บทที่ 153

“พี่สะใภ้บอกให้ข้าแต่งงานกับฝานเซี่ยงหรงเจ้าค่ะ” ซ่งรั่วเจินกล่าวขึ้น

“เหลวไหล!” หลิ่วหรูเยียนโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ อารมณ์ที่เดิมทีอดกลั้นไว้ก็ปะทุขึ้นทันที

“เจ้ากำลังจะผลักรั่วเจินให้เข้าไปในกองไฟ!”

“ข้าเคยได้ยินเจ้าพูดเรื่องที่ว่า ‘ลูกสาวที่ออกเรือนไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้งไป’ แต่รั่วเจินคือลูกสาวของข้า ต่อให้นางแต่งงานออกไปแล้ว นางก็ยังคงเป็นลูกสาวของข้าตลอดไป เป็นคนของตระกูลซ่ง!”

“ยิ่งไปกว่านั้น นางยังไม่ได้แต่งงาน เจ้าพูดเช่นนี้มีเจตนาอันใดกันแน่?”

เฉียนชิวเซียงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็ไม่พอใจทันที “ซ่งฮูหยิน ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร? ไยการแต่งงานกับบุตรชายข้าถึงเปรียบเสมือนผลักนางเข้ากองไฟ?”

“พวกท่านรู้ดีอยู่แก่ใจ คงไม่จำเป็นต้องให้ข้าต้องพูดชัดเจนกระมัง”

หลิ่วหรูเยียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา นางคร้านจะหันมองฝานเซี่ยงหรง เจ้าคนไม่ได้เรื่องผู้นี้ ตระกูลฝานยังกล้าคิดว่านางจะไม่รู้ว่าฝานซืออิ๋งเอาเงินไปทำอะไรในทุกครั้งหรือ?

“บุตรชายของข้าอาจจะมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง แต่รั่วเจินเองก็อายุไม่น้อยแล้ว อีกทั้งยังถูกถอนหมั้น เห็นทีว่าในเมืองหลวงเช่นนี้ย่อมยากที่จะออกเรือน”

“บุตรชายข้ายินดีแต่งกับนาง นางควรจะดีใจมากกว่า อีกทั้งการที่เราสองตระกูลเกี่ยวดองกันอีกขั้น ย่อมดูแลนางอย่างดี มีอะไรไม่ดีตรงไหนกันหรือ?”

เฉียนชิวเซียงคิดว่าความคิดของฝานซืออิ๋งนั้นยอดเยี่ยมยิ่ง!

ไม่เพียงแต่จะให้ฝานเซี่ยงหรงได้แต่งงาน แต่ซ่งรั่วเจินยังเป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลซ่ง หากนางได้แต่งเข้ามา สินเดิมก็ต้องมากมายมหาศาล

เรื่องของจวนตระกูลหลินลือกันไปทั่ว ฮูหยินผู้เฒ่าหลินในช่วงสองปีที่ผ่านมานั้นใช้ชีวิตอย่างรุ่งเรืองเพียงใดเล่า?

บัดนี้ทรัพย์สมบัติมหาศาลกำลังจะตกมาอยู่ในมือของพวกนางแล้ว!

ฝานเซี่ยงหรงมองซ่งรั่วเจินด้วยสายตาหื่นกระหาย ในความเป็นจริง ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้พบซ่งรั่วเจิน เขาก็ถูกความงามของนางดึงดูดใจทันที นางเป็นหญิงงามที่หาได้ยากยิ่ง!

เขาเคยเห็นหญิงงามในหอคณิกามามาก แม้กระทั่งนางคณิกาอันดับหนึ่งก็เคยได้เห็นมาแล้ว แต่ไหนเลยจะมีผู้ใดเทียบกับซ่งรั่วเจินได้!

ส่วนเรื่องที่ครอบครัวจัดหาคู่ให้เขานั้น แม้จะเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ แต่ล้วนแล้วไม่งดงามแถมยังดูน่าเบื่อ เขาไม่มีความชอบในตัวพวกนางเลยแม้แต่น้อย

หากเป็นซ่งรั่วเจินแล้วละก็ เขายินดีอย่างยิ่ง!