บทที่ 165

กอบโกยผลประโยชน์ไปแล้วยังมาหาเรื่องกันอีกด้วย!

แต่ขณะที่เฉียนชิวเซียงพูดแบบนั้นก็ได้ยินฝานเซี่ยงหรงโพล่งขึ้นด้วยความร้อนใจ

“ท่านแม่ รีบหยุดผู้หญิงคนนี้ไว้เร็วเข้า!”

เฉียนชิวเซียงหันกลับมา ก็พบว่าซ่งรั่วเจินไม่รู้จับมือฝานเซี่ยงหรงไปประทับรอยนิ้วบนกระดาษตั้งแต่เมื่อใด

“กระดาษแผ่นนั้นเขียนอันใดเอาไว้?” นางรีบร้อนถาม

ซ่งรั่วเจินปัดกระดาษในมือเบาๆ ใบหน้าเผยความพึงพอใจ

“กระดาษแผ่นนี้เขียนไว้อย่างชัดเจนว่าฝานเซี่ยงหรงขอยืมเงินจากตระกูลซ่งของพวกข้า ทั้งยังประทับรอยนิ้วมือแล้วด้วย”

“พวกท่านลงนามในหนังสือหย่าแล้วจากไป ข้าก็จะคืนหลักฐานการยืมเงินนี้ให้พวกท่าน หากไม่ลงนาม พวกข้าก็จะไปแจ้งความ”

นางรู้จักคนประเภทนี้ดี ป่วยการที่จะถกด้วยเหตุผล ต่อกรกับคนถ่อยก็ต้องใช้วิธีการของคนถ่อย

กุมจุดอ่อนเอาไว้แล้วบังคับให้พวกเขาทำตามไปเลยดีกว่า

“พวกเจ้ากล้ารึ!”

“ท่านคิดว่าข้าไม่กล้างั้นรึ?” ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้ว

“พวกเจ้าไม่กลัวว่าเรื่องนี้ลือออกไปแล้วจะทำลายชื่อเสียงตระกูลซ่งอย่างนั้นหรือ? พวกเจ้าเป็นตระกูลใหญ่โตมีกิจการมากมาย จะใส่ใจเงินแค่นี้ไปทำไม?”

“เงินแค่นี้?” หลิ่วหรูเยียนอดโมโหไม่ได้ “ท่านรู้ไหมว่าเงินพวกนี้ คนทั่วไปต้องใช้เวลานานเท่าใดกว่าจะหามาได้? ในเมื่อท่านคิดว่าเป็นเงินจำนวนเล็กน้อย แล้วยังมาขอเงินจากพวกข้าทำไม?”

ซ่งจืออวี้หัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ แล้วรีบปรับสีหน้าให้จริงจังดุจเดิม “บ้านตัวเองไม่มีกระทั่งเงินแค่นี้ ยังมีหน้ามาว่าคนอื่นอีก”

เฉียนชิวเซียงโมโหจนใบหน้าบัดเดี๋ยวแดงบัดเดี๋ยวซีด แต่จนปัญญาที่ฝ่ายตรงข้ามกุมจุดอ่อนของพวกตนไว้ ถ้าไม่ยอมทำตามแต่โดยดี หลักฐานการยืมเงินนี้ก็พอจะกดพวกตนให้ตายได้เลยทีเดียว!

“ลงนามก็ลงนามสิ วิเศษวิโสอะไรนักหนา ก็แค่คนพิการคนหนึ่ง คิดว่าพวกข้าเสียดายงั้นรึ?”

เฉียนชิวเซียงดึงฝานซืออิ๋งมาด้วยโทสะจากความอับอาย ส่งสายตาให้นาง “รีบลงนามเถอะ ประเดี๋ยวเก็บของของเจ้าดีๆ ด้วย”