บทที่ 157

“คาดไม่ถึงว่าเช้านี้ไท่เฟย[1]จะมีพระราชเสาวนีย์มารับรองให้กับฉินซวงซวง ตรัสว่าจะขอรับประกันในความซื่อสัตย์ของนาง และยืนยันว่านางไม่มีทางสมคบกับขุนนางทุจริต”

“ไท่เฟยหรือ?”

ซ่งรั่วเจินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะคิดขึ้นได้ว่าเป็นไท่เฟยพระองค์ใด

ไท่เฟยที่ยังทรงอิทธิพลมาถึงในยามนี้ ก็คงมีเพียงกุ้ยเฟยที่ได้รับความโปรดปรานในสมัยฮ่องเต้พระองค์ก่อน นั่นก็คือเซียวไท่เฟย

นางจำได้ว่าในนิยายเคยพูดถึงเรื่องนี้ ฉินซวงซวงหลังจากกลับชาติมาเกิดใหม่ นางได้ไปหาหลินจือเยว่เพื่อจะได้อยู่กับเขาให้เร็วขึ้น พร้อมกันนั้นก็เริ่มวางแผนสำหรับตัวเอง

การช่วยชีวิตเซียวไท่เฟยเป็นหนึ่งในแผนการที่นางวางไว้ มีบุญคุณช่วยชีวิตครั้งนี้ เปรียบเสมือนการได้รับป้ายทองละเว้นโทษตาย

และบัดนี้ป้ายทองละเว้นโทษตายนั้นก็ถูกนำมาใช้แล้ว

“ในวังหลัง เซียวไท่เฟยมีฐานะสูงส่ง และตระกูลเซียวก็มีอิทธิพลไม่น้อยในราชสำนัก บัดนี้ไท่เฟยออกตัวรับรองให้ตระกูลฉิน อีกทั้งนอกจากเรื่องขุดสมบัติก็ไม่พบหลักฐานใด ๆ ที่เกี่ยวโยงระหว่างตระกูลฉินหรือตระกูลหลินกับหยวนซิงเชา เกรงว่าเรื่องนี้จะ...”

ฉู่จวินถิงมองด้วยสายตาล้ำลึก เรื่องนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงเลย

ซ่งรั่วเจินเข้าใจความหมายของคำพูดนี้ดี เกรงว่าคงไม่สามารถลงโทษฉินซวงซวงและพรรคพวกได้อีกต่อไปแล้ว

แต่ว่าฉินซวงซวงกับหลินจือเยว่เป็นพระเอกและนางเอกในนิยาย มีรัศมีแห่งตัวเอกปกป้อง ย่อมไม่พ่ายแพ้ไปโดยง่าย ก็ไม่นับว่าน่าแปลกใจนัก

“แม้พวกเขาจะอ้างว่าเป็นเพียงความฝัน แต่การที่พวกเขายึดทรัพย์ไว้เป็นของตนเอง จะไม่มีการลงโทษใด ๆ เลยหรือ?” ซ่งรั่วเจินขมวดคิ้วถามอย่างไม่อาจระงับความสงสัยได้

แม้แต่ไท่เฟย ก็ไม่ควรที่จะทุจริตอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้กระมัง?

“ย่อมต้องมีการลงโทษแน่นอน”

“เรื่องนี้เป็นความคิดของฉินซวงซวงกับหลินจือเยว่เอง ตระกูลฉินไม่ได้รับรู้ อีกทั้งหลินจือเยว่ยังไม่ทำตามพระราชโองการในการคืนทรัพย์สิน และยังยักยอกเงินบรรเทาทุกข์ที่ไม่ใช่ของเขา จึงไม่เหมาะที่จะดำรงตำแหน่งขุนนางต่อไป”

ดวงตาของซ่งรั่วเจินเปล่งประกายขึ้น “เช่นนั้น...เขาจะถูกปลดจากตำแหน่งหรือเพคะ?”