บทที่ 171

“ความฝันที่ข้าได้ฝันถึง บัดนี้ท่านคงเชื่อแล้วกระมัง?” ฉินซวงซวงเอ่ยถาม

หลินจือเยว่ชะงักไปเล็กน้อย “หรือเจ้าฝันอีกแล้ว?”

ฉินซวงซวงพยักหน้า “ข้าฝันว่าอีกไม่กี่วัน ในพิธีล่าสัตว์ของเหล่าเชื้อพระวงศ์ องค์ชายใหญ่จะตกอยู่ในอันตราย”

“ขอเพียงพวกเราเข้าช่วยองค์ชายใหญ่ได้ทันการณ์ ฮ่องเต้ย่อมต้องตอบแทนอย่างงาม ถึงยามนั้นแล้วท่านค่อยทูลขอให้ฮ่องเต้คืนตำแหน่งขุนนางให้กับท่าน ไหนจะยังมีตระกูลเซียวคอยช่วยเหลืออีก จะต้องกลับมายิ่งใหญ่เชิดหน้าชูตาได้แน่!”

ได้ฟังเช่นนี้ ดวงตาของหลินจือเยว่ก็ทอประกายแสงขึ้นอีกครั้ง “ที่เจ้าพูดเป็นเรื่องจริงหรือ?”

"ข้ามีหรือจะโกหกท่านได้? แต่เดิมข้าคิดว่าฝันนั้นเป็นแผนของซ่งรั่วเจินที่จงใจใช้เล่นงานข้า บัดนี้ข้าเชื่อแล้วว่าคงไม่ข้องเกี่ยวกับนางจริงๆ ทว่าเป็นฟ้าดินที่กำลังช่วยเหลือพวกเราอยู่!”

“เรื่องเงินนั้นเป็นเพียงความบังเอิญ ยามที่พวกเราขุดสมบัติโชคร้ายที่พวกเขามาพบเข้า ส่วนฝันนี้ที่จริงเป็นฝันที่เกิดขึ้นยามที่ข้าถูกขังอยู่ในคุกแล้ว”

“ยามนั้นเป็นโอกาสที่ดีงามที่สุด จะให้ใครพบเห็นมิได้โดยเด็ดขาด น่าเสียดายที่ข้าถูกกักขังอยู่ในคุกเช่นนี้ ทั้งยังไม่มีโอกาสจะพบหน้าเขา มิเช่นนั้นคงมิต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้”

ฉินซวงซวงกล่าวด้วยความรู้สึกผิดเหลือคณา ดวงตาเอ่อน้ำตาคลอหน่วยจ้องสบไปยังหลินจือเยว่ ทำให้นางดูน่าสงสารยิ่ง

นางเข้าใจดีว่าเรื่องครั้งนี้ทำให้หลินจือเยว่เกิดความหวาดระแวง ไม่เพียงแต่ทำให้เขาถูกโบย ทั้งยังนำพาครอบครัวเขาทั้งหมดติดสอยห้อยตามเข้าคุกมาด้วยกัน กระทั่งตำแหน่งขุนนางก็ยังไม่มีเหลือ

แต่ฉินซวงซวงรู้จักนิสัยของหลินจือเยว่ดี ย่อมรู้ดีว่าเขาเป็นคนอ่อนโยนและรักปักใจในตัวนางมาก แค่บีบน้ำตาร้องไห้สักหน่อยแล้วค่อยเสนอทางแก้ไข จะต้องทำให้เขาปฏิบัติต่อนางเช่นเดิมได้แน่

เดิมทีหลินจือเยว่คิดว่าฝันของฉินซวงซวงเป็นเพียงเรื่องเหลวไหล แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้ก็อดประหลาดใจไม่ได้

หากฝันนั้นเป็นจริง เช่นนั้นซวงซวงก็เปรียบดังดาวนำโชคของเขาก็มิปาน!

“เจ้าพูดถูก หากไม่ใช่เพราะโชคไม่ดีที่เราถูกพบเข้ายามขุดสมบัติ เรื่องทั้งหมดนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น!”