บทที่ 158

“หากเกิดความเข้าใจผิดขึ้นมาคงไม่ดีแน่”

ฉู่อวิ๋นกุยกล่าวพร้อมกับขยิบตาให้ฉู่จวินถิง ทำท่าทีราวกับจะบอกว่า ‘ข้ากำลังหวังดีต่อท่านอยู่นะ’

เสด็จพี่สามของเขาคงไม่รู้ถึงเสน่ห์ของตนเอง ปกติแค่ยืนเฉย ๆ ก็มีหญิงสาวมากมายตามล้อมหน้าล้อมหลังไม่รู้กี่มากน้อย ยิ่งการมาพูดคุยอย่างกระตือรือร้นถึงบ้านของผู้อื่นเช่นนี้ ยิ่งง่ายที่จะทำให้เกิดความเข้าใจผิดไม่ใช่หรือ?

เขาคิดว่าซ่งรั่วเจินเป็นสตรีที่ดี นางเคยถูกหลินจือเยว่หลอกมาก็น่าเวทนาอยู่แล้ว หากต้องมาพัวพันกับเสด็จพี่สามของเขาอีก เขาก็คงไม่อาจทนดูได้

ซ่งรั่วเจินชะงักเล็กน้อย เมื่อนึกถึงตอนที่นางอ่านนิยายมาก่อนหน้านี้ ฉู่จวินถิงเป็นท่านอ๋องผู้โดดเดี่ยวที่ไม่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับความรักเลย

ไม่แน่ใจว่าเขาปราศจากอารมณ์ความรู้สึกโดยธรรมชาติ หรืออาจเพราะไม่ได้ชอบสตรี

แม้ในขณะที่ฉินซวงซวงกับหลินจือเยว่มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง แต่ชะตาชีวิตของเขาก็ยังไม่มีวี่แววของความรัก บางทีแสงจันทร์ขาวที่เย็นชาอย่างเขาอาจเป็นดั่งดวงจันทร์ที่อยู่ห่างไกลบนฟากฟ้าจนไม่มีใครเอื้อมถึง

นางเองก็ไม่ได้มีความคิดเช่นนั้นเลย อีกทั้งนางได้เป็นศัตรูกับพระเอกและนางเอกของโลกนี้แล้ว จะให้มาสร้างความขัดแย้งกับบุคคลที่มีโชคสูงอย่างเขาที่เปรียบดั่งแสงจันทร์เย็นชาอีกคน จะไม่กลายเป็นการหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ?

“อวิ๋นอ๋องโปรดวางพระทัยเพคะ หม่อมฉันไม่มีความคิดที่จะฝันเฟื่องเกี่ยวกับฉู่อ๋องเลยแม้แต่น้อย”

ซ่งรั่วเจินรีบอธิบาย ดวงตาใสกระจ่างมองไปที่ฉู่จวินถิงพร้อมกับกะพริบตาและยิ้มอย่างจริงใจ

ราวกับกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อ นางยังเน้นย้ำอีกว่า “จริง ๆ นะเพคะ!”

ฉู่จวินถิงมองดูท่าทางว่านอนสอนง่ายของนาง แต่กลับรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด แม้ว่าปกติเขาจะมีท่าทีเย็นชาต่อสตรีผู้อื่น แต่ทำไมครั้งนี้ถึงได้รู้สึกแปลกนัก?

“แม่นางซ่งช่างรู้ตัวดีจริงๆ” ฉู่จวินถิงกล่าวเย้า

“หม่อมฉันนั้นไม่มีอะไรดีนักหรอกเพคะ แต่สิ่งที่ดีที่สุดก็คือการรู้ตนเอง”

ซ่งรั่วเจินยิ้มและพยักหน้า นางรู้นิสัยของฉู่จวินถิงดีว่าเป็นคนอย่างไร หากมีหญิงสาวพยายามเข้าหาเขามากเกินไป มักจะทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายและรำคาญ

การเว้นระยะห่างและแสดงความชัดเจนว่าไม่มีเจตนาที่ไม่เหมาะสม จึงเป็นเงื่อนไขในการรักษาความสัมพันธ์อันดีนี้ไว้ได้