะใภ้ใหญ่ไม่เคยกลับมาเลยสักครั้ง อีกทั้งยังไม่เคยถามถึงอาการของพี่ใหญ่

“เงินเล็กน้อยเท่านั้นจะใช้พอได้อย่างไร?”

ฝานซืออิ๋งนับตั๋วเงินในมือ “ข้าได้ยินมาว่าซ่งรั่วเจินไปจวนโหวเพียงสองปี ถึงขั้นใช้จ่ายเงินมากเพียงนั้น!”

“นางเป็นเพียงบุตรสาวคนหนึ่ง บุตรสาวแต่งออกไปก็คือน้ำที่สาดออกไปแล้ว นี่ยังสามารถหักใจได้ เช่นนั้นพี่ใหญ่ของเจ้าเป็นบุตรสายตรง หรือว่าเบี้ยหวัดรายเดือนยังเทียบนางไม่ได้อีกกระนั้นรึ?”

“ดูท่าแล้วพี่สะใภ้ใหญ่คงไม่พอใจข้ามากกระมัง?”

ซ่งรั่วเจินเดินออกมา สายตาเย็นชาจับจ้องฝานซืออิ๋งที่อยู่ตรงหน้า

ในหนังสือฝานซืออิ๋งเป็นหญิงใจดำคนหนึ่ง ในบ้านยังมีน้องชายนักพนันอยู่คนหนึ่ง หลังแต่งกับซ่งเยี่ยนโจวก็หาเรื่องทะเลาะโวยวายจนอยู่ไม่เป็นสุข

แท้จริงแล้วซ่งเยี่ยนโจวมีคนรักในวัยเยาว์คนหนึ่ง รอเพียงฤกษ์แต่งงานที่เหมาะสมเท่านั้น

ใครคาดคิดฝานซืออิ๋งมองเห็นซ่งเยี่ยนโจวปราดเดียวก็มีใจให้เขา เห็นเขาไม่เพียงมีชาติกำเนิดที่ดี หน้าตายังหล่อเหลา มีความสามารถ จึงวางอุบายปรักปรำว่าซ่งเยี่ยนโจวลวนลามนาง

ซ่งเยี่ยนโจวปฏิเสธหัวชนฝา ทว่าฝานซืออิ๋งกลับซื้อตัวคนช่วยเป็นพยาน ทำให้ซ่งเยี่ยนโจวยากจะปฏิเสธได้ สุดท้ายทำได้เพียงแต่งงานกับนางแล้ว

ทั้งสองแต่งงานได้ไม่นานพี่ใหญ่ก็ติดตามบิดาไปสนามรบ ส่วนฝานซืออิ๋งก็อ้างฐานะของตน ขอเงินหลิ่วหรูเยียนอยู่เรื่อยไป ก็เพื่อนำกลับไปช่วยเหลือน้องชายนักพนัน

ญาติที่คล้ายผีดูดเลือดก็มิปานผู้นั้น ยังไม่ต้องพูดว่าทุกครั้งมาแล้วอ้างความสัมพันธ์เพื่อหาเงิน ในคำพูดยังเอ่ยถึงเรื่องเหลวไหลที่เมื่อแรกซ่งเยี่ยนโจวทำ มิหนำซ้ำเอะอะก็เอ่ยปากขอหย่า