บทที่ 164

“เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”

เฉียนชิวเซียงเห็นว่าแสร้งทำตัวน่าสงสารและโวยวายล้วนไม่มีประโยชน์ ตระหนักว่าซ่งรั่วเจินเป็นคนที่ไม่สามารถต่อกรด้วยง่ายๆ จึงไม่ร้องไห้โวยวายอีก

เห็นที ซืออิ๋งจัดการคนอื่นในตระกูลซ่งได้หมดแล้ว แต่กลับมาแพ้ให้นังเด็กนี่?

“ลงนามบนหนังสือหย่าเดี๋ยวนี้ หลังจากนั้นเก็บข้าวของจากไป ไม่อย่างนั้นเกรงว่าวันนี้พวกท่านสามคนได้เจ็บตัวแน่!”

ซ่งรั่วเจินเหลือบมองพี่สามของตนเอง ซ่งจืออวี้รีบก้าวออกมาตีหน้าดุร้ายถมึงทึง

ซ่งเยี่ยนโจวมองน้องสาวของตนด้วยความประหลาดใจ ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาเห็นนางก็พบว่านิสัยนางแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างมาก

เดิมทีนึกว่าหลังถอนหมั้นจึงมองทุกอย่างด้วยความชืดชากว่าเดิม นิสัยก็เปลี่ยนเป็นดื้อรั้นกว่าเดิม

จนถึงชั่วขณะนี้ เขาจึงตระหนักว่าความเปลี่ยนแปลงของน้องสาวยังมากกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

“เยี่ยนโจว ท่านจะปล่อยให้นังเด็กร้ายกาจนี่มารังแกพวกข้าทั้งครอบครัวงั้นหรือ? ข้าเป็นภรรยาที่ถูกต้องชอบธรรมของท่านนะ!”

ฝานซืออิ๋งมองฝานเซี่ยงหรงที่ข้อไหล่หลุดสองข้าง ใบหน้ายังมีเหงื่อเย็นแตกพลั่ก ในใจก็อดหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้ ทำได้เพียงมองไปทางซ่งเยี่ยนโจวด้วยแววตาขอร้อง

ซ่งเยี่ยนโจวกับซ่งอี้อันล้วนขึ้นชื่อว่าเป็นสุภาพบุรุษ ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมีน้องชายที่โหดร้ายอย่างซ่งจืออวี้กับน้องสาวจอมร้ายกาจอย่างซ่งรั่วเจินได้

“คราวนี้ท่านคงเห็นแล้วใช่ไหมว่าปกติน้องสาวท่านรังแกข้าอย่างไรบ้าง?”

“นางจอมปลอมเป็นที่สุดแล้ว สองปีที่ท่านไม่อยู่ นางมักแอบรังแกข้าเป็นประจำ ทำให้ข้าลำบากไม่รู้ตั้งเท่าไร”

“เพราะแบบนี้ข้าถึงได้จากไปตอนที่ท่านไม่ได้สติ นั่นไม่ใช่ความต้องการของข้าเลย ข้าถูกบังคับให้จากไปต่างหาก!”

เห็นฝานซืออิ๋งฉวยโอกาสโยนความผิดทั้งหมดมาให้ตัวเอง ซ่งรั่วเจินเพียงรู้สึกว่าน่าทึ่งมากจริงๆ

เหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด คนที่ได้มีชีวิตดีๆ ในนิยายเรื่องนี้ล้วนมีเอกลักษณ์ร่วมกันอย่างหนึ่ง...

เจอปัญหาแสร้งทำตัวอ่อนแอ ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ต้องเป็นคนอื่นที่ผิด

เริ่มจากฉินซวงซวงโยนความผิดเรื่องความฝันมาให้นาง ต่อมาฝานซืออิ๋งก็ใส่ร้ายนางโดยไร้หลักฐาน ช่างมีฝีมือกันเสียจริง!