บทที่ 166

เมื่อฝานซืออิ๋งลงนามและประทับรอยนิ้วมือเสร็จ ซ่งเยี่ยนโจวก็เก็บหนังสือหย่าฉบับหนึ่งในนั้น ก้อนหินหนักอึ้งในใจราวกับหล่นลงบนพื้น รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัวอย่างอธิบายไม่ถูก

“นับแต่บัดนี้ สองฝ่ายแยกทาง ไม่ติดค้างต่อกันอีก”

ฝานซืออิ๋งจ้องซ่งเยี่ยนโจวเขม็ง เห็นว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาปราศจากความเสียใจและความอาลัยอาวรณ์แม้เศษเสี้ยว ก็รู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก

พวกตนแต่งงานกันแล้วแท้ๆ ผู้ใดจะคาดคิดว่าชายผู้นี้จะใจจืดใจดำเช่นนี้ ในใจไม่มีนางอยู่เลยสักนิด!

“หนังสือหย่าเขียนเสร็จแล้ว ตอนนี้ส่งหลักฐานการยืมเงินมาได้แล้วกระมัง?” เฉียนชิวเซียงรีบเอ่ยขึ้น

ซ่งรั่วเจินส่งหลักฐานการยืมเงินในมือไปให้ “ให้ท่าน”

เฉียนชิวเซียงดึงมากวาดสายตามองแวบเดียวก็ฉีกเป็นชิ้นๆ!

“ตระกูลซ่งช่างงามหน้าเหลือเกิน พวกเจ้าใช้อำนาจกดขี่ข่มเหงผู้อื่น หาคนดีไม่ได้สักคน ไม่น่าแปลกใจเลยที่ครอบครัวพวกเจ้า บางคนตาบอด บางคนพิการ ยังมีคนมุทะลุไร้หัวคิด กับลูกสาวขึ้นคานที่ขายไม่ออก นี่ก็คือกรรมตามสนอง!”

น้ำเสียงแหลมประหนึ่งเคลือบพิษร้าย เฉียนชิวเซียงที่ฉีกหน้ากันไปแล้วไม่มีสิ่งใดต้องกังวลอีก จึงเผยโฉมหน้าอัปลักษณ์ที่แท้จริงออกมา

หลิ่วหรูเยียนได้ยินดังนั้นก็โมโหยิ่งนัก ตระกูลซ่งของพวกตนไม่เคยมีสิ่งใดต้องละอายใจ ไม่เคยทำผิดต่อแผ่นดิน เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ล้วนเป็นเพราะสวรรค์อยุติธรรม

สองปีนี้นางปฏิบัติต่อตระกูลฝานด้วยน้ำใจไมตรีอย่างเต็มที่ แต่พอเรื่องราวมาถึงขั้นนี้กลับถูกต่อว่าต่อขานเช่นนี้ จึงโมโหจนเหลือจะกล่าว

“อย่างไรก็ดีกว่าลูกชายผีพนันของเจ้า ผลาญสมบัติในบ้านจนเกลี้ยง คงได้ไปนอนกลางถนนไม่ช้าก็เร็ว!”

เฉียนชิวเซียงถูกพูดแทงใจดำ ดวงตาโตแทบถลน “เจ้าพูดเหลวไหล ครอบครัวข้าไม่มีทางเป็นเช่นนั้น!”

“ใครก็ได้ ไล่คนพวกนี้ออกไปที!”

ซ่งรั่วเจินโบกมือ นักเลงที่รอคำสั่งมาแต่แรกก็ตรงเข้ามาทันที ไล่คนออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้เฉียนชิวเซียงได้ก่อความวุ่นวายอีก

“เฉินเซียง เจ้าให้คนไปเฝ้าไว้ นอกจากเสื้อผ้าของฝานซืออิ๋ง ของอย่างอื่นไม่อนุญาตให้พวกนั้นเอาไปด้วยเด็ดขาด!”

ซ่งรั่วเจินแววตาเย็นชา กับคนพรรค์นี้ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าสักนิด

“เจ้าค่ะ คุณหนู”