บทที่ 168

“นางยังไม่ได้แต่งงานหรือ?”

ความเหลือเชื่อวาบผ่านดวงตาซ่งเยี่ยนโจว

พวกซ่งรั่วเจินสบตากัน หลิ่วหรูเยียนยิ่งเงียบงันไม่เอ่ยวาจา

เหตุใดจึงไม่แต่งงาน พวกเขาคาดเดาในใจ เป็นไปได้มากว่าคงยังไม่ลืมซ่งเยี่ยนโจว

แต่คำพูดนี้...ก่อนหน้านี้พวกเขาคนไหนก็ไม่สะดวกจะเอ่ยออกมา ยิ่งรู้เรื่องนี้ก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อลั่วชิงอิน

“พี่ใหญ่ ในเมื่อแม่นางลั่วยังไม่แต่งงาน ตอนนี้ท่านก็หย่าแล้ว ไม่อย่างนั้น...”

ความคิดของซ่งจืออวี้เรียบง่ายที่สุดแล้ว ทั้งไม่ได้ห่วงพะวงอะไรมากมาย อย่างไรเสียยามนี้คนทั้งสองล้วนแต่ไร้พันธะ ขอเพียงพวกเขายินดีก็ยังสามารถสานบุพเพได้อีกครั้ง

แต่เขายังพูดไม่จบก็ถูกซ่งเยี่ยนโจวตัดบทเสียก่อน

“อย่าพูดเหลวไหล!”

ซ่งเยี่ยนโจวลดสายตามองล่าง ขนตาทอดเงาจางๆ อำพรางแววตาของเขาเอาไว้ ทำให้มองความรู้สึกของเขาไม่ออก แต่สามารถสัมผัสได้ถึงความอ้างว้าง

“ตอนนี้ข้าอยู่ในสภาพนี้เสียแล้ว ยังจะคู่ควรกับนางอีกได้อย่างไร? อย่าพูดอะไรเหลวไหล จะทำให้นางเสื่อมเสียได้”

ซ่งจืออวี้พยักหน้า เข้าใจความกังวลของซ่งเยี่ยนโจว “พี่ใหญ่วางใจ ข้าแค่พูดที่บ้านเท่านั้น ไม่เอาไปพูดส่งเดชข้างนอกเด็ดขาด”

นี่เพิ่งจะหย่า หากมีคำพูดทำนองนี้ลือออกไป ชื่อเสียงของลั่วชิงอินจะต้องด่างพร้อยแน่นอน

“ข้าได้ยินว่าแม่นางลั่วยังไม่แต่งงานเพราะสองปีมานี้สุขภาพไม่สู้ดี ไม่รู้ว่าตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง” ซ่งอี้อันกล่าว

ซ่งเยี่ยนโจวอึ้งไป “นางสุขภาพไม่ดีหรือ?”

“เดิมทีเพียงแค่สุขภาพอ่อนแอ แต่สองปีมานี้อาการแย่ลงกว่าเดิม...”

ซ่งอี้อันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในแววตาพี่ใหญ่ของตนเองจึงกล่าวว่า “ข้าฟังจากท่านหมอที่รักษาข้ามาอีกที ไม่รู้ว่าตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง”

ซ่งเยี่ยนโจวกำหมัดแน่น ความละอายใจเข้มข้นกว่าเดิม ล้วนเป็นความผิดของเขา!

“เยี่ยนโจว เจ้าอย่าคิดมาก แม่กลับไปเป็นเพื่อนเจ้าก่อนก็แล้วกัน”

แววเวทนาวาบผ่านดวงตาหลิ่วหรูเยียน ไม่มีใครรู้จักลูกๆ เท่าคนเป็นแม่อีกแล้ว นางจะไม่รู้ความทุกข์ในใจซ่งเยี่ยนโจวได้อย่างไร?