บทที่ 170

จวนตระกูลหลิน

หลังจากพวกหลินจือเยว่กลับมาแล้วก็รู้สึกเหมือนร่างกายจะแยกออกจากกันเป็นส่วนๆ อย่างไรอย่างนั้น โดยเฉพาะฮูหยินผู้เฒ่าหลิน

เดิมนางก็อายุไม่น้อยแล้ว แม้หลายปีนี้จวนตระกูลหลินจะค่อยๆ เสื่อมโทรมลง แต่นางก็มีชีวิตสุขสบายมาโดยตลอด ไม่เคยต้องตกระกำลำบากถึงเพียงนี้

จนกระทั่งได้เข้าไปอยู่ในคุกครั้งนี้ ถูกขังในนั้นหนึ่งวันแล้วยังถูกนำตัวไปสอบสวนก็เสียขวัญจนปล่อยเบาราดตัวเอง

ประกอบกับยังถูกกู้อวิ๋นเวยปาโคลนใส่จนเปรอะเปื้อนไปทั้งตัว ขณะนี้ทั่วร่างจึงส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งชวนคลื่นเหียน

“ท่านแม่ ท่านรีบไปอาบน้ำเถิดเจ้าค่ะ”

ฉินซวงซวงถูกโบยจึงเจ็บระบมไปทั้งตัว แต่ก็ยังพยายามพูดแสดงความห่วงใยต่อฮูหยินผู้เฒ่าหลินอย่างเต็มที่

เพียะ!

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินเงื้อมือตบฉาด ในที่สุดก็ไม่สามารถข่มกลั้นความเคียดแค้นทั้งมวลและความโกรธที่ต้องขายหน้าได้อีกต่อไป

“ล้วนเป็นเพราะเจ้าที่ทำให้ข้าต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ทำให้จือเยว่สูญเสียตำแหน่งราชการ ตอนนี้เจ้าคงพอใจแล้วสินะ?”

“เจ้ามันตัวหายนะชัดๆ หลังจากจือเยว่ตบแต่งเจ้าเข้ามา ที่บ้านก็ไม่เคยได้อยู่อย่างสงบ ตอนนี้ไม่มียศศักดิ์อันใดอีกแล้ว ตระกูลหลินจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร?”

“แต่งภรรยาไร้คุณธรรมเคราะห์ร้ายไปสามรุ่น คำกล่าวนี้ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย!”

ฉินซวงซวงถูกตบอีกฉาดก็แทบจะกลั้นความโกรธเกรี้ยวในแววตาเอาไว้ไม่อยู่ ยัยแก่นี่กล้าตบนางงั้นรึ!

“ท่านพี่ ข้าแค่อยากช่วยท่านใช้หนี้เท่านั้นนะเจ้าคะ คิดไม่ถึงว่าเรื่องจะลุกลามบานปลายมาถึงขั้นนี้ ล้วนเป็นข้าไม่ดีเอง ท่านก็กำลังโทษข้าอยู่เหมือนกันใช่ไหมเจ้าคะ?”

ฉินซวงซวงน้ำตาคลอเบ้า “ตอนนี้เซียวไท่เฟยช่วยเป็นพยานให้พวกเรา ตระกูลเซียวมีอิทธิพลในราชสำนักไม่น้อย จะต้องมีโอกาสฟื้นตัวกลับมาแน่นอนเจ้าค่ะ!”

สภาพจิตใจของหลินจือเยว่ย่ำแย่อย่างมาก จากหลินโหวขุนนางทรงอิทธิพลหน้าใหม่ในราชสำนักที่ใครต่อใครต่างเยินยอ วันนี้สูญเสียตำแหน่งราชการไปแล้ว ไม่เหลืออะไรสักอย่าง จิตใจจะย่ำแย่เพียงใด แค่คิดก็สามารถรับรู้ได้

ทุกสิ่งทุกอย่างยังเกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ ถึงขั้นทำให้เขารู้สึกว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง!