บทที่ 155

ซ่งรั่วเจินและคนอื่น ๆ ต่างพากันทำความเคารพ แต่ในใจยังคงสงสัยว่าเหตุใดสององค์ชายถึงมาเยือนในวันนี้?

“บุกเข้าบ้านคนอื่นอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ดูท่าญาติฝ่ายสะใภ้ตระกูลนี้คงไม่ใช่คนดีเท่าไรกระมัง?”

ฉู่จวินถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา สองสามวันที่ผ่านมานี้ เขาได้ทำความเข้าใจตระกูลซ่งมากขึ้น และรู้ว่าตระกูลฝานไม่ใช่ญาติฝ่ายสะใภ้ที่ดีนัก คาดไม่ถึงว่าวันนี้จะได้มาเห็นพวกเขาสร้างปัญหาให้กับตระกูลซ่ง

เฉียนชิวเซียงตัวสั่นด้วยความกลัว เหงื่อเย็นไหลพรั่งพรู “ท่านอ๋องเข้าใจผิดแล้วเพคะ หม่อมฉันเป็นคนพูดตรงไปตรงมา คำพูดอาจฟังไม่ไพเราะ แต่หามีเจตนาร้ายไม่เพคะ!”

ฝานซืออิ๋งเมื่อเห็นท่านอ๋องทั้งสองมา นางก็คิดในใจว่าพวกเขาคงมาเยี่ยมเยี่ยนโจวเป็นแน่ บิดาของเยี่ยนโจวก็ไม่อยู่แล้ว คนอื่น ๆ ในตระกูลก็ไม่มีความสัมพันธ์กับท่านอ๋องทั้งสองแม้แต่น้อย เช่นนั้นก็มีเพียงความเป็นไปได้เดียว!

เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางก็ยิ้มอย่างยินดี จัดแต่งผมของตนเองแล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋องคงมาเยี่ยมเยี่ยนโจวใช่หรือไม่เพคะ? เขาอยู่ในจวน หม่อมฉันเป็นฮูหยินของเขา ให้หม่อมฉันพาท่านอ๋องเข้าไปเถิดเพคะ”

“เชิญด้านในเพคะ”

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างมองดูฝานซืออิ๋งที่ดูยินดีปรีดาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“เจ้ากำลังทำอะไร?”

ซ่งเยี่ยนโจวนั่งอยู่บนรถเข็น ถูกซ่งอี้อันเข็นเข้ามา

ฝานซืออิ๋งชะงักไปเล็กน้อย เมื่อมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ตรงหน้า ความทรงจำในครั้งแรกที่พบกันก็ผุดขึ้นมาในหัวของนางโดยไม่รู้ตัว

ในตอนนั้น เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม ดวงตายาวเรียว โครงคิ้วคมชัด จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคู่ลึกดุจมณีสีดำวาววับแฝงด้วยความเฉียบคมที่สะกดสายตาผู้คน

เขายืนอย่างสง่างามโดยไม่ยิ้มไม่พูดจา แต่กลับเป็นจุดสนใจของหญิงสาวที่ต่างพูดถึงกันอย่างกว้างขวาง

บัดนี้เมื่อได้พบเขาอีกครั้ง ความงามอันน่าทึ่งนั้นยังคงเดิม ทว่าเมื่อสายตาของนางเลื่อนไปหยุดที่ขาของเขาบนรถเข็น ความผิดหวังก็ฉายชัดในดวงตา