บทที่ 167

ทั้งที่ไม่มีสิ่งใดให้ต้องละอายใจแท้ๆ แต่กลับไม่ได้มีจุดจบที่ดี

“ช่างเถอะ ตอนนี้ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของพวกเขาแล้ว หย่าก็ดีเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นเกรงว่าวันหน้าคงมีเรื่องให้กลุ้มใจไม่หยุดหย่อน”

หลิ่วหรูเยียนคลี่ยิ้ม “ขอแค่พี่ใหญ่ของเจ้าสามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง”

“ท่านแม่พูดถูก ผ่านช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ไปได้ ไม่ว่าสำหรับข้าหรือพี่ใหญ่ ความจริงล้วนแต่เป็นเรื่องดี”

ดวงตาซ่งอี้อันฉายแววจริงจัง เขาในตอนนี้รู้สึกยินดียิ่งนักที่ไม่ได้แต่งงานกับจ้าวซูหว่าน ส่วนพี่ใหญ่กับฝานซืออิ๋งไม่เหมาะสมกันแต่แรกแล้ว แยกทางกันแต่เนิ่นๆ วันหน้าจึงจะได้มีชีวิตที่ดี

“ไม่ผิด” ซ่งเยี่ยนโจวยิ้มออกมา “จนถึงตอนนี้ ข้าค่อยรู้สึกเหมือนได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง”

“เยี่ยนโจว ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ยอมบอกว่าเหตุใดจึงต้องการแต่งงานกับฝานซืออิ๋ง ตอนนี้คงพูดได้แล้วกระมัง?” หลิ่วหรูเยียนถาม

ซ่งเยี่ยนโจวบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตออกมา รวมถึงว่าตอนนั้นเขาถูกวางอุบายอย่างไร พอฟื้นขึ้นมาก็เห็นฝานซืออิ๋งนอนอยู่ข้างกายเขา

ฉากนั้นมีคนมาเห็นเข้าโดยบังเอิญ สุดท้ายจึงต้องแต่งงานกับฝานซืออิ๋งอย่างไร้ทางเลือก

พวกซ่งอี้อันรู้สึกมาตลอดว่าเรื่องนี้มีปัญหา แต่ก็เพียงสงสัยว่าพี่ใหญ่ถูกความอ่อนโยนดีงามที่ฝานซืออิ๋งเสแสร้งแกล้งทำก่อนหน้านี้ตบตา แต่กลับไม่ได้ใคร่ครวญถึงสาเหตุทำนองนี้มาก่อน

“อะไรนะ? พวกเขาถึงกับวางอุบายแบบนี้ด้วย ช่างน่าแค้นใจเกินไปแล้ว!”

ซ่งจืออวี้ดวงตาเบิกโพลง วิธีการชั้นต่ำแบบนี้ต่ำตมเกินไปแล้ว ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินเรื่องทำนองนี้ในเมืองหลวง แต่คิดไม่ถึงว่าจะมาเกิดขึ้นกับพี่ใหญ่ของตนเอง!

“ตอนนั้นฝานซืออิ๋งคงแน่ใจว่าฝ่าบาทเพิ่งพระราชทานรางวัลให้พ่อเจ้า ครอบครัวไม่อาจเกิดเรื่อง ถึงได้คิดการวางอุบายเช่นนี้น่ะสิ!”

หลิ่วหรูเยียนโมโหยิ่งนัก ถ้าเปลี่ยนเป็นช่วงเวลาปกติ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น อย่างมากก็แค่ถูกร้องเรียนในราชสำนัก

แต่ด้วยสถานการณ์ในตอนนั้น คนที่อิจฉาซ่งหลินมีจำนวนไม่น้อย คนมากมายจ้องจับผิด นับว่าเป็นโอกาสทองเลยทีเดียว

“เยี่ยนโจว ลำบากเจ้าแล้ว เจ้าควรบอกเรื่องนี้กับพวกเราเร็วกว่านี้ ถ้าพวกเรารู้จะต้องไม่ปล่อยให้...”