บทที่ 156

“มีเรื่องอันใดที่ท่านแม่กับน้องชายข้าฟังไม่ได้หรือ? พวกเขาอุตส่าห์มาส่งข้า แต่กลับไม่มีแม้แต่น้ำชาให้ดื่ม แล้วจะให้พวกเขากลับไปได้อย่างไร?”

ฝานซืออิ๋งเอ่ยอย่างไม่พอใจ ในใจนางรู้สึกว่าเมื่อก่อนทุกคนในตระกูลซ่งปฏิบัติต่อนางด้วยความสุภาพ แต่ตอนนี้ดูเหมือนทุกคนจะเปลี่ยนท่าทีไปโดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะแม่สามีกับซ่งรั่วเจิน ต่างก็เริ่มตำหนินางแล้ว!

ดูท่าว่าในช่วงเวลาที่นางออกจากจวนไป คงมีเรื่องมากมายเกิดขึ้น นางจะต้องรีบยึดสิทธิ์ในการดูแลจวนให้ได้โดยเร็ว!

ซ่งเยี่ยนโจวมองไปยังเฉียนชิวเซียงกับฝานเซี่ยงหรง “หากพวกท่านไม่กลับ เช่นนั้นก็ไปด้วยกัน”

“ไปก็ไป ข้ากลัวว่าท่านจะรังแกพี่หญิงของข้า!”

ฝานเซี่ยงหรงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขาฝากความหวังทั้งหมดไว้กับพี่หญิงเพื่อให้ดึงเงินจากตระกูลซ่งมาช่วยใช้หนี้พนัน หากไม่รีบชำระหนี้โดยเร็ว เจ้าหนี้พวกนั้นจะต้องตัดมือเขาเป็นแน่!

“พี่ใหญ่ คนพวกนี้ไม่ประสงค์ดี!”

ซ่งอี้อันมองไปที่ซ่งเยี่ยนโจวด้วยความกังวล เพราะทุกคนต่างเห็นแล้วว่าครอบครัวของฝานซืออิ๋งช่างไร้เหตุผลสิ้นดี แม้กระทั่งมารดาของพวกเขาซึ่งเป็นคนอ่อนโยนก็ยังอดไม่ได้ที่จะโต้กลับ

พี่ชายต้องเผชิญหน้ากับพวกเขาคนเดียวคงจะลำบากไม่น้อย

“สิ่งที่ต้องเกิดย่อมหนีไม่พ้น”

ซ่งเยี่ยนโจวยังคงสงบนิ่ง การแต่งงานครั้งนี้เดิมทีเกิดจากความจำเป็น เขาถูกคนวางยา และเมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงเดียวกับฝานซืออิ๋ง ทั้งยังถูกจับได้ต่อหน้าต่อตา

แม้ว่าทันทีที่เกิดเรื่องเหล่านี้ เขาจะตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เมื่อเผชิญกับน้ำตาของฝานซืออิ๋งและคำไตร่ถามจากพยาน คำอธิบายของเขาจึงดูไร้ซึ่งน้ำหนักไร้ความน่าเชื่อถือ

จู่ ๆ หญิงสาวนางหนึ่งมานอนร่วมเตียงเดียวกับเขา หากข่าวลือแพร่ออกไปจะไม่เพียงแต่ทำลายชื่อเสียงของนางเท่านั้น ตระกูลซ่งก็ต้องเสียชื่อเสียงเช่นกัน

บิดาของเขาได้รับความสำคัญจากฮ่องเต้ กำลังจะไปทำศึก และเขาเองก็ตั้งใจว่าจะเข้าร่วมด้วยเช่นกัน

หากเรื่องนี้กระทบเพียงตัวเขาเองก็แล้วไปเถิด อย่างมากก็แค่ละทิ้งอนาคต แต่เขาไม่อาจยอมให้ความสำเร็จทั้งหมดที่บิดาเพียรสร้างมาอย่างยากลำบากถูกทำลายเพราะตัวเขา จนทำให้ทั้งวงศ์ตระกูลต้องเสื่อมเสียไปด้วย

ด้วยความจนใจ เขาจึงยอมตัดใจจากหญิงสาวที่เขาหมายปอง แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวก็ตาม