บทที่ 152

“ข้าเพิ่งแต่งงานกับเยี่ยนโจว เขาก็ทิ้งข้าไปออกรบเสียแล้ว สองปีมานี้ข้าก็อยู่ที่จวนคอยทำหน้าที่กตัญญูต่อท่านแม่แทนเขา ไม่เคยปริปากบ่นแม้แต่น้อย”

“ข้าอาจจะพลั้งปากไปบ้าง แต่ในใจข้านั้นก็รู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างกัน...”

ฝานซืออิ๋งน้ำตาคลอด้วยความเศร้า ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยความลำพองใจ เพราะนางรู้ว่าแม่สามีอ่อนโยนเสมอ เมื่อใดที่นางร้องไห้ แม่สามีก็มักไม่เอ่ยตำหนิอีก

“ท่านกตัญญูอะไรหรือ?” ซ่งรั่วเจินถามกลับ

“อยู่ในจวนตลอดมาก็มีเพียงสาวใช้กับแม่นมคอยรับใช้ท่าน ท่านเคยทำกับข้าวให้ท่านแม่สักมื้อหรือส่งเสื้อผ้าให้สักชิ้นหรือไม่?”

“ต่อมากระทั่งการไปคำนับท่านแม่ทุกเช้าก็ยังเลี่ยงแล้ว ท่านยังมีหน้ามากล้าพูดว่ากตัญญูอีกหรือ?”

ซ่งรั่วเจินไม่คิดจะไว้หน้าแม้แต่น้อย ครอบครัวของเจ้าของร่างเดิมถูกช่วงชิงวาสนาและต้องพบเจอแต่เรื่องแปลกประหลาด บัดนี้เมื่อนางมาแล้ว นางไม่มีทางยอมให้ฝานซืออิ๋งทำตัวได้คืบจะเอาศอกอีกต่อไป

ฝานซืออิ๋งถึงกับยืนอึ้ง เหตุใดซ่งรั่วเจินถึงได้เปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้?

เดิมทีนางเป็นคนที่จัดการได้ง่ายมาก หรือว่าหลังจากถูกถอนหมั้นแล้ว ซ่งรั่วเจินจะได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจจนเปลี่ยนนิสัยไป?

ในขณะนั้นเอง มีคนสองคนเดินเร่งรีบเข้ามาจากประตูด้านนอก เมื่อมองดูให้ดีก็พบว่าคือฝานเซี่ยงหรงน้องชายของฝานซืออิ๋ง มาพร้อมกับเฉียนชิวเซียงมารดาของพวกเขา

ซ่งรั่วเจินเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามาแล้ว หัวใจยิ่งรู้ชัดว่านี่คือแผนการที่ตระกูลฝานวางไว้เป็นอย่างดี ทั้งสองคนนี้คงรออยู่ข้างนอกตั้งนานแล้ว และจงใจปรากฏตัวในเวลานี้

คนตระกูลนี้เห็นพวกนางเป็นเพียงต้นเงินต้นทองที่คอยเขย่าทรัพย์สินให้พวกเขา ทั้งหมดล้วนเป็นพวกปลิงที่คอยสูบเลือด!

“ซ่งฮูหยิน ซืออิ๋งลูกข้าเป็นคนอ่อนโยนและมีน้ำใจมาตลอด นางรู้ว่าท่านสุขภาพไม่แข็งแรง อีกทั้งต้องคอยเป็นห่วงเรื่องงานบ้านงานเรือน นางจึงตั้งใจศึกษาเรื่องการจัดการบัญชีโดยเฉพาะ”

“นี่เป็นน้ำใจของลูกสะใภ้ที่ต้องการกตัญญูต่อท่านนะ ขอท่านช่วยส่งเสริมนางด้วยเถิด รับรองว่านางจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเป็นอันขาด”

เฉียนชิวเซียงยิ้มกว้าง “อีกอย่าง เยี่ยนโจวเป็นบุตรชายคนโตโดยชอบธรรม ตามธรรมเนียมแล้ว การดูแลบ้านเรือนก็ควรตกเป็นหน้าที่ของบ้านใหญ่”

“หากมอบหน้าที่เหล่านี้ให้กับบุตรสาวแทนลูกสะใภ้ใหญ่ หากเล่าลือออกไปย่อมเป็นที่หัวเราะเยาะจากผู้คน ท่านว่าจริงหรือไม่ ซ่งฮูหยิน?”