บทที่ 151

ส่วนฝานเซี่ยงหรงของตระกูลฝานนั้น ในเมืองหลวงเป็นที่รู้กันว่าเขาเป็นคนมักมากในกามทั้งยังเป็นผีพนัน หมกตัวอยู่แต่ในหอคณิกาและบ่อนพนัน มักคบหาแต่เพื่อนเกลอที่ไม่น่าไว้วางใจ

บรรดาหญิงสาวในเมืองหลวงต่างพากันหลีกเลี่ยงเขา ด้วยกลัวว่าจะต้องเข้าไปพัวพันด้วย เช่นนั้นแล้วคงไม่แคล้วชีวิตต้องพังทลาย!

“ข้าได้ยินมาว่าตระกูลฝานช่วงนี้คิดจะหาคู่ให้ฝานเซี่ยงหรง แต่ชื่อเสียงของเขาในเมืองหลวงนั้นเสื่อมเสียไปนานแล้ว พอจะสู่ขอก็ถูกปฏิเสธอยู่ร่ำไป ทำเอาตระกูลฝานเดือดดาลกันอยู่มาก”

“ฝานเซี่ยงหรงผู้นี้เป็นคนไม่เอาไหน เดิมก็หาเจ้าสาวที่เหมาะสมไม่ได้อยู่แล้ว เมื่อหลายวันก่อนก็หนีไปเล่นพนันจนเป็นหนี้สินท่วมหัว”

“แล้วเจ้าพี่สะใภ้ของเจ้ากลับคิดจะจับคู่ให้เจ้าอีกหรือ นี่มันไม่ต่างอะไรจากการผลักเจ้าลงกองไฟเลยนะ!”

อวิ๋นเนี่ยนชูดึงมือของซ่งรั่วเจินไว้ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล กว่าจะหลุดพ้นจากการถอนหมั้นกับชายชั่วได้สำเร็จ ไม่คิดเลยว่าพี่สะใภ้ในบ้านจะยังวางแผนทำร้ายนางอยู่อีก น่าโมโหนัก!

“ข้าเข้าใจดี” ซ่งรั่วเจินตบหลังมือของอวิ๋นเนี่ยนชูเบา ๆ “นางคิดจะผลักข้าเข้ากองไฟ ก็ต้องดูเสียก่อนว่าข้าจะยอมหรือไม่ ยิ่งไปกว่านั้น ครอบครัวข้าก็คงไม่ยินยอมเช่นกัน”

หลิ่วหรูเยียนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าขรึมเคร่ง พอได้ยินข่าวว่าฝานซืออิ๋งกลับมา นางก็รู้ทันทีว่าคงไม่ใช่เรื่องดีเป็นแน่

พอคิดถึงเรื่องชีวิตคู่ของบุตรชายคนโต นางก็อดปวดหัวขึ้นมาไม่ได้

“ซืออิ๋ง เจ้าคิดได้แล้วหรือถึงได้กลับมา?”

ฝานซืออิ๋งเหลือบมองหลิ่วหรูเยียนด้วยท่าทางอ่อนน้อม ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวว่า

“ท่านแม่ ข้าคิดได้แล้วเจ้าค่ะ แม้ว่าตอนนี้เยี่ยนโจวจะขาพิการทั้งสองข้าง แต่ในเมื่อข้าได้แต่งเข้ามาในตระกูลซ่งแล้ว ข้าก็ยินดีที่จะอยู่ต่อไป”

ใบหน้าของหลิ่วหรูเยียนผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย หลังจากที่เยี่ยนโจวกลับมาเมื่อคราก่อน ฝานซืออิ๋งเอาแต่ร้องขอจะหย่าร้าง ทำให้นางรู้สึกทุกข์ใจยิ่งนัก

หากไม่ใช่เพราะกังวลว่าเยี่ยนโจวเพิ่งกลับมา แถมยังขาพิการทั้งสองข้างจนเป็นบาดแผลหนักทางจิตใจ หากต้องหย่าร้างอีกก็เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด และคงทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะได้ นางเองก็เกือบจะยอมรับคำขอไปแล้วเช่นกัน