บทที่ 150

มองใบหน้าละโมบของฝานซืออิ๋ง ซ่งรั่วเจินแค่นหัวเราะเสียงเย็น “พี่สะใภ้ใหญ่กลับบ้านมารดาไปพักเดียว สมองก็เลอะเลือนไปหมดแล้ว เริ่มฝันแม้แต่ตอนกลางวันแสกๆ เลยกระนั้นหรือ?”

“นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เยี่ยนโจวเป็นทายาทสายตรงของสกุลซ่ง ข้าเป็นสะใภ้ใหญ่ บัดนี้แม่สามีสุขภาพไม่แข็งแรง ข้าเป็นฝ่ายเข้ามาช่วยเหลือมีอันใดไม่เหมาะสม?”

ฝานซืออิ๋งถลึงตาใส่ซ่งรั่วเจินปราดหนึ่ง คิดว่ามารดาพูดได้ถูกต้อง อุบายกลับบ้านมารดาใช้มากไป สกุลซ่งก็ไม่ใส่ใจแล้ว

ทีแรกคิดว่ากลับบ้านมารดาครั้งนี้ พวกเขาจะมาขอร้องให้ตนเองกลับไปโดยเร็ว ใครคาดคิดว่าผ่านมาหลายวันเพียงนี้ อย่าพูดว่าส่งคนไปรับนางกลับมาเลย แม้แต่ส่งคนไปถามไถ่ก็ไม่มี

นางทำได้เพียงกลับมาด้วยตนเองอย่างจนใจ

บัดนี้คิดดูแล้ว มีเพียงอาศัยโอกาสนี้ยึดครองอำนาจดูแลบ้าน สกุลซ่งถึงจะเชื่อฟังนาง!

“ท่านแม่สุขภาพดีมาก ไม่ต้องให้ท่านช่วย” ซ่งรั่วเจินพูดเสียงเรียบ

“สุขภาพของท่านแม่เป็นเช่นไร ข้ารู้ดียิ่งนัก มิหนำซ้ำแต่ไหนแต่ไรมาท่านแม่ก็ไม่เชี่ยวชาญด้านการค้า หาไม่แล้วก็คงไม่ยกให้เจ้า”

ฝานซืออิ๋งคล้ายรู้เรื่องทั้งหมดเหมือนตาเห็น “ระยะนี้ข้าเองก็เรียนรู้อยู่ที่บ้านไม่น้อย ไม่ว่าจะดูแลการค้าหรือดูแลบัญชีล้วนไม่มีปัญหา”

“น้องหญิงห้ากลับมาแล้ว คุ้นชินกับเรื่องเหล่านี้ดี ไฉนเลยจะต้องให้ท่านมาดูแลบ้าน?”

ซ่งจืออวี้เอ่ยปากอย่างอดไม่ได้ น้องหญิงห้ามีหัวทางการค้าเหมือนกับน้องสี่ ทั้งหมดล้วนฝากไว้ในมือพวกเขาแล้ว

สองปีมานี้ฝานซืออิ๋งโวยวายสร้างเรื่องไม่น้อย พูดไปพูดมาก็วนอยู่ที่เรื่องเงิน

อิงตามทรัพย์สินของสกุลซ่งพวกเขา แท้จริงแล้วไม่ขาดแคลนเงิน เดิมทีบรรพบุรุษก็เป็นพ่อค้าร่ำรวย สั่งสมมานานหลายปี ที่นาร้านรวงก็มีไม่น้อย ไม่เป็นสองรองใครในเมืองหลวง

เมื่อแรกเขาได้ยินบิดาเอ่ยมาก่อน ทรัพย์สมบัติที่บรรพบุรุษสั่งสมไว้มีมากมายมหาศาล กลายเป็นที่หมายตาของคนไม่น้อย คิดหาหนทางกัดให้ได้สักคำหนึ่ง